ოჯახური ძალადობის მსხვერპლი

ყოველ წელს 1.6 მილიონზე მეტი ადამიანი კვდება ძალადობის გამო.
სამყარო საშიში ადგილია სიცოცხლისათვის !ერთად შევაჩეროთ ძალადობა!

ოჯახური ძალადობა სამწუხაროდ ძალიან ხშირია ჩვენს ქვეყანაში, მაგრამ თითქმის ყოველთვის დამალულია ყველაფერი და არ საუბრობენ ამაზე. ეს ქართული მენტალიტედიდანაა გამომდინარე, სახლიდან მარტო კაცის ხმა უნდა გადიოდეს და ცოლმა, როგორც ოჯახის სინდისმა და ნამუსმა უნდა მოითმინოს ქმარის ღალატიც, ცემაც და გინებაც.
მომივიდა ჩემი ახლობლის წერილი, მისი გადატანილი ამბის შესახებ, როგორ ცემა მამამ დედამისი და ისიც.
წერილი ძალიან მძიმე წასაკითხი იყო, წარმოვიდგინე, რომ მე გადავიტანე ეს ყველაფერი და ახლაც ტრამვირებული ვარ.. წარმოდგენაც არ მინდა რას გრძნობდა ის იმ მომენტში..

“მახსოვს 25 იანვარი იყო, ცივი საღამო. ტელევიზორს ვუყურებდით მე და დედა, დივანზე წამოწოლილები,
მამა განერვიულებული ჩანდა, ვიღაცის სატელეფონო ზარმა აუშალა ნერვები. შავი შარვალი, მწვანე სახლის ჩუსტები და თხელი ვარდისფერი ზედა მეცვა, ვფიქრობდი რა მეყიდა მამისთვის, მეორე დღეს დაბადების დღე ჰქონდა.
უცებ ყვირილი დაიწყო მამაჩემა, ჯერ მე მწვდა თმაში, მერე როცა დედა მოსახმარებლად მოვიდა, მამამ პატარა სკამი აიღო და მოუქნია სახეში, დავინახე როგორ შეესხა მინებს დედას სისხლი,ინსტიქტურად ძირს დაეცა, მამამ სკამის რტყმა გააგრძელა, ვხედავდი როგორ ესხმეოდა სისხლი იატაკს და როგორ ჩნდებოდა სისხლის მდინარეები, შოკში ვიყავი, ვერ ვაზროვნებდი, მაშინ მხოლოდ 14 წლის ვიყავი. დედას ხელი მოვკიდე, ავაყენე და გარეთ გავიქეცით, მე და დედა ფეხშიშველები მივრბოდით ზამთარში, ვხედავდი როგორ ჩამოსდიოდა ცრემლებთან ერთად სისხლი სახეზე, მივრბოდით, მაგრამ არ ვიცოდით სად.. მე დედას ვაწყნარებდი, ვკანკალებდი, სიცივისგან კი არა, მეშინოდა. უკან ვიხედებოდი ხო არ მოგვზდევს მეთქი. როგორც იქნა დედას დაქალთან მივედით, დედა სავაადმყოფოში წაუყვანეს, მე სახლში მარტო დავრჩი და ვიჯექი ოთახის კუთხეში… “


როგორც თვითონ აღნიშნა 14 წლის იყო, დაუცველი და უძლური, თუმცა ძალიან ძლიერი აღმოჩნდა! დღემდე იტანს მამის გამოხტომებს და არც დედამისი გაშორებულა ქმარს.. უნდა აიტანოს, ქმარია და..

ჩემს ოჯახშიც ხდება ხოლმე რაღაც ეგეთები, მსგავსი ჯერ არაფერი ყოფილა, მიახლოებული ნამდვილად იყო.
ჩხუბი და ყვირილი ყოველდღიურობაა უკვე.
მაგრამ არ აქვს მნიშვნელობა რა დონის სისასტიკე ხდება ოჯახში, რამდენად წითელია სისხლისგან კედლები, ძალადობა ყველანაირად საშინელია, როგორი უმნიშვნელოც არ უნდა იყოს და გთხოვთ ნუ მოითმენთ ამას!
დედებო, რაზე ფიქრობთ? შენი თავმოყვარეობა არ გავქს და არ განაღვლებს რა მოგივა, კაი, მარა შვილზე რატომ არ ფიქრობ? რამხელა ტრმვაა მისთვის ეს ყველაფერი..
მამებო, თქვე სლეებო! მაგით მარტო თქვენ თავებს უმტკიცებთ რო მაგარი კაცები ხართ, თორე სხვას არავის! იმდენად საცოდავები ხართ, რომ ვინმეს ცემით იმაღლებთ თვითშეფასებას..

