I’ll wait.

დაგელოდები, მაშინაც როცა უკვე აქ იქნები, ჩემს გვერდით.

შენ ძალიან შორს ხარ, ისე შორს ხელებით რომ ვერ ვაჩვენებ “აი ამხელაზე” მეთქი.
და მე გელოდები, როდის გახდები ისე ახლოს რომ შევძლო იმის თქმა, აი აქვეა.
ხელს წინ რომ გავწევ და ეს ხელი შენ მოგხვდება, მაგ დღეს ველოდები.

როგორ მაინტერესებს როგორი ხარ, როგორ იცვამ, დადიხარ, სუნთქავ, ეწევი, ყველაფერი.
შენ ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე სანტიერესო თავგადასავალი ხარ მეთქი ვერ გეტყვი,
უბრალოდ ის, რომ მინდა რამე ახალი ვცადო. შენ უფრო მეტი ხარ,
უკან რომ ვერ ვიხევ შიშის მიუხედავად ისეთი ხარ.
ხანდახან გავგიჟდები ისე მინდა რომ აქ იყო, უბრალოდ ახლოს,
ამ ქვეყანაში, ან მე ვიყო მანდ. (ეს რა თქმა უნდა უფრო მინდა)
როგორც უკვე გითხარი შენ მზის სხივს გავხარ, სულ პირველი რომ გამოჩნდება დილას,
ასეხარ ჩემს თავშიც. დილას პრიველი შენ ამოანათებ ხოლმე.
ვეღარ ვითმენ ისე გელოდები, რა ცუდი რამეა ეს ლოდინი! მინდა რომ მალე გავიგო როგორი ხარ, მალე გაგიცნო
მალე გავიგო შენზე რაღაცები, მალე ვნახო როგორიხარ მეგობრებთან და როგორი ჩემთან.
მინდა გასწავლო როგორ ვერთობი და აგიყოლიო შენც,
მინდა სულ გვერდით იყო და სულ მითხრა “ბოროტაძე, კნუტო, მაგარიკადიჰარ და ა.შ.”
ხანდახან მინდა რომ უბრალოდ ახირება იყო, არ მომეწონო და არ მომინდეს შენთან ყოფნა,
იმიტომ რომ მშიშარა ვარ და მეშნია ამდენი სირთულეების, აღიარების..
არ მინდა ბანალური “მინდა დილით ყავა მოგიტანო და შენთან ერთად დავიძინო”
მინდა შენთან ერთად ავიდე სახურავზე და ხალხს წყლიანი ბუშტები ვესროლო,
ისიც მინდა მაღაზიიდან შოკოლადები მოვიპაროთ და
მინდა დრამების გარეშე, უბრალოდ ბედენირები ვიყოთ.
არაქვს სტატუსებს მნიშვნელობა, მთავარია ჩემს გვერდით იყო
და როცა გავიგებ რომ რამე კარგი მოხდა, პირველი შენ დაგირეკო.
როგორ მეშინია შენი დაკარგვის ხოლმე, ვერც გიპოვი ვერსად, ასე შორს ხარ და ვერც სახლში ვერ მოგადგები, თუმცა როგორ დაგკარგავ არც ხარ ჩემი.
ეს გაცვეთილი ფრაზა რომელიც სუტად ასახავს სიტუაციას.
არმიყვარს ისდღე როცა მთელიდღე ვერგელაპარაკები ან გადიხარ ხოლმე და იძინებ,
ან დედას უთმობ კომპიუტერს.
არმიყვარს ვიდეოთვალით ლაპარაკი, იმიტომ რომ მალე მოგვიწევს გათიშვა.
არც ის მიყვარს როცა ცუდად ხარ და თავს არ უფრთხილდები,
არც ის მიყვარს როცა ცუდ ხასიათზე ვარ და გაბრაზებ.

მალე ჩამოდი და
დაგხვდები.
მალეც რომ არ ჩამოხვიდე,
დაგელოდები.

Advertisements

დამოუკიდებლობავ, გეტკინა?


Continue reading

მოდი, აღარ გვინდა ოცნებები..

მოდი ვიოცნებოთ..

