Nothing

მატარებლამდე მიმაცილა..

ათს რომ ათი დააკლდა დაიძრა,
ფანჯრიდან ვიხედებოდი და ნელ–ნელა სადღაც მიიმალა..
შემდეგ გადავხედე იქაურობას და სიცარიელე გამიმძაფრდა.
დავიწყე ფიქრი, რომ.. Continue reading

Advertisements

ჩვენ ვცხოვრობდით

1622644_711556968896499_1968842961_n
Continue reading

მოგზაურობა ფოტოსურათებით

tumblr_m22jwcLmib1qd44iao1_500

არსებობს ფოტოები, რომლის დანახვაზეც შეიძლება რაღაც გაგახსენდეს, მოგენატროს, მოგინდეს. არის ფოტოები რომლის დანახვაზეც გახსენდება ვინმე, რამე. და კიდევ არის ფოტოები რომლის დანახვაზეც გინდება იქ ყოფნა, თვითნ ამ ფოტოში. ეს ფოტო კი რამდენიმე კატეგორიას მოიცავს ერთდროულად.
გამახსენდა რაღაც სასიამოვნო, მაგრამ სულაც არ მომდომებია იმ დღის განმეორება, მომინდა ამ სურათში ყოფნა და კიდევ რაღაც მომინდა.
მომინდა რომ აქ გაგვევლო ერთად, მე და შენ, ხელიხელ ჩაკიდებულებს, ჩუმად და უსიტვყოდ, უბრალოდ გაგვევლო. ამ ბილიკით მივსულიყავით ზღვის პირას, ჩამოვმსხდარიყავით ნაპირზე, შენ თავი დაგედო ჩემს მხარზე და გეთქვა რა სიმშვიდეაო. მერე ხელი მომეკიდა ხელზე და მეპასუხა, ჰო,საოცარი სილამაზეა. რამდენიმე საათი ასე გაუნძრევლად და ჩუმად ვმსხდარიყავით, მერე მოგვბეზრდებოდა ეს სიჩუმე და დავიწყებდით ლაპარაკს, ჯერ იმაზე თუ რა ლამაზია სკარლეტი და იმაზე ვიჩხუბებდით რა დაგვერქმია ჩვენი ფისოსთვის. ისევ ამოვივლიდით ამ ბილიკს, უკვე ჩაბნელებული იქნებოდა ყველაფერი, რა თქმა უნდა სავსე მთვარე გადმოგვყურებს ციდან. შეგვცივდება მერე, მოგეხუტები და ასე მოხუტებულს მიგაცილებ სახლამდე.
მერე, სახლის ისტორიას სხვა ფოტოზე გავაგრძელებ.
Continue reading

ყველას აქვს წასასვლელი..


Continue reading

ორი ნაბიჯით დამაგვიანდა

სახლიდან გამოვდიოდი, ციფრული უნდა დამებრუნებინა მეგობრისთვის. (ანისთვის)
უნარებიდან ახალი მოსული ვიყავი, გამოვიცვალე და უკვე გარეთ გავდიოდი, მაგრამ ნათიამ დამირეკა ყურსასმენები დამრჩაო და წამომიღეო, შევბრუნდი, მერე გავედი, ხურდა დამივარდა, დავიხარე, ავიღე.. (სანამ მე ხურდას ვიღებდი ავტობუსმა გამასწრო.)
ავტობუსის გაჩერებასთან მივედი, ვიფიქრე მაიცნ არ მოვა კარგ ხანი და ფეხით მეორე გაჩერებამდე მივალ-მეთქი..
უკვე მისული ვიყავი როცა ავტობუსი დამეწია, სამის ნახევარი ხდებოდა, მერე ჩამოვედი ავტობუსიდან, რამდენიმე მანქანა გავატარე და გზაზე გადავედი, (ამდროს ავტობუსი მოვიდა) ნათიას ყურსასმენები მივეცი, ავტობუსის კარებიც ჩაიკეტა და გამასწრო სამმა ნომერმა, მეორეს უნდა დავლოდებოდი,სხვა არაფერი მიდოდა ანის სახლამდე.
ჯერ 7 წუთი ეწერა, მერე ემატებოდა დრო, ავტობუსი არ მოვიდა, ერთი 20 წუთი ველოდე. მერე მივწერე ანის და მეტროთი წამოდიო, იმასაც შეექმნა პრობლემები, ამიტომ იქაც ველოდე.. 4 დაწყებული იყო, 5 ზე ქართული მქონდა.. მოვიდა ანი, მივეცი ფოტოაპარატი, ვიჭორავეთ ცოტა და წამოვედი სახლში. დავალება ვერ დავწერე, ქართულის მასწავლებელი მეჩხუბა და გამომაგდო.

