არაუშავს.

ყველა სიმღერის ტექსტში ვეძებ სიტყვას, ფრაზას რომელიც აღწერს ახლა რა ხდება..
ყველა სიმღერაში ვეძებ ემოციებს რომლებიც აღარ მაქვს, სიყვარულს რომელსაც ვეღარ განვიცდი.
ყველგან ვეძებ, ყველგან, იმ რაღაცას რაც “გულით მინდა”
მაგრამ არ ვიცი როგორი გრძნობაა როცა გულით გინდა,
მხოლოდ გონების ხმა ჩამესმის რომ, არა შენ ის არ გჭირდება, მარტო ყოფნა ჯობს.
დღეს განსაკუთრებით მენატრები ნოა..

tumblr_mwsc17foE21sh7382o1_500
––

ერთი დღე მე და “ნოას” ცხოვრებიდან.

ყველას გამოგიცდიათ ხომ ეს? როცა დილით არ ხარ მთლიანად გამოფხიზლებული, ვერ იაზრებ რა დღეა, რიცხვი, საათი, გონებაში მხოლოდ მისი სახელი ან სახე ან რამე მასთან დაგავშირებული გიტრიალებს..
იმ დღესაც ასე იყო, ჩვენ ერთამანეთთან ძალიან ახლოს ვცხოვრობდით, მაგრამ არასდროს გაგვიღვიძია ერთდროულად, ერთად.
ის ყოველთვის უფრო ადრე იღვიძებდა, ჩემზე ადრე–ჩემს გონებაში, მასზე ადრე– ჩემს გონებაში.
ყველა დღე ასე იწყებოდა, რამდენიმე თვის განმავლობაში, ან იქნებ წლის.. აღარ მახსოვს, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად ვიყავით და უკვე არეული მქონდა რიცხვები ერთმანეთში, ან რა მნიშნვნელობა აქვს დროს? როცა ერთი დღე საუკუნეს ნიშნავდა მასთან.

არც ყავას ვუდუღებდი დილით, არც იმაზე ვოცნებობდი ბლინები მიმეტანა მისთვის საწოლში და ცხელი შოკოლადი.საერთოდ არაფერზე ვოცნებობდი რაც მას ეხებოდა. რატომ?
სხვანაირი იყო ყველაფერი, არა–ჩვეულებრივი, არაფერი მინდოდა მისგან სანაცვლოდ, არც მე ვაპირებდი მისთვის რამის მიცემას, ჩვენ უბრალოდ ვიყავით ერთად და..

დილას ერთად გავედით სახლიდან, სკოლაში მივდიოდით, არც სკოლა მიყვარდა იმ პერიოდში და არც გარშემო არაფერი, მხოლოდ მე და ნოა ვიყავით ერთად.
გადავწყვიტეთ გაგვეცდინა გაკვეთილები და ეს დღე ყოფილიყო ჩვენი.
რა თქმა უნდა საყვარელ ადგილას წავედით, გაგიკვირდებათ და იმ პატარა სასაფლაოზე რომელიც ჩემს სახლთან ახლოსაა და სადაც მზე ყველაზე ლამაზად ანათებს.
მზიანი ამინდი იყო, სულ დამავიწყდა მეთქვა, მგონი ზამთარი იყო და სულაც არ ციოდა..
ჩვენ საყვარელ ადგილას დავსხედით, საიდანაც პატარა სახლები მოსჩანდა და სიმშვიდე ისმოდა,
ხმა არ ამოგვიღია არსერთს, ვისხედით გაუნძრევლად რამდენიმე საათი და ვუყურებდით ამ სიმშვიდეს.
მერე წამოვწექი და მუხლებზე დავადე თავი, თმაზე ნაზად გადამისვა ხელი და მითხრა რომ “არაუშავს”
ვერ მივხვდი რას მეუბნებოდა, მაგრამ უსიტყოდ მჯეროდა მისი და დავიჯერე, რომ არაუშავს..
გამიღიმა და ახლა თვითონ გახედა პატარა სახლებს, მე ცას ვუყურებდი და ხმამაღლა ვუთხარი, მერედა როგორც უშავს ნოა..
ცოტა ბრაზმა გადამირბინა სახეზე,
მისი მშვიდი სახე კი ყველაფერს აქრობდა,
“ყველაფერი შეიცვლება, მთავარია გჯეროდეს”
ისევ გადამისვა ნაზად ხელი თმაზე და ღმად ამოისუნთქა,
მჯერა,მჯერა.. ჩავილაპარაკე ჩუმად და თვალები დავხუჭე როცა ნიავმა დაუბერა,
ნოამ კი სახეზე დამაფარა ხელი და სიცილით მითხრა, ხომ შეგპირდი რომ ცივ ნიავსაც არ მოგაკარებდი.
გამეღიმა და კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ნოა გონებაში.