ვიოცნებოთ ლამაზ სახლებზე და ლამაზ ოჯახებზე..
ვიოცნებოთ კარგ მშობლებზე და იდიალურ მეგობრებზე..
მოდი ვიოცნებოთ თეთრ ცხენზე ამხედრებულ პრინცებზე და სასახლეებზე..
მოვი ვიოცნებოთ ბევრ ფულზე და ლამაზ კაბებზე..
მოდი ვიოცნებოთ!
კარგ სამსახურზე, ლამაზ კაბინეტზე,
სახელგანთქმულობაზე.
მოდი ვიყოთ როკვარსკვლავები, ვიოცნებოთ ბიტლზებზე, ქვინზე, როლინგსტოუნზე..
ვიოცნებოთ ქვეყნებზე, სახლები ლონდონში, ვაშინგქონში და პარიზში..
ბევრ შოკოლადზე და ყავაზე.
ყოველდღე მაკდონალდზე..
ვიოცნებოთ საკუთარ თვითმფრინავზე და მაგარ ნაშებზე.
იქნებ კარგი კაბრიოლეტი? მართალია, ლაბორჯინზე ჯობს.
ვიოცნებოთ მაგარ მობილურებზე და აიპადებზე.
ვიოცნებოთ ვინმეს კონცერტზე ყოფნაზე, არა, მის ცოლობაზე, რომელიმე მომღერლის ცოლობაზე..
ჩაბარებაზე, გამოცდების მოხსნაზე, გრანტებზე..
ვიოცნებოთ იამაიკაზე, ზღვისპირა სახლებზე.
ვიოცნებოთ პრეზიდენტობაზე.
ვიოცნებოთ გაბრწყინებულ საქართველოზე და განვითარებულ საზოგადოებაზე.
მოდი ერთად ვიოცნებოთ ყველას ჯანმრთელობაზე, დაოჯახებაზე.
აფხაზეთის დაბრუნებაზე.
გარდაცვლილების გაცოცხლებაზე. დროის უკან დაბრუნებაზე..
წამის გაჩერების უნარზე, ან პირიქით -გადახვევის.
ვიოცნებოთ სკოლაში ყველაზე პოპულარულ გოგოდ ყოფნაზე.
ვიოცნებოთ..

იქნებ ჯობს ავიღოთ წიგნები ხელში და ვიქიფროთ რეალობაზე? და ავიხდინოთ ოცნებები )) სახლებიც, მანქანებიც, ფულიც და კაბინეტებიც ჩვენით შევქმნათ და არ გვინდა ეს ციდან ჩამოცვენილი სურვილები. იქნებ იქამდე დროის მანქანაც გამოიგონოს ვინმემ, ვინც უკვე დიდიხანია რეალურად აზროვნებს.

მოდი, აღარ გვინდა ოცნებები..

მე მიყვარს საქართველო

მოვდივარ აუჩქარებლად და ვტკბები მანქანების ღუღუნით.. გავიხედ-გამოვიხედე და მივხვდი, თუ როგორ მიყვარს ჩემი უბანი, ყველა კუნჭული..
როგორ მიყვარს ეს ლამაზი ქუჩები, მშობლიურის შეგრძნებას რო გიტოვებს..
მივუყვები ნელა, პატარა ბილიკივით ტროტუარს.. რამხელა ბალახებია ჩემს გვერდით, რამე რომ გამოძვრეს და ფეხი მომაჭაამოს არაა გასაკვირი, მაგრამ მაინც როგორი ლამაზი ბალახებია..
აი ისიც, ჩემი საყვარელი ადგილი, ნაგვის ურნებით მორთული გზა, საოცარია..
ურნის გარშემო დადებული ლამაზად შეფუთული ნაგავი, ჩაგდება დაეზარათ ეტყობა, რა საყვარელი ხალხი ცხოვრობს აქ.
და მერედა რას ვერ ნახავთ ამ სანაგვეში.
ისევ აუღელვებლად მივდივარ შინისკენ, უფროსწორად პარკისკენ, აი ისიც, ყველაზე ღირებული ჩვენს პატარა უბანში, რაგბის სტადიონი… გარედან როგორი ლამაზია, რომ შეხედავ იგრძნობ ნამდვილი მამაკაცის მკლავებს, სიძლიერეს.. სახელიც როგორ ამშვენებს.. “ავჭალა”
აი ახლა ვუახლოვდები ეკლესიას, შავი ჯიპით რო დადის სარწმუნოება ეგ მაოცებს, სად ხდება კიდევ ასე?
სარწმუნოება შავი ჯიპით და სასმლის სუნით, საოცრად მიყვარს!
მე მიყვარს ეს ადგილი, ეს სახლები, ერთმანეთზე მიწებებული, მაღალი და ჭრელაჭრულა..
აივანზე გადმოკიდებული სარეცხი როგორ უხდება ამ ყველაფერს, ნამდვილად შესაფერისია.
როგორ მიყვარს ავტობუსის გაჩერება, ნაგავს აქაც ნახავთ, ოღონდ თქვენ რამე მოისურვეთ და აქ ყველაფერია!
თბილისი მართლა ისეთი ქალაქია, როგორც ჩვენი მთავრობა ამბობს, ყველაზე წინ დგას, ყ ვ ე ლ ა ფ რ ი თ!
მიყვარს ეს პარკიც, ერთი სასრიალო რომ დგას მხოლოდ, მოგვიგდეს სახელისთვის და მას დასტრიალებს ათასი ბავშვი.
მიყვარს რა! მიყვარს საქართველო! მე მიყვარს თბილისი და ჩემი უბანი!
მერედა საღამოს როგორ ლამაზდება აქაურობა? სავსეა ღიპიანი მუჟიკებით, ოდნავ დალეულში რომ არიან, გაგართობენ ისტორიებით და “დაია შენი სახელი მაჩუქეთი”.. ამას თან ფონად მოსეირნე ახალგაზრდობაც აქვს, ზესუმზირით რომ ალამაზებენ ქუჩებს.. არა მეტი რაღა უნდა გაალამაზონ?!
ლამპიონები უნათებს გზას ამ ახალგაზრდებს და მოზასავე წყვილებს, ხანდახან კი ციმციმებენ მაგრამ მაინც კარგია შუქი, თუ ჩაქვრა ეგეც არაფერი, სიბნელეს რა ჯობს? ყველაფერი ბნელი, შავი და ქურდული ახლა მოდაშია, ძმაო 😉

