დო-დან … დო-მდე

ყველაფერი დაიწყო ასე: (დო)

მეზობლის ძაღლმა უკბინა, ხელები მოაგლიჯა ლამის, ეფერებოდა და ძაღლმა იფიქრა თავს მესხმისო, მოკლედ ვეღარ უკრავდა.
შეხვეული დადიოდა სკოლაში, გადადებული ჰქონდათ მშობლებს გიტარა და ჩელო.
ჩუმად დგებოდა ღამე და დაკვრას ცდილობდა შეკრული ხელებით, მერე ხელიდან უვარდებოდა, ხმაურზე მშობლებს ეღვიძებოდათ და ისევ იგივე მუქარა “საერთოდ გადავყრით ამ ნაგავს, დროზე დაიძინე, ხვალ ვეღარ ნახავ ამ სათამაშოებს!”
სხვა გზა არ იყო, წვებოდა და ელოდებოდა გათენებას რომ ხელი შეეშალა მშობლებისთვის.
მთელი საღამო იმაზე ფიქრობდა რა იქნებოდა, როცა მოიხსნიდა ბინტებს და ისევ შეძლებდა დაკვრას.
არა, დაკვრის გარდა სხვა ჰობიც ჰქონდა, მაგალითად, ძველ ნივთებს აგროვებდა, ყველას წელს და ქვეყანას აწერდა საიდანაც იყო.
ძველ ნივთებს ხან ქუჩაში პოულობდა, ხან ნათესავები ჩუქნიდნენ და ხან მეგობრები. ზოგიც თავისი ჯიბის ფულით იყიდა, მაგალითად ძველი ფირფიტები და რამდენიმე ფოტოსურათი. ყველაფერს კატეგორიებად ყოფბა, ქუჩაში ნაპოვნს “ბუნების საჩუქარი” ერქვა, მეგობრების და ნათესავების ნაჩუქარს აერთიანებდა და ერთ ყუთში აწყობდა, სახელად “ვალად აღებული”, ხოლო თავისი ფულით ნაყიდს “დამსახურებული” ერქვა, ეს ყუთი ყველაზე მეტად უყვარდა. ჩამწკვირებული ჰქონდა თაროებზე ყუთები, ზოგიც გამოსაჩენად ედო, რომელიც ოთახს უხდებოდა და არ ენანებოდა სხვებს რომ ენახათ.
მაგრამ დაკვრა ყველაფერზე მეტად უყვარდა, იქ ავლენდა ყველაფერს რასაც ხედავდა და გრძნობდა.

მარტივიდან რთულზე გადასვლა: (რე)

Continue reading

Advertisements

ორი ნაბიჯით დამაგვიანდა

სახლიდან გამოვდიოდი, ციფრული უნდა დამებრუნებინა მეგობრისთვის. (ანისთვის)
უნარებიდან ახალი მოსული ვიყავი, გამოვიცვალე და უკვე გარეთ გავდიოდი, მაგრამ ნათიამ დამირეკა ყურსასმენები დამრჩაო და წამომიღეო, შევბრუნდი, მერე გავედი, ხურდა დამივარდა, დავიხარე, ავიღე.. (სანამ მე ხურდას ვიღებდი ავტობუსმა გამასწრო.)
ავტობუსის გაჩერებასთან მივედი, ვიფიქრე მაიცნ არ მოვა კარგ ხანი და ფეხით მეორე გაჩერებამდე მივალ-მეთქი..
უკვე მისული ვიყავი როცა ავტობუსი დამეწია, სამის ნახევარი ხდებოდა, მერე ჩამოვედი ავტობუსიდან, რამდენიმე მანქანა გავატარე და გზაზე გადავედი, (ამდროს ავტობუსი მოვიდა) ნათიას ყურსასმენები მივეცი, ავტობუსის კარებიც ჩაიკეტა და გამასწრო სამმა ნომერმა, მეორეს უნდა დავლოდებოდი,სხვა არაფერი მიდოდა ანის სახლამდე.
ჯერ 7 წუთი ეწერა, მერე ემატებოდა დრო, ავტობუსი არ მოვიდა, ერთი 20 წუთი ველოდე. მერე მივწერე ანის და მეტროთი წამოდიო, იმასაც შეექმნა პრობლემები, ამიტომ იქაც ველოდე.. 4 დაწყებული იყო, 5 ზე ქართული მქონდა.. მოვიდა ანი, მივეცი ფოტოაპარატი, ვიჭორავეთ ცოტა და წამოვედი სახლში. დავალება ვერ დავწერე, ქართულის მასწავლებელი მეჩხუბა და გამომაგდო.

რა მოხდებოდა,აქედან ერთი რამე მაინც რო არ მომხდარიყო..

ნათიას ყურსასმენები რომ არ დარჩემოდა,
მერომ ხურდა არ დამვარდნოდა,
იმ გაჩერებაზე რომ დავრჩენილიყავი,
მიმესწრო ავტობუსისთვის,
ანი ვიღაცას არ გაეჩერებინა და დროზე მოსულიყო,
სახლში მალე დავბრუნებულიყავი,
დავალება დამეწერა,
არც ქართულიდან გამომაგდებდნენ..

