როგორ გაუმწარო სხვას სიცოცხლე

საერთოდ მშვიდი ვარ, მე ასე ვთვლი და რავიცი..
არმიყვარს ვინმეს ნაწყენს რო ვტოვებ, ვცდილობ ყოველთვის ვაპატიო და ვიყო “შენდობილი”.
მაგრამ არის მომენტები, როცა მავიწყდება ყველანაირი ადამიანური სიმშვიდე და ვემსგავსები “შურისმაძიებელ” ცხოვრელს..
ამ დროს არაფერი მაინტერესებს, მაქვს ერთი მიზანი და მშვიდად, გაწონასწორებულად მივდივარ ამ მიზნისაკენ.
ვცდილობ რაც შეიძება მეტი ‘B’გეგმა მქონდეს, უკან დასახევიც და რაც მთავარია “გენიალური დარტყმა”..
ძალიან საინტერესოა, რატო ხდება ასე?
როცა მწარდები, თითქოს მშვიდი ხარ, თითქოს სულ ასეთი იყავი და სულ ასე სწერვობდი..
მომწონს ჩემი თავი სწერვა, მაგ მომენტში ძალიან ძლიერი ვარ და არაფერი არ მაწუხებს.. თუმცა ჩვეულ რიტმს როცა ვუბრუნდები მერე მიკვირს, ნუთუ ეს მე ვიაყვი?! ცოტა იემგაცრუებულიც ვარ ჩემი თავით..
მაგრამ როცა ძალიან გაბრაზებული ვარ! ოჰ, მიფრთხილდით..
რა მაბრაზებს? როცა დამცინიან.. როცა ჩემს საყვარელ ადამიანებს დასცინიან.. როცა ვინმე უცნობს ამცირებენ, როცა მარტო თავის თავზე ფიქრობენ..
რას ვაკეთებ ამ დროს?
ნელ-ნელა, ჭკვიანურად ვწოვ მოწინააღმდეგეს სასიცოცხლო ძალებს..
ცოტა სისხლსაც ვაყოლებ ხოლმე..
და ამით დიდ სიამოვნებას ვიღებ.
არ არსებობს მეტოქე რომელსაც ვერ დავამარცხებ, ოღონთ თუ მართლა მინდა მისი განადგურება..

როგორ მომწონს ეს ძლიერი გოგოს იმიჯი, ყავით ხელში, სათვალეები მომიხდებოდა არა?

ვხვდები რომ ამაში არაფერია მოსაწონი, სინამდვილეში არც მომწონს ეს ‘მაგარი გოგო’ ობა, ჩემი თავი ისეთი გულიბრყვილო და დამთმობი მიყვარს როგორიც ვარ.
მაგრამ რა ვქნა? ხანდახან მართლა საჭიროა იგველო, უკბინო სანამ კბენას დაგასწრებენ..
ხოდა ჯობს მოვასწრო ყველას დაკბენა სანამ სწერვა გოგოს როლში ვარ : )

როცა ძალიან გაბრაზებულები ხართ საჭიროა:
1. შეინარჩუნოთ სიმშვიდე
2. არ დაანახოთ არავის რომ ნერვიულობთ
3. არ ინერვიულოთ
4. მიზანი! მიზანი!
5. ჭკვიანურად გათვალეთ ყველა მოსალოდნელი სიტუაცია
6. დახმარება თხოვეთ ძლიერ ადამიანს, რომელიც უბრალოდ თვალყურს გადევნებთ.
7. გამოხედვა, უნრა ეშინოდეს !
8. როცა გადამწყვეტ დარტყმას აყენებ, არ იფიქრო არაფერზე, უბრალოდ გააკეთე ეს!
9. მალევე დაუბრუნდით ჩვეულებრივ სახეს, სხვებთან არ გამოხატოთ ეს გაბრაზება და ბრაზი იმ ერთისთვის შემოინახეთ
10. დარწმუნებული ხარ რომ მიზეზი ღირს ამ ყველაფრად?

p.s.

What the hell am I doing here?

