– დრო, გეორგ, რა არის დრო?

“წარმოიდგინე, რომ ამ ზღაპრის კიდეზე დგახარ მილიარდობით წლის წინ, როცა ყოველივე შეიქმნა, და შეგიძლია ამოირჩიო, დაიბადო თუ არა ერთ რომელიღაც მომენტში ამ პლანეტაზე,–მწერდა მამა,– არ იცი როდის დაიბადები,რამდენ ხანს იცოცხლებ,მაგრამ,ნებისმიერ შემთხვევაში,სიცცხლე დიდხანს არ გაგრძელდება. მხოლოდ ის იცი,რომ თუკი გადაწყვეტ ამქვეყნად მოსვლას ერთ რომელიღაც წამს, მაშინ მეორე წამს ყველაფერთან დამშვიდობება და აქედან წასვლაც მოგიწევს”

– იუსტაინ გორდერ “ფორთოხლის გოგონა

Continue reading

Advertisements

მომესალმა? უეჭველი გიჟია!!

თუ ქუჩაში შენთვის მიდიხარ, ვიღაც უცნობი გაჩერებს და გესალმება, გეკითხება სახელს, ე.ი – შენი შებმა უნდა ან გიჟია..


Continue reading

შენზე ფიქრის დროს გამეყინა ჩაი!

დილიდანვე მკლავდა სურვილი, პიტნის ჩაი მინდოდა. მაგრამ დასალევად დრო არ მქონდა, მერე ვიფიქრე ბარემ ყველა მეცადინეობას მოვიშორებ და საღამოს რო მივალ სახლში მერე წამოვწვები, რამე კარგ ფილმს ჩავრთავ და დავლევ მეთქი.
სახლში მოვედი, ჩაი გავაკეთე, ბვერი პიტნა გავუკეთე და მოვიტანე კომპიუტერთან.
მერე რაღაც ფოტო ვიპოვე კომპიუტერში და შენ გამახსენდი.
მერე სურათების პაპკაში შევედი და ჩვენი საერთო სურათები დავათვალიერე..
ვიხსენებდი რომელი სად იყო გადაღებული.

– ნინისთან ვიყავით, ჩემს საყვარელ რაფაზე ვსხედვართ. სპეციალურად არ მიჭირავს ის სათამაშო, სადაც მე ვზივარ იქ იდო და ადგილი ვერ ვნახე რომ გადამედო..

– კინოში, ფილის სახელი და რიცხვი არ მახსოვს სამწუხაროდ 😦

– მაკდონალდში ვიყავით, მე ნათია და აჩიკო. აქ ვეგეტარიანელი ვიყავი, მაგრამ ისე მშიოდა ვერ გავუძელი ცდუნებას და დავიკიდე ჩემი პრინციპები. ჰმმ, ყველაზე გემრიელი პრინციპების დარღვევა იყო მანდვილად.

– “სამი მუშკეტერი” 14.10.11. მე, ნინი, გიორგი, გიორგი, აჩიკო..

– 8.03.12 ფილმზე “მრბოლელი მოჩვენება 2”

– “ჯონ კარტერი:სამყაროთა შორის” 26.03.12

– ცუდად ვიყავი იმ დილას, წინა ღამეს გამაბრაზე და თან გაციებულიც ვიყავი მგონი. მერე მამაჩემი შემოვიდა და მითხრა აი ეს კარებთან იდოო ❤

ვათვალიერებდი ამ ყველაფერს და თან მეღიმებოდა, თითქოს თავიდან აღმოვჩნდი ამ ყველა ადგილას შენთან ერთად.
ყველა ეს კარგი დღე შენი დამსახურებაა, ჩემი ყველა ბედნიერი დღე ამ 2 წლის განმავლობაში შენი დამსახურებაა.
რა მქონდა იქამდე? არაფერი!
ვინ მყავდა? არავინ!
მივხვდი რამდენი რამე მომეცი, რამდენი ღიმილი და სიხარული მაჩუქე. შენ მართლა ძალიან კარგი ხარ და მე შენთან ძალიან ბედნიერი ვარ.
ხანდახან მართლა იდიოტივით იქცევი მაგრამ მე მაინც ვერ მაჯობებ მაგაში ;დ
მარტო იმიტომ უნდა მიყვარდე რომ ისეთი გიყვარვარ როგორიც ვარ.
შენ – ❤
შენ – ❤

ჩემი სუპერულიბკიანი ბიჭი!

და ვერც მივხვდი ისე გაცივდა ჩემი პიტნის ჩაი შენზე ფიქრში..

შემოდგომის ნისლიანი დღე..

შემოდგომის ნისლიანი დღე იყო, დიახ დღევანდელ დღეზე ვამბობ, დილით მზე ანათებდა, ქარმა ყველაფერი გააფუჭა და მერე წვიმამ..
ახლა საღამოა და ისევ ველოდებით მე და შენ მზიან დილას.