tumblr_mx3j5wrvr81sh7382o1_500

6 საათის შემდეგ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი და წამოვჯექი, მშვიდად, მოჭუტული თვალებით( რადგან მზე მანათებდა) გადავხედე იქაურობას, გავიღიმე და გვერდით ნოას გავხედე..
რა თქმა უნდა იქ არავინ იჯდა, რადგან ნოა მხოლოდ ჩემს გონებაში არსებობდა დილაობით, გაღვიძებამდე.
მე კი, შეყვარებული ვიყავი ჩემს მარტოობაზე.

ეს ყვეალფერი კი, არაუშავს..

ზაფხულის 13 დღე ^^

დღე პირველი. (ჩასვლა)

დილით ადრე ამაგდო დედაჩემმა, 7 იქნებოდა.. მამიკომ წაგვიყვანა დიდუბემდე და ჩავსხედით მარშუტკაში. მგზავრობას ვერ ვიტან და მატარებლით მინდოდა, მაგრამ არაო.. წინ ვიჯექი და ყველა ამომსვლელ/ჩამსვლელის გატარება მიწევდა, + ფანჯარა ჰქონდათ წინ გაღებული, მეც გავაღე და გავიყინე. მოკლედ 4–5 საათში ჩავბობღდით სამეგრელოს სოფელ აბაშაში და დაიწყო ძლივს ჩემი ზაფხულიც!
ვნახე ყველა, მოვუყევი რა ხდებოდა სახლში და მერე უკვე საქმე აღარ მქონდა არაფერი. დავალაგე ჩემი ოთახი და წამოვგორდი.. ჩემი გიჟი ბიძაშვილი დამახტა თავზე, წამო რამე ვითამაშოთო.. ჰოდა დახუჭობანა ვითამაშეთ, გავერთე, ბავშვობა გავიხსენე, მაგრამ მალევე მომბეზრდა და ისევ წამოვწექი.

დღე მესამე. (წუწაობა)

დილით გავიღვიძე თუ არა ნატო ბიცოლასთან გადავედი, ნუ იქ ჩემი ყველაზე საყვარელი ბიძაშვილი, ვახო დამხვდა. სულ სახლშია ეგ ზარმაცი, სულ წევს და სულ ჩუმადაა.. მე მელაპარაკება ყველაზე ბევრს, და თუ ლაპარაკობს ისიც ისეთს ამბობს რო უნდა გაიგუდო სიცილით)) ძალიან ცხელოდა, აი ძვლები მეწვოდა უკვე, ბიცოლაჩემი მოვიდა და გადამასხა წყალი, თვითონ სახლში შევიდა, მე გაბრაზებულმა ვახო გავწუწე, ვახომაც შემასხა და წავიდა…. ვედროებით და ტაშტებით წუწაობა, შემოგვიერთდა თეონაც (მისი უმცროსი, გიჟი და) და მოკლედ გავილუმპეთ.. ჭის წყალი იმდენად ცივი იყო ცოტა შემცივდა კიდეც.

დღე მეექვსე. (ნორა)

ჩემი დაც ჩამოვიდა და აი მერე დაიწყო გართობა.. ნორას გარეშე მარტო მე და ვახო ვიყავით ხოლმე “ბირჟაზე”. გავიდოდით 9 საათზე ჭიშკართან, ჩამოვსხდებოდი ბოგირზე და ქათმებივით ჩამოგვეძინებოდა, მერე მივდიოდით სახლებში. ნორა ცნობილი “ბუნტის თავი” იყო და “ბირჟის უფროსიც” ჩამოვიდა და იმ საღამოს შედგა ნამდვილი ბირჟა! 1 მდე ვსეირნობდით და ვლაპარაკობდით.. მე რა.. ისინი, თორე მე მეძინა.. მივეჩვიე ადრე ძილს და იქვე სკამზე ჩამძნებია.. წუწუნით ტვინი რო გავბურღე დავიშალეთ..

