Nothing

მატარებლამდე მიმაცილა..

ათს რომ ათი დააკლდა დაიძრა,
ფანჯრიდან ვიხედებოდი და ნელ–ნელა სადღაც მიიმალა..
შემდეგ გადავხედე იქაურობას და სიცარიელე გამიმძაფრდა.
დავიწყე ფიქრი, რომ.. Continue reading

Advertisements

წაბლი.

წაბლი მოგიტანე.
ყველას ძალიან მოგვენატრე, მე მომენატრე.
ნეტა გესმის ჩემი? ალბათ ჰო.. იქნებ ლაპარაკი სულაც არ არის საჭირო და ისეც გაიგებ? მაინც ვიპარაკებ, ყოველი შემთხვევისთვის..
არ გასულა წამი რო შენზე არ მეფიქრა, არა გატყუებ, იყო ასეთი წუთები,
მაგრამ ძალით არ ვფიქრობ ხოლმე შენზე, ხალხში ტირილი არ მიყვარს..
ვიცი რომ არ გინდოდა წასვლა, ებღაუჭებოდი აქაურობას, უკეთესია განა აქ? მანდ ხომ კარგად ხარ?
მომატყუე რა, მითხარი რო ყველაზე მაგრად ხარ, მითხარი რა რამე..
რა მშვიდი სახე გქონდა იმ დღეს, დასვენებული, მაგრამ მაინც გეტყობოდა რაღაც სინანულის..
ბავშვები? როგორ იქნებიან უშენოდ? იმათ ყველაზე მეტად ენატრები.
იცი?! რაღაც კარგი მაინც მომიტანა ამ ყველაფერმა…
ერთადერთი კარგი! აღარ მინდა თავის მოკვლა, და არც არასდროს მოვიკლავ, სიკვდილიც აღარ მინდა!
არ არსებობს არაფერი ისეთი რასაც ვერ გადავიტან, რომ ამად მიღირდეს.. ვერ ვატკენ ასე ჩემს მშობლებს და მეგობრებს..
შენც გეტკინებოდა ვიცი… მანდ რო მნახავდი და გამომაგდებდი პანჩურებით, მაგრამ ეჰ..
რომ მცოდნოდა ის დღე ბოლო იყო როცა გხედავდი, არ წავიდოდი, შენთან დავრჩებოდი, ჩახუტებულს დავიძინებდი და შენს ღრმა სუნთქვას მოსსმენდი..
ოჰ როგორი ძნელია უშენობა, დედამიწას მოაკდა რაღაც, მარტო ჩვენ კი არა..
გავა დრო, წაიღებს ტკივილსო – ამბობდა ჩარკვიანი.. მალე გავიდეს რა დრო, ძალიან მალე.

აი წაბლი მოგიტანე, ბიძია..

–––

დადრაფტული მქონდა, ეს შენი გარდაცვალების რამდენიმე დღის შემდეგ დავწერე..
ახლა მთლიანად “დავეცი”.. სიკვდილზე ვოცნებობ! ვიცი ჩვენ საერთოდ არ ვყოფილვართ ახლო მეგობრები, სისულელეაო იტყვის ბევრი, ასე რომ ვგიჟდები და ცუდად ვარ.. მაგრამ რა იციან… რა იციან რა ძნელია ჩემთვის ვინმეს დაკარგვა..
რა იციან როგორი ანომალიური შიში მაქვს სხვისი სიკვდილის..
მე ჯერ არც დამიწყია შენი გაცნობა და უკვე აღარ ხარ, ვინღა გავიცნო?! თუმცა იმდენი მაინც დამიტოვე და მანახე რომ სიგიღემდე შემყვარებოდი..
ეს რა გაგვიკეთე? შენი სახელის ხსენება და გულში მტკივნეულად მივლის, ცრემლებსაც კი ვეღარ ვყლაპავ და მიწევს ყველას დავანახო როგორ მტკივა. არადა ეს ძალიან არ მიყვარს.
ჩემი ის უკანასკნელი ნაწილები წაიღე რაც ჩემი იყო.
ახლა რაღა დავღცი? ცარიელი ვარ…
უბრალოდ ძალიან მენატრები, მინდა რომ აქ იყო.. იმიტომ რომ შენ გინდოდა ასე, სიკვდილი რომ გდომოდა უფრო ადვილად შევეგუებოდი…
ჯერ კიდევ არ გამიანალიზებია კარგად რომ აღარ ხარ.

წაბლიც მოილია.


შავად შეღებილი ფიქრები

იღვიძებ ერთ დღეს, დგები და მარტო ხარ ოთახში. გადახედავ ფანჯრიდან შენს ცხოვრებას და უცებ გემსხვერევა ყვეალფერი. აქამდე აშენებული თეორიები, რისიც ასე გჯეროდა და კარგად იყავი,არაფერი განაღლებდა და თითქოს ყველაფერი კარგად გგქონდა. აი ახლა დამავიწყდა… უბრალოდ გავიღვიძე და აღარ მახსოვდა რატომ უნდა ვყოფილიყავი კარგად. შემიპყრო ცუდმა აზრებმა, სინამდვილემ და ჩავიძირე. მარტო ერთი აზრი მიტრიალებს თავში – ბავშვობა. აქ მოხდა ყველაფერი და სადღაც შორს კიდე გაგრძელდა.. ცუდი ბავშვობა მქონდა, ძალიან ცუდი. რომ მახსენდება უბრალოდ.. აუტანელია ყველაფერი.. ღამე სიზმრებშიც აღარ მასვენებს. წამოვედი იმ ადგილიდან სადაც ყვეალფერი დაიწყო და მერე მას სხვებიც მიემატა, მაგრამ ადგილი არ შველის.. ჩემში დარჩა ის ცუდი, ის ზიზღი, ის სიძულვილი. მთლიანად კაცობრიობის და ჩემი ბავშობის მიმართ.
აი ასე.. დამენგრა ჩემი აზრები, მყარად რო მჯეროდა და ვიმშვიდებდი თავს. დამავიწყდა და უბრალოდ შეგუება დავიწყე. აუტანელია ყოველწამს რო გტკივა, არადა უკვე კარგად ყოფნას რო შეეჩვევი. სულ რომ ცრემლებს ყრი უსუსრი არსებასავით და გინდა იყვირო, დაგლიჯო ყველაფერი.
ოჰ როგორ მინდა გესმოდეთ ვინმეს. არა არა… არმინდა იზიარებდეთ, უბრალოდ მინდა გვერდით დამიდგეს ვინმე, მიხვდეს უთქმელად.. მე არშემიძია თქმა.. ახლა ისევარ ოღონდ მოვიშრო ყველა თავიდან და მარტო დავრჩე, არმინდა სხვისი შეწუხება.. ხოდა მომშორდნენ და… რა ცუდია მარტოობა, არავინ რო არ გყავს ვინც მიხვდება უთქმელად, ერთ სიტყვაზე გაიგებს და უბრალოდ.. უბრალოდ მოგაშორებს ამ ყვეალფერს, წაგიყვანს სადმე შორს.
ერთი შენ გეუბნები ამ ყვეალფერს თორე სხვას ვერ ვერტყვი ვერავის. ვერც გადმოვცემ ნორმალურად რას ვგრძნობ. ისვე ჩემში ჩავიკლა ჯობს!
გამახსენდეს.. მეტა გამახსენდეს.. რისგამო ვიყავი კარგად?…..