რა მოხდებოდა,აქედან ერთი რამე მაინც რო არ მომხდარიყო..

ნათიას ყურსასმენები რომ არ დარჩემოდა,
მერომ ხურდა არ დამვარდნოდა,
იმ გაჩერებაზე რომ დავრჩენილიყავი,
მიმესწრო ავტობუსისთვის,
ანი ვიღაცას არ გაეჩერებინა და დროზე მოსულიყო,
სახლში მალე დავბრუნებულიყავი,
დავალება დამეწერა,
არც ქართულიდან გამომაგდებდნენ..

ახლა?

რახან სულ რამდენიმე ნაბიჯით დავიგვიანე..
ქართულიდან თუ გამომაგდეს, გამოცდებზე ჩავიჭრები,
თუ ჩავიჭრები ვერ მივიღებ განათლებას,
გაუნათლებელი თუ ვიქნები ვერ ვიმუშავებ,
თუ ვერ ვიმუშავებ არ მექნება ფული,
ფული თუ არ მექნება ვერ ვიყიდი სახლს და ვერ ვიქნები დამოუხიდებელი,
თუვერ ვიცხოვრებ მარტო მომიწევს მშობლებთან ერთად დაბერება,
რახან განათლება არ მაქვს ვერც გავთხოვდები,
თუ ვერ გავთხოვდები არ მეყოლებოდა შვილები,
თუ შვილები არმეყოლება ვერ გავხდებოდი დედა,
დედა თუვერ გავხდებოდი ვერ მივიყვანდი ბავშვებს ბაღში,მერე სკოლაში..
ვერ გადავუხდი დაბადების დღეებს და ვერ ვატარებდი ზოპარკში..

ჰაჰ, კიდევ კარგი, მაინც მოვასწარი სახლში დაბრუნება, დავალების დაწერა და არც ქართულიდან გამოვუგდივარ მასწავლებელს ))
თორე მექნებოდა თავი მოსაკლავად.
აი ახლა დავაფასე ის ორი სწრაფად გადადმული ნაბიჯი.

მკითხველო, მომკიდე ხელი და გამომყევი!

მკითხველო ეხლა მე შენ ხელი უდან ჩამკიდო! მომენდე, არსად არ დაგტოვებ, არაფერს ცუდს არ გაგიკეთებ და მთელს დაგაბრუნებ პოსტის ბოლოს. აი ასე, კარგია! მაგრად მომიჭირე ხელი, ღრმად ჩაისუნთქე და გამომყევი!

შევაღეთ ეს კარები, ოდნავ გაიღრაჭუნა დაჟანგებულმა რკინამ, შიშისგან ხელი მომიჭირე, კაი დამშვიდდი, სადღაც აქ იქნება..
გავაღეთ კარები ბოლომდე, დიდ ოთახში შევედით, კედლები ცისფრად იყო შეღებილი, საღებავი ზოგან ჩამოცვენილი და გაჭუჭყიანებული, ოთახს ერთადერთი ფანჯარა ანათებდა, დიდი და მუქი ყავისფერი, ხის. დიდი მინებიდან შემოდიოდა მზის სხივები, ოთახში მყუდრო ფერები, ცისფერს ტონალობას უცვლიდნენ. მეორე კარი მოჩანს პირდაპირ, წამო შევიდეთ, იქ იქნება!
კარები გვერდით ეგდო, დამტვრეული და გადათელილი, მეორე ოთახი ბევრად უფრო საშიში მოგვეჩვენა..
მუქი ნაცრისფერი კედლებით, არავითარი ფანჯარა, სიბნელე.. მხოლოდ ერთ პატარა საკუჭნაოს კარი ჩანს კუთხეში, ხედავ? კაი რა წამო, უკვე გვიანაა უკან წასვლა!
ნესტის სუნი იდგა, დაგვაჟრიალა ტანში ოდნავმა სიცივემ.
ფრთხილი ნაბიჯებით ჩავუარეთ აგურის, გაჭვარტლულ ბუხარს, კედელზე რამდეიმე ნახატს, ოქროსფერ წაქცეულ შანდლებს, მივუახლოვდით საკუჭნაოს გვერდით დამტვრეულ სკამს…
მრგვალი, ფერგადასული სახელური უნდა გადავწიოთ და იცოდე თუ რამეა არ შეგეშინდეს!
ეერთი, ორი, ს ს ს სა სა სამ საააააააააამი!