გაიქეცი, გაიქეცი..
დაეწიე გთხოვ..

გაააააააააააააიიიიიიიიიიიიიქეცი!

მაგრამ სად?
სად გავიქცე? ვის გავექცე?
სადაც არუნდა წავიდე ყველგან იქნებიან ადამიანები. ყველგან ვიქმები მე.. ჩემთავს როგორ გავექცე?
როგორ მომბეზრდა მშვიდი სახე, ეს ნიღაბი, რომელსაც სულ ვატარებ, სადმე ახლოს მიგდია და უცებ ვირგებ..
მშვიდი სახე, როცა გინდა იყვირიო, დალეწო ყვეალფერი და გამოხატო ემოციები, თუმცა სახე.. ჩემი სახე მშვიდია და თბილი ღიმილით იღიმის..
უკვე იმდენად შევეჩვიე ამ სახეს რომ მიჭირს გავარჩიო რომელია რეალური და რომელი – არა..
გაიქეცი! გაიქეცი!
ისევ უაზრო დეპრესია, იმედგაცრუება და .. და ისევ არ ვიცი რა მინდა!?
არმინდა ვიყო იდიალური, არც გარეგნულად და არც სულიერად.
არც სილამაზე მინდა, არც სიმშვიდე..
რა მინდა? მინდა სიგიჟე, ტკივილი, დრამები, მხიარულება და ჩემი ნამდვილი სახე.. არმინდა ეს სიყალბე და ტყუილი!
მინდა ვთქვა რაც მინდა! მინდა უბრალოდ ავდგე და გავაკეტო რაც მინდა, რაც მართლა მინდა! არ მეშინოდეს პასუხების, იმის რაც ამას მოწყვება.. უბრალოდ მინდა გავეკთო!
მაგრამ…
მაგრამ რა ჯანდაბა მინდა?
რას ვუშვები ჩემ თავს? რატო.. რატოოო!!
ააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააააა!
და ეს პოსტიც ჩემი სულის გამოძახილია, არც აქ შემიძლია ვიყო თავისუფალი..

თვალებს ვხუჭავ და წარმოვიდგენ როგორ გავრბივარ ტყეში, ძალიან სწრაფად, ლამისაა ავფრინდე და ჰაერზე ვირბინო.. ტყე უსასრულოდ შორია, ჰორიზონს მივუახლოვდე ლამის.. ვერაფერს ვერ ვარჩევ, გარშემო ყვეაფლერი აიზილა და მე უბრალოდ გავრბივარ..
მომწონს აჩქარებული გულის ცემა და მხოლოდ ფიქრები..
ფიქრები იმაზე ვინც მინდა რომ ბოლოში დამხვდეს, მთელი სისწრაფით და ძალით შეველეწო და გამაჩეროს..
მაგრამ არ მელოდება ბოლოში არავინ, მე კი გავრბივარ უსასრულობაში..

როგორი ნაცნობია ეს სიტყვები, ასე მგონია ძველს ვიმეორებს და გადავცვითე ეს ყვეალფერი.
რატომ ვერ დავაღწიე თავი ამ ყველაფერს? როგორ გავექცე ჩემს თავს?
რაუნდა ქნა როცა ბრძოლა აღარ შეგიძლია და ელოდები როდის იმოქმედებს სხვა..
სხვაც მშვიდადაა, ისიც მირბის ჩემთან ერთად, ბოლოში სხვა ელოდება და ჩერდება..
მე კი მის ნაცვლად ხეებს ველეწები და..
რა იქნება მერე? როცა გავჩერდები..

უცხო გარემოში, ვხვდები რომ არაა ჩემი ადგილი აქ, არც ეს ტყე დამთავრდება, მის მერე სხვა დაიწყება და ასე უსასრულოდ..
როდემდე უნდა ვირბინო? ვერსად გავიქცევი. ჩაკეტილი ვარ მრგვალ ოთახში, სადაც არც კარებია და არც ფანჯრები. დავრბივარ წრეზე და ვყვირი.. რა ჯანდაბა მინდა აქქ?

