არაუშავს.

ყველა სიმღერის ტექსტში ვეძებ სიტყვას, ფრაზას რომელიც აღწერს ახლა რა ხდება..
ყველა სიმღერაში ვეძებ ემოციებს რომლებიც აღარ მაქვს, სიყვარულს რომელსაც ვეღარ განვიცდი.
ყველგან ვეძებ, ყველგან, იმ რაღაცას რაც “გულით მინდა”
მაგრამ არ ვიცი როგორი გრძნობაა როცა გულით გინდა,
მხოლოდ გონების ხმა ჩამესმის რომ, არა შენ ის არ გჭირდება, მარტო ყოფნა ჯობს.
დღეს განსაკუთრებით მენატრები ნოა..

tumblr_mwsc17foE21sh7382o1_500
––

ერთი დღე მე და “ნოას” ცხოვრებიდან.

ყველას გამოგიცდიათ ხომ ეს? როცა დილით არ ხარ მთლიანად გამოფხიზლებული, ვერ იაზრებ რა დღეა, რიცხვი, საათი, გონებაში მხოლოდ მისი სახელი ან სახე ან რამე მასთან დაგავშირებული გიტრიალებს..
იმ დღესაც ასე იყო, ჩვენ ერთამანეთთან ძალიან ახლოს ვცხოვრობდით, მაგრამ არასდროს გაგვიღვიძია ერთდროულად, ერთად.
ის ყოველთვის უფრო ადრე იღვიძებდა, ჩემზე ადრე–ჩემს გონებაში, მასზე ადრე– ჩემს გონებაში.
ყველა დღე ასე იწყებოდა, რამდენიმე თვის განმავლობაში, ან იქნებ წლის.. აღარ მახსოვს, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად ვიყავით და უკვე არეული მქონდა რიცხვები ერთმანეთში, ან რა მნიშნვნელობა აქვს დროს? როცა ერთი დღე საუკუნეს ნიშნავდა მასთან.

არც ყავას ვუდუღებდი დილით, არც იმაზე ვოცნებობდი ბლინები მიმეტანა მისთვის საწოლში და ცხელი შოკოლადი.საერთოდ არაფერზე ვოცნებობდი რაც მას ეხებოდა. რატომ?
სხვანაირი იყო ყველაფერი, არა–ჩვეულებრივი, არაფერი მინდოდა მისგან სანაცვლოდ, არც მე ვაპირებდი მისთვის რამის მიცემას, ჩვენ უბრალოდ ვიყავით ერთად და..

დილას ერთად გავედით სახლიდან, სკოლაში მივდიოდით, არც სკოლა მიყვარდა იმ პერიოდში და არც გარშემო არაფერი, მხოლოდ მე და ნოა ვიყავით ერთად.
გადავწყვიტეთ გაგვეცდინა გაკვეთილები და ეს დღე ყოფილიყო ჩვენი.
რა თქმა უნდა საყვარელ ადგილას წავედით, გაგიკვირდებათ და იმ პატარა სასაფლაოზე რომელიც ჩემს სახლთან ახლოსაა და სადაც მზე ყველაზე ლამაზად ანათებს.
მზიანი ამინდი იყო, სულ დამავიწყდა მეთქვა, მგონი ზამთარი იყო და სულაც არ ციოდა..
ჩვენ საყვარელ ადგილას დავსხედით, საიდანაც პატარა სახლები მოსჩანდა და სიმშვიდე ისმოდა,
ხმა არ ამოგვიღია არსერთს, ვისხედით გაუნძრევლად რამდენიმე საათი და ვუყურებდით ამ სიმშვიდეს.
მერე წამოვწექი და მუხლებზე დავადე თავი, თმაზე ნაზად გადამისვა ხელი და მითხრა რომ “არაუშავს”
ვერ მივხვდი რას მეუბნებოდა, მაგრამ უსიტყოდ მჯეროდა მისი და დავიჯერე, რომ არაუშავს..
გამიღიმა და ახლა თვითონ გახედა პატარა სახლებს, მე ცას ვუყურებდი და ხმამაღლა ვუთხარი, მერედა როგორც უშავს ნოა..
ცოტა ბრაზმა გადამირბინა სახეზე,
მისი მშვიდი სახე კი ყველაფერს აქრობდა,
“ყველაფერი შეიცვლება, მთავარია გჯეროდეს”
ისევ გადამისვა ნაზად ხელი თმაზე და ღმად ამოისუნთქა,
მჯერა,მჯერა.. ჩავილაპარაკე ჩუმად და თვალები დავხუჭე როცა ნიავმა დაუბერა,
ნოამ კი სახეზე დამაფარა ხელი და სიცილით მითხრა, ხომ შეგპირდი რომ ცივ ნიავსაც არ მოგაკარებდი.
გამეღიმა და კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ნოა გონებაში.