საქართველოში ძალადობის შემთხვევებიდან უმეტესად გვხვდება:
ფიზიკური ძალადობა;
ფსიქოლოგიური ძალადობა;
სექსუალური ძალადობა;
ეკონომიკური ძალადობა;
სტრუქტურული ძალადობა;
ინტელექტუალური;
ოჯახური ძალადობა.

ძალადობრივი ქცევის ელემენტებია
დაშინება
მუქარა
ცემა
იზოლაცია
ემოციური ძალადობა
ეკონომიკური ძალადობა
სექსუალური ძალადობა
ბავშვების გამოყენება
მამაკაცის უპირატესობის გამოყენება

“ძალადობისგან დაცვის ეროვნული ქსელი”

ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა დროებითი თავშესაფარი;
იურიდიული, ფსიქოლოგიური, სოციალური დახმარება;

ცხელი ხაზი: 95-06-79
ტელ: 95-06-79
http://www.avng.ge

ოჯახში ძალადობის ცხელი ხაზი – 309 903

საქართველოში კანონი ”ოჯახში ძალადობის აღკვეთის, ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა დაცვისა და დახმარების შესახებ” 2006 წელს მიიღეს. ქართული კანონმდებლობა ოჯახში ძალადობის გამოვლენის, აღკვეთისა და თავიდან აცილების მექანიზმებსაც ითვალისწინებს. თუმცა, ეს კანონი ძალიან ცოტა ადამიანმა იცის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საჭიროა მოსახლეობას მივაწოდოთ ინფორმაცია იმის თაობაზე, რომ ოჯახში ძალადობის მსხვერპლს იცავს კანონი.

Advertisements

წერილი დედას..

შენ არ ხარ ცუდი დედა, არც ცუდი ადამიანი..
ცხოვრებამ მოიტანა უბრალოდ..
ბევრი გაქვს გადატანილი, არც მეგობრები გყავს და არც ჩვეულებრივი ცხოვრება როგორიც აქვს თითქმის ყველას.
არც მშვიდად არ ხარ არასდროს, სულ რაღაცაზე ნერვიულობ.. შენი ცხოვრება შენი შვილების და ქმრის გარშემო ტრიალებს და ისინიც არ არიან ისეთები როგორებიც გინდოდა რომ ყოფილიყვნენ..
Continue reading

ბოლო სიტყვა

როცა თქვენს მეგობარს მამა გარდაეცვლება, სყველა საქმეს მიატოვებთ და მის გვერდით იქნებით..არ იცით რაუნდა უთხრათ, რით გაამხნევოთ, გააცინოთ ან დაამშვიდოთ.. უბრალოდ გვერდით ხართ..
ეს საკმარისიცაა ალბათ ასეთ მომენტებში.
ჩემს მეგობარს ბაბუა გარდაეცვალა ადრე და მაშინაც ასე მოხდა.. მერე უბრალოდ სხვა თემებზე ვხუმრობდით და ვცდილობდით მის გახალისებას.

ვუყურებდი ისევ სერიალს,(How I Met Your Mother) რომელიც ძალიან შემიყვარდა, მთელი დღე გადამბმულად ვუყურებ სერიას სერიაზე და ვეღარ ვშორდები, მეც მათთან ერთად განვიცდი და მიხარია. ჰოდა ერთ–ერთ პერსონაჟს(მარშალს)მამა გარდაეცვალა.. დაკრძალვაზე ყველა, გარდაცვლილის ბოლო სიტყვას იხსენებდა, სამწუხაროდ მარშალს მამამ ბოლოს მხოლოდ ეს უთხრა ” “კრაკაძილ დანძი 3ს” უყურე, გუშინ ტელევიზორში ვუყურე და ძალიან მაგარი ფილმია!!”
Continue reading

სულიერი რობოტები

ვაღებ დიდ ხის ფანჯრებს, ყავით ხელში ვჯდები ფანჯრის რაფაზე.
ეს უკვე მერამდენედ ვცდილობ გაგიგოთ, გაგამართლო, მაგრამ ისევ უშედეგოდ.