რატომღაც შემო-მედარა ეს დღე შენს პიროვნებასთან.. მზიანი, მაგრამ ნელი ქარი აფუჭებს ყველაფერ… მერე წვიმა და ღამე.. ნეტა შენთან როდის გათენდება?
ზღვას გავხარ, აღელვებულს..
მზე, სინათლე და სითბო გაჟღენთლი გაქვს სისხლში, ვენებში მდინარესავით ჩამოედინება…
აი იმ ვენებში, სიგარეტს რო იწვავ პერიოდულად და გინდა რამე არა-ადამიანური სიამოვნება იგრძნო.
არადა საერთოდ არ არის შენში ეს არა-ადამიანური..

რაუნდა ქნა როცა ვიღაც გულს გაძლევს? აი ასე, იღებს და მთელს შენს სულს, ფიქრებს, ოცნებებს, ყველაფერს სულეირს და ხორციელს გაძლევს.. იღებ? და თუ არ გინდა მაშინ რაუდნა ქნა? უნდა წახვიდე?…
ყველა ვარიანტში გაძლევს ის გულს, გინდა არ გინდა, მიდიხარ და თან მიგაქვს, მერე კი ადგილის უქონლობის გამო აგდებ..
ვინმეს ყვარებიხარ მთელი არსებით? ან შენ გყვარებია?..
მე პირადა არავის არ ვყვარებივარ, სულ ცალმხრივად ვგრძნობდი.. საბედნიეროდ მუქი ფერები მორჩა ჩემს სიყვარულში და ბედნიერი ვარ..

და მაინც რატომ ხარ ასე? მარტო..
ზიხარ, სიგარეტი გივსებს ადამიანების ნაკლებობას, უსულო ნივთები და ფიქრები მასზე..
ტკივილი სასიამოვნო გახდა უკვე, როცა გინდა ყველაფერი დალეწო, იმიტომ რომ ერთადერთი რაც გინდა რომ ყოფილიყო ის არ გაქვს, არ გყავს..
გახსენდება მისი სიცილი, თვალები, გამოხედვა, სიგარეტის ბოლში წარმოდგენილი სილუეტები და ის ტკივილი, ისევ და ისევ.. გაუთავებლად..

როგორ ვერ ხვდები? ეს მოჩვენებითია და ეს იმ სიგარეტის ბოლივით გაქრება, ეს ყველაფერი შენშია გამჯდარი,
სიყვარული სიკვდილამდე და იმის იქითაც..
ოცნებები და იმ ოცნებებისადმი სიყვარული.
ეს გაივლის, გათენდება და გამოანათებ..
შენ იმხელა გული გაქვს სხვასაც ეყოფა, ეხლა ვერ ხვდები და არც გინდა მიხვედრა, მაგრამ ეს ყველაფერი გაივლის..
არაფერია მარადიული!
გაიღიმე, მწვანეთვალებავ, მომეცი შენი ბოტოტა თითები და ვანათოთ ერთად..
შენ მარტოსული და მე სავსე..
ჩემს სინათლეს გაგინაწილებ და ჩვენ ვერ შეგვაჩერებს, ჩვენ ვერ შეგვაჩერებს ვერაფერი და ვერავინ!

სიყვარულით, ოაოა..


ყველა–ფერი <3

ყველაფერი აირ–დაირია.
ყველა–ფერი.
ჩემში, შენში, სხვაში, ოთახში, თვალებში, ფიქრებში, ურთიერთობებში, წარსულში..

გჯერა ჩემი?! არა.
ახლა არავისი აღარ გჯერა და არ გწამს. მხოლოდ ერთი გინდა! წუთიერი სიმშვიდე და დალაგება, ყველა–ფერის.
გეტყოდი რამეს, მაგრამ აქვს აზრი? მითხარი რომ აქვს და უპრობლემოდ გეტყვი ყველა–ფერს რისი გაგონებაც გინდა.
რაგითხრა აბა რო დამიჯერო?…
ის რომ ვამაყობ შენით? ის რომ შენ ის შეძელი რაც ბევრმა ვერ შეძლო? რომ შენს გვერდით ვარ და შენ მარტო არ ხარ? იქნებ ის რომ ვწუხვარ ასე რომ მოხდა? არა არა იმას გეტყვი მოდი.. ყველაფერი კარგად იქნებას.
რა გითხრა სხვა? მეც შენთან ერთად განვიცდი და სასტიკად მეამაყები ასე რომ მოიქეცი..
მერე რა? მერე რა რო ოცნებები თავზე დაგემსხვრა? მერე რა რომ უბედური ხარ? მერე რა რომ ყველაფერი რაც გააკეთი არ დაგიფასდა? მერე რა რომ სხვები ვერ გაგიგებენ? მერე რა რომ დაკარგე…
ხო ვიცი – რაც. ვიცი რომ ეს ყველა–ფერია. მე სულ მჯეროდა შენი, ბავშვობიდან.. პირველი კლასიდან მიყვარდი და ვიცოდი რომ შენში რაღაც უფრო მეტი იყო ვიდრე გვანახებდი. ვიცოდი რომ როდესღაც ძალიან გატკენდნენ, მაგრამ ხომ იცი არა?! ყველაფერი უნდა მომხდარიყო.. ამ შეცდომებით გაძლიერდები და ისწავლი.