tumblr_mx3j5wrvr81sh7382o1_500

6 საათის შემდეგ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი და წამოვჯექი, მშვიდად, მოჭუტული თვალებით( რადგან მზე მანათებდა) გადავხედე იქაურობას, გავიღიმე და გვერდით ნოას გავხედე..
რა თქმა უნდა იქ არავინ იჯდა, რადგან ნოა მხოლოდ ჩემს გონებაში არსებობდა დილაობით, გაღვიძებამდე.
მე კი, შეყვარებული ვიყავი ჩემს მარტოობაზე.

ეს ყვეალფერი კი, არაუშავს..

Advertisements

sad.

ლალალა…ლალა..ლალალალა….

ნოა (ჩემი წარმოსახვითი მეგობარი) და მე (მოწყენილი)…

ნოა: რა დაგემართა ნათ?
მე: ისევ მოვიწყინე, ვინმესთან მინდა..
ნოა: ვისთან გინდა ნათ?
მე: რაღაც ახალს ვგრძნობ და ეს არაჩვეულებრივია.
ნოა: ვისთან გინდა ნათ?
მე: ეს სხვა დროსაც ვიგრძენი.. ერთხელ მხოლოდ, მაგრამ მაშინ ეს იმდენად უმნიშვნელო იყო რომ.. ახლა უფრო ძლიერად ვგრძნობ.

ნოა: მიპასუხე! ვისთან გინდა?
მე: ძალიან ბანალური ვარ მე.. ხომ იცი ნოა?!
ნოა: ვიცი.. მე შენი სხეულის და სულის ყოველი სანტიმეტრი კარგად ვიცი ნათ.. ვისთან გინდა, მითხარი.
მე: ჰოდა ახლაც ბანალურად ვარ.. სენტიმენტები და… და იდიოტიზმი.. ბევრიი და მსხვილი იდიოტიზმი!!! ყველაფერი ერთად! ეს ჩემშია..
ნოა: შენი სხეულის მარჯვენა მხარეს უფრო ღმადაა ეს ყვეალფერი.. აი ვიგრძენი.. ვისი ნახვა გინდა ნათ?
მე: შენ ისედაც იცი ნოა.. ყოველი მხარე და ყოველი სანტიმეტრი.. ყოველ წუთას და ყოველ დღე მიცნობ შენ მე.
ნოა: იქნებ არც…
მე: იცი რას ვგრძნობ? ვიცი რომ იცი… გულისცემას გრძნობს ყველა ორგანო და მიბჟუის რაღაც შიგნიდან.. რაღაც ახალია ეს და სასიამოვნო! იცი რა არის ეს? ეს ბევრი რამეა ერთად.. სიყვარული, ტკივილი, სიხარული და და.. იდიოტიზმია ეს!! ბოლოს მაინც მოვიწყინე.
ნოა: მარცხენა მხარესაც ვიგრძენით მე და შენ ეს.. შეჩერდი!
მე: არვიცი როგორ გავაჩერო ეს? ვერა, ვერა! მოვწყდი ყველაფერს, დამეხმარე..
ნოა: ხელი მომეცი და ამოგათრევ.. თუმცა.. გინდა ამოსვლა?!
მე: ცოტახანი დავრჩეთ.. ეს ისეთი სასიამოვნოა, ისეთი უცხო.. დარჩი ჩემთან ნოა.
ნოა: მე არ დაგტოვებ.. გპირდები!
მე: არა, არა ნუ მპრიდები.. ეგ უარესია.. მერე უფრო მოგინდება წასვლა.. დაწექი ჩემთან მოდი და დავიძინოთ მომწვანო მზისფერ ბალახში.. მთვლემარე ზღვის პირას.
ნოა: და მაინც.. ვისთან გინდა ნათ?
მე: ჩემს სუნთქვას მოუსმინე ნოა.. ასე ბანალურად… მე?! მე…
7ენთან მინდა..)) წიწაკასავით მწარესთან.
წამიყვანე ნოა.