ისევ ბნელ ოთახში ვზივარ.. და ველოდები როდის შემოაღებს კარებს სხვა..

ვიწყებ შეგუებას, სიბნელესთან, მარტოობასთან და უბრალოდ ვეგუები ადგილს რომელიც არ არის ჩემი.
მე არუნდა ვიყო აქ, ამ პლანეტაზე, ან ქვეყანაში..

და მაინც..
What the hell am I doing here?

I wish I was special…

ყველას ძინავს, ტელევიზორი დაბალ ხმაზე ბუტბუტებს, გამათბობელი ღუღუნებს, საათი კი 2ს უკაკუნებს.
მე.. მე ამდროს ვზივარ კომპიუტერთან და ვცდილობ გავაანალიზო რა საერთო აქვს ბანანა თევზის ამინდს პერსონაჟის სიკვდილთან..
ქართულის თემას ვწერ და..
ჩემი ლურჯი დათვების ქვეყანა გამახსენდა, რაღაცით გავს..

აი ამ მომენტში მივხვდი რომ ოდნავ გამორჩეული ვარ.
შეიძლება არ მომწონს რითიც განვსხვავდები სხვებისგან, მაგრამ მაინც ვერ ვფარავ ამ ყველაფერს.
ჩემი თავი რო მაოცებს, ისე ჯერ არავის გავუოცებივარ..

როდესმე გიფიქრიათ ბანანა თევზებზე? დღეიდან იფიქრეთ.
ბანანე თევზები ის არის, გაუმაძღარი ადამიანები არიან, სამყაროა სადაც ჩვენ ვცხვრობთ.
მაგრამ არ გეგონოთ რომ ამ სამყაროდან თავის დაღწევა თვითმკვლელობით შეიძება.
რადგან, თუ სამოთხე და ჯოჯოხეთი არსებობს, ჯოჯოხეთში მოხვედბით, და იქ ისეთი ადამიანებით გაჭედილი სამყარო დაგხვდებათ, ვის გამოც თავი მოიკალით და გაიქეცით.

“ესენინივით მოვიკლა თავი?
თუ სიცოცხლისთვის განვაგრძო ბრძოლა.”

სიკვდილის რატომ არ უნდა გვეშვინოდეს? როცა ის არ არის, ჩვენ ვართ და როცა ის არის – ჩვენ აღარ ვართ..

მოიცა, მოიცა ჩემთავზე ვლაპარაკობდი, რა სიკვდილი?
თუმცა, ჩემთან სუიციდი და ეგეთები ძალიან ახლოსაა.. მიყვარს დრამები, ვაღიარებ..
მიყვარს მერე უცებ იმედიანად დაბრუნება და გამარჯვება სისუსტეზე.

უბრალოდ მივხვდი რომ მე გამორჩეული ვარ, სულ ოდნავ, რაღაცით..
არც კარგით და არც ცუდით.
არც თვალსაჩინოა ეს ჩემი გამორჩეულობა..
უნდა ჩამეძიო, უნდა ამოთხარო რომ დაინახო..
მეც ახლახანს მივხვდი.

ყველაში დევს ეს გამორჩეულობა?
ალბათ.

წავალ თემას დავწერ..
ძილინებისა ოლივერ.

სიყვარულით, გამორჩეულად მე.

I don’t care if it hurts
I want to have control
I want a perfect body
I want a perfect soul
I want you to notice when I’m not around
You’re so very special
I wish I was special

შემიზიზღე!