სტუკა! დაგასტუკეთ! აი ხომ მაინც გიპოვე, რამდენი გეძებე! არ შეგეშინდა ამ შემზარავ სახლში შესვლის?
აბა სხვა უკეთესი სამალავი ვერსად ვიპოვე (გვითხრა ჩვენმა მეგობარმა, რომელთანაც ერთად დახუჭობანას ვთამაშობდით)
კაი დაიხუჭე მიდი და არ გამოიხედო..

აბა წამო, სად დავიმალოთ? : )

ზუზუს დღიური


2.11.11.

დღეს ქუჩაში რაღაც ბლოკნოტი ვიპოვე, სადღაც მოვკარი ყური, რომ ხალხი თავის ყოველდღიურ საქმიანობას იწერს, მნიშვნელოვან მომენტებს მაინც. ბლოკნოტი სხვა ვერაფერში გამოვიყენე და ვიფიქრე მეც ვცდი მეთქი, მაგრამ არ ვიცი ეს როგორ კეთდება. უბრალოდ როცა მოვიცლი ჩავწერ რამეს.

5.11.11.

ჩემს შესახებ რა საჭიროა რამე დავწერო? ამ დღიურს ჩემს გარდა მაინც არავინ კითხულობს. მე კი ჯერჯერობით მახსოვს ვინც ვარ.
ღამე ახალ ადგილას გავათენეთ, ძველი საშინელმა წვიმამ გაანადგურა და ერთერთი სადარბაზოზს გვერდით ვნახეთ თავშესაფარი. თბილოდა. ჩემი და კეისი ავად გახდა, დედას ვეხვეწე წვიმაში არ დააყენო ქუჩაში მეთქო, გაცივდება, მაგრამ არ მომისმინა. ჩემი კუთვნილი საბანი მას მივეცი და მეც გვერდით მოვუწექი რომ გამეთბო. ჯერემი მთელი ღამე ტიროდა, კეისი რომ არ გაეღვიძებინა ხელში მყავდა აყვანილი და ვაქანავებდი, იქნებ როგორმე ჩასძინებოდა.

Continue reading

სურვილების ყულაბა

ვწერ უმისამართოდ და არც ის ვიცი ვის მივუძღვნა, ვაფრქვევ ფრაზებს აქეთ–იქით, ბავშვური მზერით შორიდან მოსულ სიცარიელეს ხელს ვკიდებ და სასეირნოდ მივდივართ……….

ჩემი სიყვარული სახლიდან გავიდა და აღარ დაბრუნებულა…. ეს ფრაზა ყველაზე მეტად მაღიზიანებს, მახსენებს წარსულს და კიდევ ერთხელ მივდივარ სადღაც ზევით ….. აქედან ყველანი კარგად ჩანხართ, უფრო პატარა ვიდრე მეგონეთ…..

მინდოდა სურვილების ყულაბა მქონოდა.. რას ჩავიფიქრებდი? ჩემთვის არაფერს,უფრო მეგობრებ დავურიგებდი, რიკოს და აჩის უამრავ არაყს, საბას ისეთ ქვეყანას თვითონ რომ უნდა, ნინის დიდ ბიბლიოთეკას, ნათელას (მე) მწვანე სახლს, ჩაბოს ძვერ დროს, სულ რომ ენატრება……… კიდევ ბევრ რამეს ჩავიფიქრებდი ყულაბა უფრო დიდი რომ იყოს…

მინდა სინოპტიკოსი ვიყო, იცით რაც ვიზამდი?! ბევრ სითბოს გაჩუქებდით..
მინდა წვიმა ვიყო, ყველას შეგეხებოდით..
მინდა ქარი ვიყო, სულ მოგეფერებოდით..
მინდა, მინდა, მე კიდევ ბევრი რამე მინდა..

კეთილის როლი კარგად მოვირგე..

20.08.10.
by ნათთ ❤