ჩვენ ვცხოვრობდით

1622644_711556968896499_1968842961_n
Continue reading

Advertisements

მდუმარებაში მაინც ანათებს რაღაც…

1013704_634327433245849_265337769_n

– ერთ დღეს ორმოცდასამჯერ ვუცქირე მზის ჩასვლას!

და ცოტა ხნის დუმილის შემდეგ დასძინე:

– როცა ადამიანს უმძიმს, მზის ჩასვლის ცქერა უყვარს…

– მაშ იმ დღეს, როცა ორმოცდასამჯერ უცქირე მზის ჩასვლას, ძალიან გიმძიმდა?

პატარა უფლისწულმა ხმა არ გამცა.

Continue reading

მისი სიტყვები, ჰორიზონტს გასული და გადაკარგული..

– რას აკეთებ მანდ?
– მოიცა, ვცდილობ რამე დავწერო..
– მმ, აი ამაზე დაწერე, როგორ გიკოცნი ახლა ზურგს და როგორ გულმოდგინედ მივდივარ კეფისკენ.. –
– ჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯუუულლკდდდდკ აააუუუ მაცადე თავი გავწიო კლავიატრიდანნ
– მმ და აი ისიც, მისი უდიდებულესობა – “კეფა” და რაც მთავარია.. ჩემი ყველაზე საყვარელი პიროვნება, თვით ის, შეუდარებელი “კისერი”
– ჰაჰა, კარგი მიდი შენ მკოცნე და მე თან დავწერ, ახლა რა დავწერო?
– ახლა, მმმ რო ვიმღერო დაწერ?
– თუ გარკვევით იმღერებ, კი..
– ლალ ლაალა ლალალა (არადა რაღაც რთული იმღერა)
– ჰა, ჩაიწერე?
– რათქმაუნდა ძვირფასო..
– მოიცადე ტუჩებით უნდა დავითვალო შენი ხერხემლის მალები
– ჰაჰაჰა მეღიტინება გაჩერდი..
– უი, გვერდით გადამიხვევია, უკაცრავად
– ბარემ აქ ვარ და გკითხავ, ეს ვინ გირეკავს ტელეფონზე, ახალი გინებები ვიცი, გინდა მაგაზე გამოვცადო?
– მოიცა რა, არგვინდა ახლა სხვები, მარტო მე და შენ, გადაისროლე ეგ მობილრი
– ასე უკეთესია, შემოტრიალდი რა, გაგიცვითე ზურგი, ხელები მათხოვე ახლა და ზურგით წერე
– ჰა, გადმოტრიალებულიც ვიყავი, ახლა რა დავწერო? რას აპირებ კიდე? აა წყალი უნდა მომიტანო? კარგი მიდი.
– ოხ როგორ იცი ხოლმე ეს რა.. მოგიტან ჯანდაბას
– ურა ურა
– ნახე რა მოვიტანე, გაიცანი ეს ყინულის ნატეხია, ახლა ის შენც ხერხემალზე ისრიალებს
– არ გაბედო, ააა აა გადი თორე ცუდ რამეს დავწერ შენზე!!
– მოიცა დადნეს და ენით ავაორთქლებ
– დადნა,მმ კიდე მეღიტინება..
– ახლა რა დავწერო?
– ახლა? დახურე ლეპტოპი, ის რაც ახლა უნდა ვქნა მარტო შენ მოგიყვები.
– აბა დახუჭე ლეპტოპო თვალები..

შენზე ფიქრის დროს გამეყინა ჩაი!

დილიდანვე მკლავდა სურვილი, პიტნის ჩაი მინდოდა. მაგრამ დასალევად დრო არ მქონდა, მერე ვიფიქრე ბარემ ყველა მეცადინეობას მოვიშორებ და საღამოს რო მივალ სახლში მერე წამოვწვები, რამე კარგ ფილმს ჩავრთავ და დავლევ მეთქი.
სახლში მოვედი, ჩაი გავაკეთე, ბვერი პიტნა გავუკეთე და მოვიტანე კომპიუტერთან.
მერე რაღაც ფოტო ვიპოვე კომპიუტერში და შენ გამახსენდი.
მერე სურათების პაპკაში შევედი და ჩვენი საერთო სურათები დავათვალიერე..
ვიხსენებდი რომელი სად იყო გადაღებული.

– ნინისთან ვიყავით, ჩემს საყვარელ რაფაზე ვსხედვართ. სპეციალურად არ მიჭირავს ის სათამაშო, სადაც მე ვზივარ იქ იდო და ადგილი ვერ ვნახე რომ გადამედო..

– კინოში, ფილის სახელი და რიცხვი არ მახსოვს სამწუხაროდ 😦

– მაკდონალდში ვიყავით, მე ნათია და აჩიკო. აქ ვეგეტარიანელი ვიყავი, მაგრამ ისე მშიოდა ვერ გავუძელი ცდუნებას და დავიკიდე ჩემი პრინციპები. ჰმმ, ყველაზე გემრიელი პრინციპების დარღვევა იყო მანდვილად.

– “სამი მუშკეტერი” 14.10.11. მე, ნინი, გიორგი, გიორგი, აჩიკო..

– 8.03.12 ფილმზე “მრბოლელი მოჩვენება 2”

– “ჯონ კარტერი:სამყაროთა შორის” 26.03.12

– ცუდად ვიყავი იმ დილას, წინა ღამეს გამაბრაზე და თან გაციებულიც ვიყავი მგონი. მერე მამაჩემი შემოვიდა და მითხრა აი ეს კარებთან იდოო ❤

ვათვალიერებდი ამ ყველაფერს და თან მეღიმებოდა, თითქოს თავიდან აღმოვჩნდი ამ ყველა ადგილას შენთან ერთად.
ყველა ეს კარგი დღე შენი დამსახურებაა, ჩემი ყველა ბედნიერი დღე ამ 2 წლის განმავლობაში შენი დამსახურებაა.
რა მქონდა იქამდე? არაფერი!
ვინ მყავდა? არავინ!
მივხვდი რამდენი რამე მომეცი, რამდენი ღიმილი და სიხარული მაჩუქე. შენ მართლა ძალიან კარგი ხარ და მე შენთან ძალიან ბედნიერი ვარ.
ხანდახან მართლა იდიოტივით იქცევი მაგრამ მე მაინც ვერ მაჯობებ მაგაში ;დ
მარტო იმიტომ უნდა მიყვარდე რომ ისეთი გიყვარვარ როგორიც ვარ.
შენ – ❤
შენ – ❤

ჩემი სუპერულიბკიანი ბიჭი!

და ვერც მივხვდი ისე გაცივდა ჩემი პიტნის ჩაი შენზე ფიქრში..