შემიზიზღე, მე ხომ არ ვარ ის ვინც შენ გინდა…
მე გატკინე, დაგამცირე, მიგატოვე..
შემიზიზღე…

შემიზიზღეთ, მე ხომ ყველაზე ეჭვიანი, უაზროდ ეჭვიანი ვარ.
მე მესაკუთრე ვარ და მინდა რომ მარტო ჩემები იყოთ..
მინდა სათამაშოებივით გიყენებდეთ და მარტო მე მეკუთვნოდეთ!
შემიძულეთ, ყველაზე უაზრო დასკვენები გამომაქვს და ყველაფერი მწყინს, ვიბუტები ბავშვივით ..
სულ ტვინს ვბურღავ ჩემი რჩევებით და გავალდებულებთ გაითვალისწინოთ ისინი..
შემიზიზღეთ, უაზრო რაღაცეებს ვწერ და ვქმნი საკუთარ სამყაროს სადაც ცისფერი დათვები ცხოვრობენ..
შემიზიზღეთ, მე ბანალური ვარ… ძალიან ძალიან..
ცოტა რომანტიკოსიც, მაგრამ როცა არაა საჭირო მაინდამაინც მაშინ გაჯახებთ სახეში რეალობას! “არაფერი არ გამოგივა, რადგან..” ამ ფრაზებისთვის შემიძულეთ…
შემიზიზღეთ, არ გაძევთ უფლებას გყავდეთ ჩემს გარდა ვინმე სხვა, მაგრამ მეთვითონ მინდა რომ მყავდეს ყველა..
შემიზიზღეთ, სითბო მინდა მთლიანად გამოგწუროთ და მივისაკუთრო..
მე აგრესიული და პირდაპირი ბავშვი ვარ, თავხედი და უხეში..
მე ხანდახან ზედმეტად საყვარელი ვარ და როცა მიბრაზდებით საჩუქრებით გირიგებთ..
მე გაშანტაჯებთ და შემიზიზღეთ !
შემიზიზღეთ ასეთი ძლიერი სიყვარულისთვის..
შემიზიზღეთ რადგან მე ზედმეტად ვზრუნავ თქვენზე..
მე არ შემიძლია რამე გეტკინოთ, მაგრამ ვერც ვხდები,რომ როცა გაიძულებთ სწორად მოიქცეთ, თვითონ გტკენთ..

შემიზიზღე!
შემიზიზღეთ რადგან მე სხვანაირად მესმის ყველაფერი! რადგან ჩემთვის მეგობრები ყველაფერია!
მე მინდა არაადამიანური და არარსებული! მე მინდა უფრო მეტი ვიდრე შემიძლია, მაგრამ არ ვაკეთებ არაფერს რაც შემიძლია..
შემიზიზღეთ ჩემი სისუსტისთვის..
უბრალოდ შემიზიზღეთ და არ თქვათ რომ ვცდები და არ ვარ ასეთი..
შემიზიზღეთ! რადგან..
მე ვერ შევწყვეტ თქვენს სიყვარულს, საკუთარ თავზე მეტად..
მე ვერ გავჩერდები და ვერ მიგატოვებთ როცა ცუდად ხართ.. მე არ შევწყვეტ თქვენზე ზრუნვას, თუნდაც შემიზიზღოთ ამისთვის!
მე ვერ გაგიყოფთ სხვასთან, რადგან მინდა იყოთ ჩემები!
მე ვერ შემცვლით, მე სულ მენდომება თქვენი ბედნიერება საკუთარზე უფრო..
მე ბანალური ვიქნები სულ სულ..
ვიცხოვრებ რეალობისგან შორს, მაგრამ მაინც დაგიცავთ ხოლმე ყველაფრისგან და ყველასგან..
შემიზიზღეთ, სხვა გზა არ არის! რადგან თქვენ ვერ მიმიღებთ ასეთს… ჩემი თქვენთვის უაზრო პრინციპებით, ჩემი ზედმეტი სხვებზე ზრუნვით და ჰუმანურობით, ჩემი ბანალურობით და შეუგნებლობით..

ასერომ..

Hate me today.
Hate me tomorrow.
Hate me for all the things i didn’t do for you.
Hate me in ways, yeah ways hard to swallow.
Hate me so you can finally see what’s good for you.

მმმ, თითქოს გაზაფხული მოვიდა..

– მმმ, თითქოს გაზაფხული მოვიდა..
– რა გაზაფხული, თოვლის სუნი აქვს, ცივი..

