შენ ჩემთვის ყველაზე სასურველი ქალი ხარ!

პირველი რასაც დილით, გაღვიძებისას ვხედავ შენ ხარ. შენ ჩამს საწოლთან ახლოს გძინავს, მშვიდად სუნთქავ, თუმცა არავის არ სჯერა რომ შენ სუნთქვა შეგიძლია, იმდენად არარეალური ხარ, იმდენად ლამაზი, რომ დაუჯერებელია შენ ცოცხალი არსება გერქვას!
მაგრამ მაინც.. მე მესმის შენი სუნთქვა, ყველა მიხვრა–მოხვრა და გულის ცემაც კი..
რომ გიყურებ მეღიმება და სითბო მეღვრება სხეულში, ცივი დილა ლამაზი ხდება და მე მინდა შენთან მოვიდე..
შენი მუქი კანის ფერი მიზიდავს, პირდაპირ მეძახის “მოდი ჩემთან, მოდი..” მეც ვეღარ ვუძლებ ცდუნებას, მოვდივარ, დახრილ სახეს ზემოთ გიწევ და გაღვიძებ..
თვალებს ახელ, აინთე პრიდაპირ, შემომანათე სახეში და ოდნავ ჩამობნელებული ოთახი გაანათე.
მე ნაზად გეხები, ტუჩებზე, თვალებზე, ხელებზე და ბედნიერი ვარ, რომ მყავხარ..
შენ ჩმად ხარ და რაღაც უცნაურ ხმებს გამოსცემ, აი ახალ გაღვიძებულზე როგორც იციან ხოლმე.. წამოდექი და თავს იწესრიგებ, მე დაგყვები და გაკვირდები, ყველა შენს მოძრაობას ვსწავლობ და ვიყვარებ.
მე ტუჩებთან ახლოს მოგიტანე ტუჩები და მშვიდად გეუბნები, დილამშვიდობისა..
შენ ჩუმად ხარ, უბრალოდ გაბრწყნიბული მიღიმი..
მე გიყურებ, გიყურებ, მომწონს შენი სინაზე და მიმზიდველობა, მომწონს რომ ოდნავ უხეში შტრიხებიც გაქვს და ძლიერი ხარ, მომწონს შენი თვალების ფერი და ახალი მაისური..
მომწონს პატარა ხალი, რომელიც სახეზე დაგთამაშებს, ხან იქითაა ან აქეთ..
კიდევ ერთხელ გეუბნები, ოდნავ აღელვებული, რადგან წინაზე არ მიპასუხე..
“დილამშვიდობისა ჯესი!
შენ ისევ დუმხარ.. მერე მახსენდება რომ შენ ერთადერთი რაც არ შეგიძლია ლაპარაკია, იმიტომ რომ შენ ჩემი ნოუთბუქი ხარ..
მერე ჩამეცინება, საათს ვუყურებ და ვხვდები, რომ ძალიან შემითრიე, უკვე მაგვიანდება.. ისევ გაწვენ შენს საწოლში და გაძინებ..
მშვიდად იძიდე ჩემო ჯესიკა..

შავად შეღებილი ფიქრები

იღვიძებ ერთ დღეს, დგები და მარტო ხარ ოთახში. გადახედავ ფანჯრიდან შენს ცხოვრებას და უცებ გემსხვერევა ყვეალფერი. აქამდე აშენებული თეორიები, რისიც ასე გჯეროდა და კარგად იყავი,არაფერი განაღლებდა და თითქოს ყველაფერი კარგად გგქონდა. აი ახლა დამავიწყდა… უბრალოდ გავიღვიძე და აღარ მახსოვდა რატომ უნდა ვყოფილიყავი კარგად. შემიპყრო ცუდმა აზრებმა, სინამდვილემ და ჩავიძირე. მარტო ერთი აზრი მიტრიალებს თავში – ბავშვობა. აქ მოხდა ყველაფერი და სადღაც შორს კიდე გაგრძელდა.. ცუდი ბავშვობა მქონდა, ძალიან ცუდი. რომ მახსენდება უბრალოდ.. აუტანელია ყველაფერი.. ღამე სიზმრებშიც აღარ მასვენებს. წამოვედი იმ ადგილიდან სადაც ყვეალფერი დაიწყო და მერე მას სხვებიც მიემატა, მაგრამ ადგილი არ შველის.. ჩემში დარჩა ის ცუდი, ის ზიზღი, ის სიძულვილი. მთლიანად კაცობრიობის და ჩემი ბავშობის მიმართ.
აი ასე.. დამენგრა ჩემი აზრები, მყარად რო მჯეროდა და ვიმშვიდებდი თავს. დამავიწყდა და უბრალოდ შეგუება დავიწყე. აუტანელია ყოველწამს რო გტკივა, არადა უკვე კარგად ყოფნას რო შეეჩვევი. სულ რომ ცრემლებს ყრი უსუსრი არსებასავით და გინდა იყვირო, დაგლიჯო ყველაფერი.
ოჰ როგორ მინდა გესმოდეთ ვინმეს. არა არა… არმინდა იზიარებდეთ, უბრალოდ მინდა გვერდით დამიდგეს ვინმე, მიხვდეს უთქმელად.. მე არშემიძია თქმა.. ახლა ისევარ ოღონდ მოვიშრო ყველა თავიდან და მარტო დავრჩე, არმინდა სხვისი შეწუხება.. ხოდა მომშორდნენ და… რა ცუდია მარტოობა, არავინ რო არ გყავს ვინც მიხვდება უთქმელად, ერთ სიტყვაზე გაიგებს და უბრალოდ.. უბრალოდ მოგაშორებს ამ ყვეალფერს, წაგიყვანს სადმე შორს.
ერთი შენ გეუბნები ამ ყვეალფერს თორე სხვას ვერ ვერტყვი ვერავის. ვერც გადმოვცემ ნორმალურად რას ვგრძნობ. ისვე ჩემში ჩავიკლა ჯობს!
გამახსენდეს.. მეტა გამახსენდეს.. რისგამო ვიყავი კარგად?…..