ახლა?

რახან სულ რამდენიმე ნაბიჯით დავიგვიანე..
ქართულიდან თუ გამომაგდეს, გამოცდებზე ჩავიჭრები,
თუ ჩავიჭრები ვერ მივიღებ განათლებას,
გაუნათლებელი თუ ვიქნები ვერ ვიმუშავებ,
თუ ვერ ვიმუშავებ არ მექნება ფული,
ფული თუ არ მექნება ვერ ვიყიდი სახლს და ვერ ვიქნები დამოუხიდებელი,
თუვერ ვიცხოვრებ მარტო მომიწევს მშობლებთან ერთად დაბერება,
რახან განათლება არ მაქვს ვერც გავთხოვდები,
თუ ვერ გავთხოვდები არ მეყოლებოდა შვილები,
თუ შვილები არმეყოლება ვერ გავხდებოდი დედა,
დედა თუვერ გავხდებოდი ვერ მივიყვანდი ბავშვებს ბაღში,მერე სკოლაში..
ვერ გადავუხდი დაბადების დღეებს და ვერ ვატარებდი ზოპარკში..

ჰაჰ, კიდევ კარგი, მაინც მოვასწარი სახლში დაბრუნება, დავალების დაწერა და არც ქართულიდან გამოვუგდივარ მასწავლებელს ))
თორე მექნებოდა თავი მოსაკლავად.
აი ახლა დავაფასე ის ორი სწრაფად გადადმული ნაბიჯი.

დო-დან … დო-მდე

ყველაფერი დაიწყო ასე: (დო)

მეზობლის ძაღლმა უკბინა, ხელები მოაგლიჯა ლამის, ეფერებოდა და ძაღლმა იფიქრა თავს მესხმისო, მოკლედ ვეღარ უკრავდა.
შეხვეული დადიოდა სკოლაში, გადადებული ჰქონდათ მშობლებს გიტარა და ჩელო.
ჩუმად დგებოდა ღამე და დაკვრას ცდილობდა შეკრული ხელებით, მერე ხელიდან უვარდებოდა, ხმაურზე მშობლებს ეღვიძებოდათ და ისევ იგივე მუქარა “საერთოდ გადავყრით ამ ნაგავს, დროზე დაიძინე, ხვალ ვეღარ ნახავ ამ სათამაშოებს!”
სხვა გზა არ იყო, წვებოდა და ელოდებოდა გათენებას რომ ხელი შეეშალა მშობლებისთვის.
მთელი საღამო იმაზე ფიქრობდა რა იქნებოდა, როცა მოიხსნიდა ბინტებს და ისევ შეძლებდა დაკვრას.
არა, დაკვრის გარდა სხვა ჰობიც ჰქონდა, მაგალითად, ძველ ნივთებს აგროვებდა, ყველას წელს და ქვეყანას აწერდა საიდანაც იყო.
ძველ ნივთებს ხან ქუჩაში პოულობდა, ხან ნათესავები ჩუქნიდნენ და ხან მეგობრები. ზოგიც თავისი ჯიბის ფულით იყიდა, მაგალითად ძველი ფირფიტები და რამდენიმე ფოტოსურათი. ყველაფერს კატეგორიებად ყოფბა, ქუჩაში ნაპოვნს “ბუნების საჩუქარი” ერქვა, მეგობრების და ნათესავების ნაჩუქარს აერთიანებდა და ერთ ყუთში აწყობდა, სახელად “ვალად აღებული”, ხოლო თავისი ფულით ნაყიდს “დამსახურებული” ერქვა, ეს ყუთი ყველაზე მეტად უყვარდა. ჩამწკვირებული ჰქონდა თაროებზე ყუთები, ზოგიც გამოსაჩენად ედო, რომელიც ოთახს უხდებოდა და არ ენანებოდა სხვებს რომ ენახათ.
მაგრამ დაკვრა ყველაფერზე მეტად უყვარდა, იქ ავლენდა ყველაფერს რასაც ხედავდა და გრძნობდა.

Continue reading

არ მოკვდე მამა!

სულ მაინტერესებდა, როგორი შეგრძნებაა, როცა მამა არ გყავს, ან დედა.
როცა მარტო ერთი მშობელი “გზრდის” და მოკლებული ხარ იმ დიდ სიამოვნებას როგორიცაა “მშობლების ჩხუბი”
საბედნიეროდ არიან ბავშვები, რომლებსაც ისეთი საოცარი მშობლები ყავთ, შურით გასკდები.. დედა დაქალივით და მამა – ძმაკაცივით.
მე ამ ბედნიერებას მოკლებული ვარ, ყველანაირად! მაგრამ მაინც არ მინდა რო მამაჩემი მოკვდეს.