არა ქვეყანა კი არა უფრო ხალხი მიყვარს… რომელიც ამ ყველაფერს ქმნის!
უნდა მეამაყებოდეს! მე ქართველი ვარ!
ფუ ბლიად..
რატო? 😦


მეც მრცხვენია !

მე მრცხვენია

მრცხვენია რომ ცუდად ვსწავლობ.
მრცხვენია რომ არ ვკითხულობ ბევრს.
მრცხვენია რომ ჩემი მეგობრები ჩემზე ჭკვიანები და განათლებლები არიან.
მრცხვენია რომ მშობლებს ვართმევ გზის ფულს.
მრცხვენია რომ სულ ვწუწუნებ.
მრცხვენია რომ ასეთი ეჭვიანი და ისტერიჩა ვარ.
მრცხვენია რომ არ ვარ ისეთი როგორიც სულ მინდოდა რომ ვყოფილიყავი.
მრცხვენია რომ სკოლაში არავინ არ მიცნობს
მრცხვენია რომ ვინც მიცნობს ჩემი ეშინია.
მრცხვენია რომ სკოლის ბუფეტში ნაყიდი ‘პრაშკი’ მირჩევნია ხინკალს..
მრცხვენია რომ ჩემს პრინციპები დავივიწყე და ახალ წელს ვჭამე ხორცი.
მრცხვენია რომ მბეზრდებიან ადამიანების ზედმეტი ყურადღება
მრცხვენია რომ ვერ ჩავაბარებ გამოცდებს
მრცხვენია რომ საერთოდ ვერ ვგრძნობ აბიტურიენტობას
მრცხვენია რომ არ მინდა უნივერსიტეტში ჩაბარება
მრცხვენია რომ მყავს ასეთი მშობლები
მრცხვენია რომ დიპლომი მქონდეს მარტო იმიტომ რომ ჩემს მეზობელს აქვს და მე რითი ვარ ნაკლები?!

მრცხვენია რომ ქართველი ვარ!
მრცხვენია რომ უფრო ხმამაღლა და ყველასთან ვერ გამოვთქვამ ჩემ აზრს!
მრცხვენია რომ მეზიზღება ჩემი სახლი და ყველაფერი ჩემს გარშემო.
მრცხვენია რომ მეც ბევრჯერ სხვის დასანახათ დამილევია სუფრაზე ჩვენი ქვეყნის სისადღეგრძელო
მრცხვენია რომ ვცხოვრობ ქვეყანაში სადაც შოთა რუსთაველი 17 საუკუნეშჳ მეფობდა.
მრცხვენია რომ არსებობენ ქალიშვილები, რომლებსაც ჰქონდათ სექსი.
მრცხვენია რომ გოგო თუ სიგარეტს პირში ჩაიდებს ის სხვა რამესაც ჩაიდებს.
მრცხვენია რომ რამეს მაინც არ ვაკეთებ ან საზოგადოების გამოსწორებისთვის, ან აქედან გასაქცევად.

