დამსდევ


ოდესღაც.
ადრე.
წარსულში.
ერთხელ.
გუშინ.
შარშან.

564677_546022935438213_1165442426_n

ის რაც უკან დარჩა, ყველაფერი როგორი არა–რეალურად გვეჩვენება, თითქოს არც უარსებია როდესმე და მხოლოდ ჩვენშია.
ის რაც კვალს არსად ტოვებს, მხოლოდ შენს შიგნით, მხოლოდ ნაჩუქარი ნივთების სახით.
დილას თვალებს ახელ და ცხოვობ იმ ცხოვრებით რომელიც დღეს გაქს, ამ წუთას, და სულაც არ გახსოვს ის დღე როცა
თვალების გახელის დროს სულ სხვაზე ფიქრობდი.
და ეს ყვეალფერი დარჩა იქ:
“ოდესღაც.
ადრე.
წარსულში.
ერთხელ.
გუშინ.
შარშან.”

არასდროს წარმოგედგინა “ოდესღაც” – ში, რომ შენ სხვა გეყვარებოდა, სხვაზე იფიქრებდი და იოეცნებებდი, სხვისი ნახვა გაგახარებდა, რომ როდესმე დამთავრდებოდა ეს დღეები. მაგრამ სულ გვავიწყდება, რომ არაფერია მარადიული.
ყველაფერი კი უკან რჩება.
მობეზრებული მქონდა შენი სახე, სუნი, გამოხედვა, ახლა კი ვეღარც ვიხსენებ შენი თვალების ფერს, ხმის ტემბრს და თითების სიგრძეს.
ნელ–ნელა ვიაზრებ უკვე რომ ეს იყო:
“ოდესღაც.
ადრე.
წარსულში.
ერთხელ.
გუშინ.
შარშან.”

მაგრამ, ახლა უკვე აღარ ხარ, აღარ ვართ და ეს ყველაფერი, გრძნობებთან ერთად, შენს წერილებთან ერთად, ჩვენს სიცილთან ერთად და “ჩვენ რომ ვიცით” იმასთან ერთად დარჩა უკან. ნელ–ნელა იმასაც გავიაზრებთ, რომ აღარ ღირს დაბრუნება და მაგ ყველაფრის წამოღება, დაბრუნება, ის, რომ თან ვატარო ეს წარსული და მოგონებები.
და ეს ზიზღი, რაც შენში დავტოვე, ტკივილი, იმედგაცრუება, ეს არაფერს უშველის, ვერ შეამსუბუქებს ვერაფერს, უბრალოდ უნდა
აღიარო და შეეგუო, შენც და მეც, რომ
ოდესმე ყველაფერი მთავრდება.

და შენ, დარჩი ჩემთან,
სამუდამოდ.
ჰო, შენ.
იმედი რომ გქვია,
იმედი, რომ ერთხელ, რაღაც ლამაზი,
არ დამთავრდება
და იქნება სულ.

Advertisements

I’ll Lose You Now For Good.

I don’t need a better thing,
I’d settle for less,
It’s another thing for me,
I just have to wander through this world
Alone.

Continue reading

ამონარიდები ჩემი დღიურიდან.. .


11.11.09

გამარჯობა დღიურო, მე შენ ოლივერს დაგარქმევ : )
გამარჯობა ოლივერ!
დღიურის გაკეთება იმიტომ კი არ მინდა რომ თავს მარტოდ ვგრძნობ,
უბრალოდ მინდა რაღაც შევცვალო ჩემს ცხოვრებაში და როცა ამ ყველაფერს წავიკითხვა,
რაც ახლა კატასტროფად მიმაჩნია, მერე გამეცინოს და ვთქვა “ჰეჰ, რა სულელი ბავშვი ვიყავი..”
მოკლედ, გპირდები, ყოველ დღე მოგწერ და არ დაგიმალავ არაფერს.

სიყვარულით, მე.

***
15.11.09

2 დღეა არ მომიწერია შენთვის..
ძალიან ცუდად ვარ, ძაალიან!
არვიცი როგორ გავიღიმო, როცა სულ მეტირება, მაგრამ ტირილის თავიც არ მაქვს, ძალიან დავიღალე..
მენატრება შორენა. უზომოდ.
ძველ ნაწერებს ვათვალიერებ ყოველდღე და ისე მტკივა, მაგრამ სასიამოვნოდ.

***

17.11.09

ეხლა შორენას ველაპარაკე, მომწერა პასუხი.
ძველებურად ვლაპარაკობთ..
აი ამ წამს მომწერა: “მომენატრე”
“მეც” – ვუპასუხე.
თაკოც აქ არის, მიხალისებს დღეს და მოკლედ უბედნიერესი დღეა! :jurm:

***
5.12.09

დღეს მილანა იყო ჩვენთან ))
ძან მაგრად გავერთეთ, არ მინდოდა რომ ეს დღე დამთავრებულიყო..
ახლა თაკოსთან ერთად რაღაც კლიპებს ვუყურებ და ისიც ხატავსრა ღაცეებს.
ახლა თაკო 1 წლისაა და 10 თვისაა ❤
უზომოდ მიყვარს.

***
15.12.09

ალბათ ეს ჩემი ბოლო წერილია, ოლივერ..
თავის მოკვლა გადავწყვიტე.
დღესაც ვერ გავბედავ ალბათ, მაგრამ სურვილი ძალიან დიდია..
რატომ მინდა ამის გაკეთება? იმიტომ რომ ძალიან უბედური ვარ.
დავიღალე ამდენი იმედგაცრუებით და ტკივილით. ჩემი, სხვისი..
ბევრი რამის თქმა მინდა ჩემს ბავშვობაზე, ძალადობაზე, სიყვარულებზე და გატეხილ გულებზე,
მაგრამ ეს არაფერს შეცვლის? თქვენ რომ ეს იცოდეთ, უარესია..
უბრალოდ მაპატიეთ თუ მაინც გავბედე და გატკინეთ,
მიყვარხართ.

Continue reading