შემოდგომამ მყარად შემოაბიჯა ქუჩებში, წვიმა გახშირდა, ფოთლები კი დათხელდა..
შემოდგომის სუნიანი სიყვარული იდგა ერთ-ერთ უბანში.
ცა დილაობით ფოთლებივით აყვითლ-გაწითლდებოდა და კარგა ხანს იყო ასეთი, მერე ცისფერში გადადიოდა და საღამოს
ისევ უბრუნდებოდა მოწითალოს..

– 5 ზე შევხვდეთ და სახურავზე ავიდეთ, გინდა?
– სახლიდან როგორ გამოვიდე?
– საბნის ქვეშ შედე ბალიშები და შენებს შენ ეგონები, სანამ გაიღვიძებენ იქმადე დაგაბრუნებ სახლში..
– კარგი მაშინ რამდენიმე საათში შევხდებით, ძილინებისა..

ხუთს აკლია თხუთმეტი (სმს მოდის)
” ჯერარგათენებულიდილამშვიდობისა, ჩაიცვი და გამოდი, გარეთ გელოდები”

– ტარამ, ტარამ, როგორ მეძინება.. წამო ავიდეთ, გასაღები შენ გაქვს ჰო?

– არ დაგიცურდეს ფეხი, ხელი მომკიდე.

– ვაჰ საბანიც ამოგიტანია და სიგარეტი, ეს რა არის?
– ცხელი ყავაა, უშაქრო, შენ რომ გიყვარს ისეთი.. დაჯექი და მოემზადე, მალე ამოვა..

– რა ლამაზია შეხედე.
– ვხედავ..
– რაკარგი სუნი აგდის, მანახე აბა კისერი..
– შენი ნაჩუქარი სუნამო მასხია..
– მმმ, თითქოს გაზაფხული მოვიდა..
– რა გაზაფხული, თოვლის სუნი აქვს, ცივი..

მზე ამოვიდა.


არ მძინავს, გიმახსოვრებთ.

ხელი, ხელში სიგარეტი,
სიგარეტში ფერფლი,
ფერფლი საფერფლეში,
საფერფლე მაგიდაზე,
მაგიდა დივანის გვერდით,
დივანი ბალიშით,
ბალიშთან შენ.
შენთან ფანჯარა,
ფანჯარა მინებით,
მინებქვეშ რაფა,
რაფაზე ის.
ის ხელით,
ხელში წიგნით,
წიგნი წითელი ყდით,
წიგნთან მაიკა,
მაიკასთან მოკლე შორტი,
შორტთან შიშველი ფეხები,
გვერდით საწოლი,
საწოლში ბავშვი,
ბავშვი მდედრობითი სქესის,
ბავშვი – მე.
ის – დედა.
შენ- მამა.
ჩვენ ერთნი, რაფაზე, საწოლში, დივანზე..

ყველაფერი დაწვრილებით უნდა დავიმახსოვრო რო მერე გაგიხსენოთ.

საზოგადოება vs მე

პოსტი ჩემს გაშემო მყოფ ადამიანებს ეძღვნება, მშობლებს, კლასელებს, მეზობლებს და ა.შ.

მინდა გითხრათ პირდაპირ, რომ მე მაქვს ჩემი ცხოვრება!
მე მაქვს ჩემი შეხედულებები, ჩემი მიზნები და ოცნებები.
მე მაქვს ყველაფერზე ჩემი აზრი, არავის გთხოვთ გაიზიარეთ და გამიგეთ მეთქი, მაგრამ დაცინვას და უპატივცემულობას ვერ ავიტან!

ვიცი თქვენ ჩემთვის კარგი გინათ, მაგრამ რაც ზოგადად კარგი და სწორია ის არაა ჩემთვის კარგი, არაა ბედნიერება და არც მისაღები!
უკვე მაღიზიანებს თქვენი ირონია, ყოველ სიტყვაში დამცინავად რომ მეუბნებით შენ ეს ქენი, შენ ის ქენიო.
მე თავს ვიკავებ ყოველთვის, ვცდილობ გაგიგოთ და დაგეთანხმოთ, ვცდილობ ყოვეთვის ყურადღებიუანი და თბილი ვიყო, მაგრამ თურმე სულ ტყუილად! მაინც ვერავინ ვერ ამჩნევს!
იმის მაგივრად,რომ ჩემს (თქვენთვის) ცუდლს ხაზი გაუსვათ და წამომაძახოთ, კარგზეც თქვით რამე!