მრცხვენია რომ ფეისბუქის ასეთი ხშირი მომხმარებელი ვარ და მის გარეშე არ შემიძლია ცხოვრება
მრცხვენია რომ მინდა სურათების გადაღება, დადება და მერე ველოდები ახალ ლაიქებს და კომენტარებს
მრცხვენია რომ ბლოგზეც მასე ხდება, ყოველ 2 წუთში რომ ვამოწმებ, ვინმემ რამე ხომ არ დამიკომენტარა..
მრცხვენია რომ ჩემს ბლოქზე მაქისიმალური მნახველების რიცხვი 200 არ აღემატება
მრცხვენია რომ ვერ ვწერ ისე როგორც მინდა
მრცხვენია რომ ვწერ რაღაც ბანალურ სისულელეებს, სიყვარულებზე და ა.შ.
მრცხვენია რომ სარწმუნოება მოდაშია
მრცხვენია რომ პატრიარქი უნდა მიყვარდეს და ამას ფეისბუქზე სურათის დადებით უნდა გამოვხატავდე
მრცხვენია რომ ფორევერ გელა არსებობს
მრცხვენია რომ ‘ძერსკი ნინჩო’ ასეთი პოპულარილი გახდა
მრცხვენია რომ ასეთ კომენტარებს უწერენ, ისინი უფრო საცოდავები არიან
მრცხვენია რომ მიუხედავად ამ ყველაფრისა მაინც მიყვარს ფეისბუქი.

მრცხვენია რომ ჩახუტების დღე ახალგაზრდებს “გარყვნილება” ჰგონიათ. რასამბობ უცხოს როგორ უნდა ჩაეხუტოო!?
მრცხვენია რომ ბებოები მეხუტებიან, უცხოელები და ჩემი თანატოლები გამირბიან, თან ბიჭები :დ
მრცხვენია რომ ყველანაირი აქცია და თავისუფალი აზრის გამოთქმა სირცხვილია.
მრცხვენია რომ ხშირად ვერ ვიცლი ეგეთი რაღაცეებისთვის და მეც არ დავდივარ ყველა აქციაზე
მრცხვენია რომ წელს ხმა უნდა მივცე ვინმეს
მრცხვენია რომ ყველას უნდა იყოს ბოროტი, ცუდი გოგო/ბიჭი
მრცხვენია რომ ახლა მოდაშია სხვისი წყენინება
მრცხვენია რომ ჩემი 4 წლის დიშვილი უყურებს სერიალებს და იცის რახდება პოლიტიკაში
მრცხვენია რომ ბავშები აღარ თამაშობენ შვითქვაობანას და დახუჭობანას

მრცხვენია რომ მუსიკაც მოდაში რაცაა იმის მიხედვით აფასებენ
მრცხვენია რომ ახლა მოდაშია ტიტლიკანა ქალების ცეკვა
მრცხვენია რომ უფრო მეტმა იცის ჯასტი ბიბერი ვიდრე კურტ კობეინი.

მრცხვენია რომ ვერ იტანენ გეებს ან ბისექსუალებს.
მრცხვენია რომ რახან ეგეთი მეგობრბი მყავს მეც ეგეთი უნდა ვიყო
მრცხვენია რომ სირცხვილია, არ მეზიზღებოდეს ქუჩაში მოტკეცილი ტყავის შარვალი რომ აცვია ისეთი ბიჭი.

მრცხვენია რომ არსებობს ქელეხები.
მრცხვენია რომ ბევრჯერ წასულვარ უცნობი ნათესავის ქელეხში მხოლოდ საჭმელად
მრცხვენია რომ გვაქვს ასეთი იდიოტი ტრადიციები
მრცხვენია რომ დედაჩემსაც კი ვგონივარ გატყვნილი
მრცხვენია რომ ვცხოვრობ ამ დროში და არა წარსულში ან შორეულ მომავალში
მრცხვენია რომ ზასაობა საზოგადოებრივ ადგილებში უფრო აღაგზნებს
მრცხვენია რომ შეყვარებულები ერთმანეთს ვალენტინობის დღეს გაქუცულ სათამაშჴებს ჩუქნიან
მრცხვენია რომ ახლა კომპიუტერი მირჩევნია დიშვილთან თამაშს..

მრცხვენია!

ვთაგადვ:

1. ადო
2. ანანო
3. შემოდგომისფერი
4. ღიმილი-ანი
5. mycivilization
6. »♥» ana «♥«