არაუშავს.

ყველა სიმღერის ტექსტში ვეძებ სიტყვას, ფრაზას რომელიც აღწერს ახლა რა ხდება..
ყველა სიმღერაში ვეძებ ემოციებს რომლებიც აღარ მაქვს, სიყვარულს რომელსაც ვეღარ განვიცდი.
ყველგან ვეძებ, ყველგან, იმ რაღაცას რაც “გულით მინდა”
მაგრამ არ ვიცი როგორი გრძნობაა როცა გულით გინდა,
მხოლოდ გონების ხმა ჩამესმის რომ, არა შენ ის არ გჭირდება, მარტო ყოფნა ჯობს.
დღეს განსაკუთრებით მენატრები ნოა..

tumblr_mwsc17foE21sh7382o1_500
––

ერთი დღე მე და “ნოას” ცხოვრებიდან.

ყველას გამოგიცდიათ ხომ ეს? როცა დილით არ ხარ მთლიანად გამოფხიზლებული, ვერ იაზრებ რა დღეა, რიცხვი, საათი, გონებაში მხოლოდ მისი სახელი ან სახე ან რამე მასთან დაგავშირებული გიტრიალებს..
იმ დღესაც ასე იყო, ჩვენ ერთამანეთთან ძალიან ახლოს ვცხოვრობდით, მაგრამ არასდროს გაგვიღვიძია ერთდროულად, ერთად.
ის ყოველთვის უფრო ადრე იღვიძებდა, ჩემზე ადრე–ჩემს გონებაში, მასზე ადრე– ჩემს გონებაში.
ყველა დღე ასე იწყებოდა, რამდენიმე თვის განმავლობაში, ან იქნებ წლის.. აღარ მახსოვს, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად ვიყავით და უკვე არეული მქონდა რიცხვები ერთმანეთში, ან რა მნიშნვნელობა აქვს დროს? როცა ერთი დღე საუკუნეს ნიშნავდა მასთან.

არც ყავას ვუდუღებდი დილით, არც იმაზე ვოცნებობდი ბლინები მიმეტანა მისთვის საწოლში და ცხელი შოკოლადი.საერთოდ არაფერზე ვოცნებობდი რაც მას ეხებოდა. რატომ?
სხვანაირი იყო ყველაფერი, არა–ჩვეულებრივი, არაფერი მინდოდა მისგან სანაცვლოდ, არც მე ვაპირებდი მისთვის რამის მიცემას, ჩვენ უბრალოდ ვიყავით ერთად და..

დილას ერთად გავედით სახლიდან, სკოლაში მივდიოდით, არც სკოლა მიყვარდა იმ პერიოდში და არც გარშემო არაფერი, მხოლოდ მე და ნოა ვიყავით ერთად.
გადავწყვიტეთ გაგვეცდინა გაკვეთილები და ეს დღე ყოფილიყო ჩვენი.
რა თქმა უნდა საყვარელ ადგილას წავედით, გაგიკვირდებათ და იმ პატარა სასაფლაოზე რომელიც ჩემს სახლთან ახლოსაა და სადაც მზე ყველაზე ლამაზად ანათებს.
მზიანი ამინდი იყო, სულ დამავიწყდა მეთქვა, მგონი ზამთარი იყო და სულაც არ ციოდა..
ჩვენ საყვარელ ადგილას დავსხედით, საიდანაც პატარა სახლები მოსჩანდა და სიმშვიდე ისმოდა,
ხმა არ ამოგვიღია არსერთს, ვისხედით გაუნძრევლად რამდენიმე საათი და ვუყურებდით ამ სიმშვიდეს.
მერე წამოვწექი და მუხლებზე დავადე თავი, თმაზე ნაზად გადამისვა ხელი და მითხრა რომ “არაუშავს”
ვერ მივხვდი რას მეუბნებოდა, მაგრამ უსიტყოდ მჯეროდა მისი და დავიჯერე, რომ არაუშავს..
გამიღიმა და ახლა თვითონ გახედა პატარა სახლებს, მე ცას ვუყურებდი და ხმამაღლა ვუთხარი, მერედა როგორც უშავს ნოა..
ცოტა ბრაზმა გადამირბინა სახეზე,
მისი მშვიდი სახე კი ყველაფერს აქრობდა,
“ყველაფერი შეიცვლება, მთავარია გჯეროდეს”
ისევ გადამისვა ნაზად ხელი თმაზე და ღმად ამოისუნთქა,
მჯერა,მჯერა.. ჩავილაპარაკე ჩუმად და თვალები დავხუჭე როცა ნიავმა დაუბერა,
ნოამ კი სახეზე დამაფარა ხელი და სიცილით მითხრა, ხომ შეგპირდი რომ ცივ ნიავსაც არ მოგაკარებდი.
გამეღიმა და კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ნოა გონებაში.

tumblr_mx3j5wrvr81sh7382o1_500

6 საათის შემდეგ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი და წამოვჯექი, მშვიდად, მოჭუტული თვალებით( რადგან მზე მანათებდა) გადავხედე იქაურობას, გავიღიმე და გვერდით ნოას გავხედე..
რა თქმა უნდა იქ არავინ იჯდა, რადგან ნოა მხოლოდ ჩემს გონებაში არსებობდა დილაობით, გაღვიძებამდე.
მე კი, შეყვარებული ვიყავი ჩემს მარტოობაზე.

