sad.

ლალალა…ლალა..ლალალალა….

ნოა (ჩემი წარმოსახვითი მეგობარი) და მე (მოწყენილი)…

ნოა: რა დაგემართა ნათ?
მე: ისევ მოვიწყინე, ვინმესთან მინდა..
ნოა: ვისთან გინდა ნათ?
მე: რაღაც ახალს ვგრძნობ და ეს არაჩვეულებრივია.
ნოა: ვისთან გინდა ნათ?
მე: ეს სხვა დროსაც ვიგრძენი.. ერთხელ მხოლოდ, მაგრამ მაშინ ეს იმდენად უმნიშვნელო იყო რომ.. ახლა უფრო ძლიერად ვგრძნობ.

ნოა: მიპასუხე! ვისთან გინდა?
მე: ძალიან ბანალური ვარ მე.. ხომ იცი ნოა?!
ნოა: ვიცი.. მე შენი სხეულის და სულის ყოველი სანტიმეტრი კარგად ვიცი ნათ.. ვისთან გინდა, მითხარი.
მე: ჰოდა ახლაც ბანალურად ვარ.. სენტიმენტები და… და იდიოტიზმი.. ბევრიი და მსხვილი იდიოტიზმი!!! ყველაფერი ერთად! ეს ჩემშია..
ნოა: შენი სხეულის მარჯვენა მხარეს უფრო ღმადაა ეს ყვეალფერი.. აი ვიგრძენი.. ვისი ნახვა გინდა ნათ?
მე: შენ ისედაც იცი ნოა.. ყოველი მხარე და ყოველი სანტიმეტრი.. ყოველ წუთას და ყოველ დღე მიცნობ შენ მე.
ნოა: იქნებ არც…
მე: იცი რას ვგრძნობ? ვიცი რომ იცი… გულისცემას გრძნობს ყველა ორგანო და მიბჟუის რაღაც შიგნიდან.. რაღაც ახალია ეს და სასიამოვნო! იცი რა არის ეს? ეს ბევრი რამეა ერთად.. სიყვარული, ტკივილი, სიხარული და და.. იდიოტიზმია ეს!! ბოლოს მაინც მოვიწყინე.
ნოა: მარცხენა მხარესაც ვიგრძენით მე და შენ ეს.. შეჩერდი!
მე: არვიცი როგორ გავაჩერო ეს? ვერა, ვერა! მოვწყდი ყველაფერს, დამეხმარე..
ნოა: ხელი მომეცი და ამოგათრევ.. თუმცა.. გინდა ამოსვლა?!
მე: ცოტახანი დავრჩეთ.. ეს ისეთი სასიამოვნოა, ისეთი უცხო.. დარჩი ჩემთან ნოა.
ნოა: მე არ დაგტოვებ.. გპირდები!
მე: არა, არა ნუ მპრიდები.. ეგ უარესია.. მერე უფრო მოგინდება წასვლა.. დაწექი ჩემთან მოდი და დავიძინოთ მომწვანო მზისფერ ბალახში.. მთვლემარე ზღვის პირას.
ნოა: და მაინც.. ვისთან გინდა ნათ?
მე: ჩემს სუნთქვას მოუსმინე ნოა.. ასე ბანალურად… მე?! მე…
7ენთან მინდა..)) წიწაკასავით მწარესთან.
წამიყვანე ნოა.