დავიჯერო ყველა ერთნაირია?! მაინც გვაქვს რაღაც ადამიანური..
სულიერად რობოტები, დაპროგრამებულები. ვინ ჩადო ეს ჩვენში?! ვინ დაგვაჯერა?… რომ უნდა გვრცხენოდეს, არუნდა ვბედავდეთ, თავს ვიკავებდეთ, უნდა გვიყვარდეს და გვწამდეს ის რაც ყველა უყვარს და წამს?
რატომ არის მაგარი როჟა ის ვინც ავტობუსსში მოხუცს ადგილს არ უთმობს? რატომ უდნა გივყარდეს საქართველოში არსებული ტრადიციები? ქელეხიდან გამოსული ძაღლი დეიდაშვილი უნდა გეგონოს და გარდაცვლილის დიშვილებს ლოცავდე.. თუმცა ეს ბევრს აწუხებს, კითხულობს რატომო, მაგრამ მეორე წამს იგივეს აკეთებენ..
მე უფრო ღრმა საკითხები მაღელვებს, სულიერება.
ყველას უდნა ბანალური ცხოვრება, ფული, მუშაობა, საყვარული.. რატომ არ გინდათ უფრო მეტი? რატომ გინდათ სიმშვიდე და ბედნიერება? რაარის ამაშ მიმზიდველი? ჰმ.. უფრო მეტის გაკეთება შემიძლია მე და ნებისმიერ თქვენგანს ცხოვრებაში, შეგვიძლია დავიმყროთ მსოფლიო, ყველგან დავტოვოთ ჩვენი სახელი, ჩვენ შეგვიძია მივაღწიოთ იმდენს რომ ბედნიერება არარაობა გახდეს.. მაგრამ ყველა მაინც მარტივ გზას ირჩევს, მშვიდად გაჰყვეს ცხოვრების გზას, იწუწუნოს თუ უბედურია,რომ ყველა ტკენს, ან სხვებს ატკინოს და მაინც იწიწუნოს რომ მარტოა, გოგოებმა თუ მუშაობა ვერ დაიწყეს უნდა გათხოვდნენ, მერე ქმრის ხარჯებით გახსნან საკუთარი მაღაზია ან რამე სხვა.. ქმრებმა უნდა იმუშაონ მუშებათ ან მშობლების კისერზე იყვნენ. უნდა გყავდეს ბევრი ბავშვი და ის გიხაროდეს, რომ შენმა შვილმა დღეს პირველი სიტყვა თქვა. მოკლედ ყვეალფერი იეთი მოსაბეზრებელია, გაცვეთილი, ჩვენსავით! სულეირად ჩავლპით, არსად და არავინაა ახალი, სხვანაირი… რატომ? ვინ დაიწყო ეს? ვინ აყვა ყველა იმ ერთს? თუ ადამიანური კანონია ზოგადად? რომ უნდა იყო სულიერად მკვდარი! რობოტი!
ალბათ გაგეღიმათ ყველას ამ პოსტის კითხვისას და იფიქრეთ, ჰაჰ მართალი ხარ.. მერე გარეთ გახვალთ, ზოგი ავტობუსს და კედლებს გაანადგურებს წარწერებით, ზოგი სხვას დაამცირებს თავისი თვითშეფასება რომ აიმაღლოს,ზოგი სხვას აყვება და რამე ისეთს იტყვის რასაც სულაც არ ეთანხმება, მაგრამ მერე რა? მთავარია სხვა ბევრი დაეთანხმება… და ბოლოს.. ძილისწინ ისევ იოცნებებთ თეთრ ცხენზე ამხედრებულ პრინცზე, რომელიც ხელის გულზე გატარებთ, მასთან ერთად ირბენთ წვიმაში და იფიქრებთ რომ ეს საკმარისია ბედნიერებისთვის.. შენ უფრო მეტი შეგიძლია!

გაცოცხლდი.