ეს ყვეალფერი კი, არაუშავს..

November Rain


Continue reading

ერთი ფინჯანი სითბო

გარეთ ძალიან ცივა.
არ დავიწყებ ახლა ამინდის აღწერას, გაიხედეთ ფანჯრიდან და ნახავთ..
ოთახში თბილა, ჩაის ვსვამ, თუმცა სითბოს როცა ეჩვევი უფრო მეტი გინდა, გგონია რომ გაიყინე..
შეფუთნული ვზივარ და ველოდები პირველ საათს, რომ გარეთ გავიდე..
რატომ?
მმმ….
ჩემი ბიჭი უნდა ვნახო ❤
მერე რა რომ ცივა, მერე რა რომ მეძინება, მერე რა რომ გარეთ უნდა ვიყოთ..
ვიღას ემახსოვრება სიცივე, მაგრად როცა ჩამეხუტება.. ❤
წავალ ახლა გავემზადები, ნელ-ნელა, ღიმილიანი სახით..

წვიმის სუნიანი..

წვიმის სუნი ამდის თმაზე.. რატომ? ოცნება ავიხდინე დღეს..
გარეთ საშინლად წვიმდა, არაფერი არ ჩანდა ისეთი მსხვილი წვეთები ცვიოდა.. ამ დროს ყოველთვის მინდოდა გარეთ გავსულიყავი, ბოლოხმაზე მეყვირა და მერბინა შუა გზაზე.. მე და ჩემმა “აბრიგინებულმა პუმამ” ერთმანეთს შევხედეთ და როცა ერთმანეთვს თვლებში ერთი და იგივე სურვილი ამოვიკითხეთ გარეთ გავედით.. გავიქეცით სადარბაზოდან და 2 წამში დავსველდით, გავიქეცით ძალიან მაგრად და თან ვყვიროდით, გარეთ რავინ იყო…
მერე გზისკენ არ გამიშვა, დამიჭირა და ტროტუარზე დავრბოდით.. მოკლედ ბევრი ლიბოდიალეთ, ვირბინეთ, ვითყაპუნეთ გუბეებში და დავბრუნდით სახლში.. ეხლა თმას ვუსუნე და წვიმის სუნი ამდის.. რაღაცნაირი ❤

თითქმის ყველას უყვარს წვიმა, და მგონი ყველას უყვარს წვიმის სუნი, მმ…
და მაიცნ რატომ გვიზიდავს წვიმა?
მე პირადად იმიტომ რომ სიმყუდროვის შეგრძნებას მიტოვებს წვიმის დროს სახლშ ყოფნა, თბილად.. ზოგი ალბათ რომანწიკასთან აკავშირებს )) წვიმაში შეყავრებულთან სირბილი, სიცილი და მერე ვალსის ცეკვა. (ჰაჰა)…

წვიმა რამდენიმე კარგ მოგონებასთან კავშირდება.. სახურავზე ვიყავი ერთხელ და მაშნაც წვიმდა.
წვიმა ერთ ადამიანს მახსენებს, მაგანაც ბანალურად მითხრა წვიმაში მინდა ცეკვაო.. წვიმდა იმ დღესაც როცა პირველად ვნახე ერთი ადამიანი )))
დღევანდელ დღესაც ტკბილად გავიხსენებ მომავალში. მართალია გავიყინე და მგონი ვცივდები, მაგრამ მაინც კმაყოფილი ვარ დღევანდელი დღით.
სევდიანი დავდივარ დღეს და საჭმელების კეთებას გადავაყოლე ცოტა გული.
ერთი ვინმეც მინდა, მასაჟს გავუკეთებ და უფრო დავმშვიდდები.. ჰო მასაჟს რო მიკეთებენ მაგაზე უფრო მე რო ვუკეთებ ეგ მამშვიდებს^^
ჰომდა “პომიდორი შამფურზე” გავაკეთე და ნათიას წავუღე, მოეწონა და კიდე გავაკეთეთ.. კიდე რაღაცეებიი ვიბოდიალეთ და ასე ))
ხვალ და ზეგ დიდი გეგმები მაქვს~~
“ვანოს შოუს” გადაღებაზე მივყავართ სკოლიდან )) ჰაჰ.
და შაბათს ჩემი ნინის კონცერტია ❤ ცეკვავს..
მოკლედ როგორმე უნდა გავიყვანო დრო თორე აღარ შემიძლია ამდენი უსაქმურობაა!!

პ.ს. შენ რატომ გივაყრს წვიმა?

16.06.11