დღე მეათე. (ტეხურა)

ნორას წასვლის დროც მოვიდა, ის რო იყო სულ კარტს ვთამაშბდით, სასამთროები მოჰქონდათ ბიჭებს.. მერე გადაწყვიტეს ტეხურაზე წასვლა, უცებ მოილაპააკეს და დილით წავედით 6 კაცი.. დავეკვეხეთ მანქანაშ და წავედით. ტეხურა საშინლად ცივი, მაგრამ ისეთი კამკამაა ქვებსაც დაითვლი. იქ დიდი ხიდია, მინდოდა გადმოხტომა, მაგრამ არაო (( მერე მეორე მანქანითაც მოვიდნენ დანარჩენები და კარგად გავერთეთ, მოვიარეთ იქაურობა.. დანგრეული ციხე–კოშკები დავათვალიერეთ და წამოვედით. მეორე დღეს ნორას ქმარმა მოაკითხა და ზღვაზე წავიდნენ..

დღე მეთერთმეტე. (წამება)

ზაზას მამაჩემიც გამოყვა, მე დილით მაყვლის დასაკრეფად გამაგდეს : ( მე ვახო ის გიჟი და ხატია წავედით.. ეს იყო… ცხელოდა, ძალიან შორს წავედით, მაყვალი ცოტა იყო და დავაკვდით, მერე მოგვწყურდა, მოგვშივდა, დავიღალეთ.. ჯერ ცოტა გვქონდა დაკრეფილკი და ვერ წავიდოდით.. ისე მოგვწყურდა მდინარის წყალი დავლიეთ, ნახევარი მაყვალი შევჭამეთ.. წყალში ჩავხტი მე და მაშინ ამოვარდა ქარი, წვიმა დაიწყო და გავიყინე. ვეხვეწე წავიდეთ მეთქი, უნდა ავავსოთო და მერეო.. ძივს დავითანხმე, მაგრამ ეჰ.. სახლამდე კიდევ 2 საათის სავალი იყო დარჩენილი.. ისეთი გამოფიტული ვიყავი ვეღარ ვლაპარაკობდი, ძლივს დავდიოდი.. მივედი სახლამდე ❤ 3 კილო დამიკრეფია, ყოჩაღ მე!

დღე მეთორმეტე. (თევზაობა)

ისევ გამაგდეს, სათევზაოდ, მამაჩემა თევზი მინდაო, ლუდთან კარგიაო.. წავათრიე ისე ვახო და ის გიჟი ღორჯოების დასაჭერად.. უფ მზე ისე აჭერდა, მაიკაც დამეზაგრა.. მე ტყუილად მეჭირა ანკესი, ერთი ცალი დავიჭირე მარტო.. ვახომ დანარჩენი 25 )) თევზი არიყო საერთოდ, თორე ადრე 100 ცალსაც ვიჭერდით. მივედი სახლში, შევუწვი მამიკოს, ფეიქობდა და მივუტანე მაგიდასთან..დაიწუნა რა ძან შეგიბრაწიაო, ჩემი გამწარებული სახე რომ დაინახა, ვიხუმრე ვიხუმრე მაგარიაო..

დღე მეცამეტე. (დაბრუნება)

დილით ისევ ადრე გამაღვიძეს.. 7 ის ნახევარზე ავდექი, ისევ მეძინა და ჯერ ვერ ვხდებოდი, რომ მივდიოდით. მარშუტკამ კარებთან გამოიარა, გავყევით და… შუა გზაში ივხვდი, რომ მივდიდიოდი… დამწყდა რაღაცნაირა გული. თბილისში რავაკეთო? მოკლედ აი ასე მორჩა ჩემი ზაფხული.. ზღვაზე კი მინდა, მაგრამ ამრტო არ მიშვებენ და … ეხლა დავისვენებ ცოტას, ბევრს დავიძნებ, წავიკითხავ და მერე სკოლა… ოჰ აბიტურიენტი ვარ და აიი მერე იწყება არდავიწყება ((

იმედი მაქვს თქვენ კარგად დაისვენეთ/ისვენებთ.

მომენატრა ჩემი ბლოგი ^^