ერთი მეგობარი მყავს არვიტყვი ვინაა, რა საჭიროა, მაგის მდგომარეობაშია უმეტესობა.
მოკლედ ცუდი მამა ყავს და ოცნებობს მის სიკვდილზე! ალბათ იმიტომ, რომ გონია მის გარეშე ცხოვრება უფრო მარტივი იქნება.
ასეთი მამები მარათლა უნდა მოკვდნენ? ბავშვობიდან რო გიმწარებენ სიცოცხლეს.
რატომღაც მშობლების არსი სხვანაირი მგონია, მშობელი – რომელმაც უნდა გაგზარდოს, დაგარიგოს, გირჩიოს, გაგიგოს, დაგეხმაროს, ფული მოგცეს და ა.შ.

მოკვდი მამა! დაგვასვენე მამა!
არა, ეს ნამდვილი ეგოიზმია! რატომ არ ვეკითხებით მამას უნდა თუ არა სიკვდილი?
იქნებ არც ჩვენ გამოვდგეთ იდიალური მშობლები? ამის გამო სიკვდილი უსამართლობაა (?)
არვიცი, ჩემთავთან წინააღმდეგობაში მოვდივარ..
ჯობს გყავდეს და ცუდი თუ საერთობ არ გყავდეს?

საერთოდ არ გყავდეს! მაინც აქამდე მივედი..
მესმის იმათი, ვისაც უნდა მამა, აინტერესებს როგორი იქნებოდა მათი ცხოვრება მამა რომ ყოლოდათ.. ამ დროს წარმოიდგენენ ყვეალფერ კარგს და იდიალურ ურთიერთობებს, მაგრამ მამებმა ცუდი რაღაცეებიც იციან : )
სჯობს იოცნებო რომ გყავდეს ვიდრე იმდენად გაგამწაროს რომ მისი სიკვდილი გინდოდეს.

არც მამაჩემია იდიალური, მაგრამ მაინც არაა მთლად ტირანი.. ასე რომ, არ მოკვდე მამა!
პროსტა ტვინს ნუ ბურღავ!
ის ბიჭი, ჩემი მეგობარი იყო, მერე რა რომ ხელი გადამხვია : )

ძალიან რეალურად

ამ ბოლო დროს ძალიან რეალურ სიზმრებს ვხედავ, მართლა მიჭრის განვასხვაო რეალობა სიზმრისგან..
და რო ვიღვიძებ ვფიქრობ, ნეტა ეს მართლა მოხდა თუ..?

მოკლედ მოვყვები ერთ-ერთს რომელიც აშკარად სიზმარი იყო..

Continue reading

მშობლები ყოველთვის მართლები არიან!

რაც დრო გადის, რაც უფრო დიდები ვართ, მით უფრო მეტი გამოცდილება და განათლება გვაქვს მიღებული, ეს ფაქტია!
მაინც რატომ არიან მშობლები ყოველთვის მართლები? მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვენზე მეტი გადაიტანეს? ამით ვერ განვსაზღვრავთ მათ საქციელს..
გასაგებია, რომ ყველა მშობელს უნდა თავისი შვილის კარგად ყოფნა, კარგი მომავალი, კარგი ოჯახი და ა.შ.
მაგრამ არც ერთი მშობელი არ ფიქრდება იმას, რა არის ბავშვისთვის კარგი და რა არა.
მშობელი თვლის რომ თუ მე გამოვალ ექიმი – ეს კარგია!
თუ მე კარგად ვისწავლი და გავხდები პრეზიდენტი – ეს ძალიან კარგია!
თუ მე მეყოლება მდიდარი, ზე სიმპატიური ქმარი – ფანტასტიურია!

ჰმ.

გასაგებია, როცა ზოგაგდად მიშლიან ცუდ რამეებს, მაგალითად მოწევას, სახლში გვიან მისვლას და სახლიდან გვიან გასვლას, გვიან დაწოლას დასაძინებლად და სულ კომპიუტერთან ჯდომას.. სახლს რომ არ ვალაგებ ეგეც პრობლემაა და ამ შემთხვევაში ყველა მშობელი მართალია! მაგრამ..
თუ მე ვიმეცადინე, თავისუფალი დრო მქონდა და კომპიუტერთან დავჯექი, მერე ცოტა დავიძინე, ცოტაც წავიკითხე, რა არის ამაში ცუდი? მაშინ რატომ ჩხუბობენ და რატომ არიან მართლები?
როცა მე მივდივარ სხვადასხვა მეგობრებთან შეხვედრებზე, ან ფლეშმობებზე, რა არის ამაში არასწორი?
თუ ვარ ცუდ ხასიათზე და არ მესკოლება, მინდა გაცდენა, მშბელი გეუბნება რომ არა! არას დაგიწერენ, ჩამორჩები და უნდა წახვიდე.. რატომ არის ამ დროს მშობელი მართალი? მე ხომ ამ დღეს მაინც არ მოვუსმენ გაკვეთილს? ან გავიპარები და უაზრო ხეტიალში გავასტარებ დროს, ამ დროს შეიძლება მანქანამ გამიტანოს, ამ მაშინ რას იტყვის დედაჩემი? ჰო, ჰო, გაბრაზდება რატომ გავუშვი სკოლაშიო)) მაშინ აღარ არის მართალი?!

გავიზრდები, გავხდები დედა და გავიგებ, რომ მართალია, როცა ამბობენ მშობლები ყოველთვის მართლები არიანო..