რაუნდა მეთქვა? რისთვის დავიწყე.. ა ჰო.
მე შენ გვერდით ვარ და.. ყველა–ფერი კარგად იქნება მწვანეთვალებავ.

გაიღიმე!

იყო ერთი გოგონა, რომელიც იყო ყველააზე საყვარელი ამ ქვეყნად! ლამაზიც, ზრდილობიანიც, ჭკვიანიც და მოკლედ იდიალური!
უყვარდა ყველას, პირველივე შემხვედრსაც კი.. ყველგან ტოვებდა თავის სითბოს კვალს, ბევრ ღიმილს და სიყვარულს…
გოგონას პრობლემებიც ჰქონდა და ეგონა რომ არაფერში უმართლებდა, მაგრამ მის კარგ ხასიათს ხელს ვერასდროს ვერაფერი უშლიდა! იმდენი სითბო იყო მასში..
გოგონას ვყავდი მე და მე მყავდა გოგონა.. ჩვენ თითქოს საუკუნეა ერთმანეთისთვის ვართ და აღაც კი ამხსოვს როდის დაიწყო ეს.. როდის შემიყვარდა პრიველად..
ეს ალბათ ბავშვობაში იყო, მაშინ როცა სიტყვა ‘სიყვარული’ არვიცოდი რას ნიშნავდა, მე ის მაინც ძალიან მიყვარდა..

და ასე დაიწყო ეს ყველაფერი:
ის – გადმოვიდა ახალ სახლში, ჩემს მეზობლად და იყო ძალიან მორცხვი.. ყავდა ბუნჩულა ძმა.
მე – ვიყავი ქაჯი და მაიტნერესებდა ყველა და ყვეალფერი.. რათქმაუნდა ვეცი ამ ახალ გოგონასაც და გამოვკითხე ყვეალფერი.. მეკეთა კიკინები და მეცვა ჯინსის ჟილეტი და შარვალი (როგორც გოგონა მეუბნება).. სამწუხაროდ მას რა ეცვა არვიცი, მაგრამ ბიჭურად ქონდა თმა მახსოვს..
პირველად ვითამაშეთ ერთად და აი იმ დღეს დაიწყო ყვეალფერი, მე და გოგონა გავხდით – ჩვენ!
არ მახსოვს იმ დღიდან დღემდე არცერთი წამი რომ არ მყვარებოდა მე ეს გოგონა, არ გამეღიმა მასზე გაფიქრებისას..
ჩვნე გავიზარდეთ, ერთად და არასდროს ცალ–ცალკე! ჩვენ ერთმანეთს ბევრი რამ ვასწავლეთ (მაგალითად გუშინ გეოგრაფია დავამხეცეთ ერთად) და შევავსეთ კიდეც..
ჩემი გოგონა ახლა მოწყენილია და მინდა ვუთხრა რომ გაიღიმოს! ყოველთვის გაიღიმოს და გაათბოს სხვები თავისი ღიმილით.. მერე რა რომ რკინები აქვს კბილებზე?! მაინც თვალის მომჭრელი ღიმილი აქვს.. ბავშვური და გულწრფელი..

გოგონას კი ერქვა ნი…. ))

(თუ გყავთ ასეთი მეგობრები, დამიჯერეთ ეს საკმარისია იმისთვის რომ სულ გაღიმებულებმა იაროთ!)

Hey Jude :]

შენი გამოხედვა –მწვანე
შენი ფიქრები – ლურჯი
შენი ტუჩები – ვარდისფერი
შენი ცუდი დამოკიდებულება – ნაცრისფერი
შენი პიჯაკი – შავი
შენი შეხება – წითელი
შენი ღიმილი – თეთრი
შენი თმა –ყვითელი
შენი კისკისი– იასამნისფერი
შენი ჩახუტება – ყავისფერი
შენი თითები– სტაფილოსფერი..
მე შენ მიყვარხარ ცისარტყელავ..

მინდა მწვანეში სიყვარული ვიპოვო, მინდა მეცვას შავი, მინდა ვარდისფერის გაწითლება და შემდეგ ყავისფერი.. მინდა ჩემი ხელები ყვითელში და მერე იასამნისფერი..
მინდა მე მეკუთნოდეს ლურჯი, არასდროს მეკარებოდეს ნაცრისფერი, ჩემთვის მხოლოდ თეთრი გემეტებოდეს, სტაფილოსფერი მინდა ჩემს ხელებში,…
ცისარტყელა მინდა გულში..