საზოგადოებამ ძალიან ცუდად მიიღო ჩემი მწვანე თმა, ჩემი პოსტი სექსზე, ჩემი არათბილისები შეყავრებული, ჩემი სიარული ფლეშ მობებზე და ჩახუტების დღეზე, მეგობრების ნახვა, რომლებიც ინტერნეტიტ გავიცანი და ა.შ.
მინდათ გიხრათ ყველას, ყველას! ჩემი ცხოვრება, ჩემია! არავინ გეკითხებათ, არუნდა მაინტერესბდეს ბრბოს აზრი, მაგრამ გამაღიზიანებელია ვიღაც რო გაკრიტიკებს უაზროდ! დაწყნარდით, ბოზიც რომ ვიყო ეს თქვენ არაფერს დაგაკლებთ, ან პირიქით.. სიგარეტიც რომ მოვწიო, თქვენს ფილტვებს არაფერი დაუშავდება. წამალში რო გავიპარო, თქვენ ხო არ კვდებით? დაიკიდეთ და საკუთარი ცოხოვრება მოაწესრიგეთ!

სიძულვილით, ოაოა.

Positive!!

იყო ერთი ამერიკელი ბიჭი, 23 წლის.
მუშობდა რომელიღაც კომპანიაში, სულ კომპიუტერთან იჯდა და ერთი და იგივე საქმეს აკეთებდა მილიარდჯერ.
ცხოვრობდა მარტო, სამსახურიდან მისული თავის შავ კეისს დებდა მაგიდაზე, იძრობდა ჰალსტუხს, რთავდა ტელევიზორს და არ უყურებდა. უგემურ კონსერვანტებს ჭამდა და მისი ცხოვრება უნტერესოდ გადიოდა.
არც სამსახურში ყავდა მეგობრები და არც მის გარეთ, ყველა დაზომბირებულად ეჩვენებოდა.
სახლში მისული სულ იცვამდა ერთ მაისურს, რომლის ყურების დროსაც სულ ეღიმებოდა და პოზიტიურ ხასიათზე დგებოდა.
მაისური გამოიყურებოდა აი ასე:

დაწვა, არც ბალიში ჰქონდა და არც ფუმფულა საწოლი, საკმაოდ უბრალოდ ცხოვრობდა, ჰქონდა რამდენიმე კოსტუმი, 2 მაისური და 4 წყვილი ფეხსაცმელი. ფულს ბანკში აგროვებდა, მაგრამ არ იცოდა რა უნდოდა.
ყოველ საღამოს, ძილის წინ ფიქრობდა რა ეყიდა ამ ფულით, როგორ გაეგრძელებინა ცხოვრება და იმაზე თუ როგორ ვერ იტანს ამ უაზრო დღეებს.
ადგებოდა, სარკეში შეხედავდა თავი მაისურს და ისევ გაიღიმებდა. “ყველაფერი კარგად იქნებას” გაიფიქრებდა და მშვიდად იძინებდა..
დღე არაფრით განსხვავდებოდა წინა დღისგან, მხოლოდ სხვა რიცხვი და დღე იყო. ამინდიც კი იგივე.
სამსახურისკენ მიმავალ გზაზე შავი მოტოციკლი შენიშნა, მერე მასთან მისი პატრონი მივიდა, ჩაფხუტი დაიხურა, შემოახტა და წავიდა, ძალიან სწრაფად და ხმაურიანად.. თვალებში შური შეეტყო, მასაც უნდოდა რაღაც მსგავსი.
ყოველ დღე იმავე დროს და ადგილას ეს ბიჭი მაღაზიაში ყიდულოდა რაღაცას, მერე ბარში სვამდა და მიდიოდა.
სულ შურით და სინანულით უყურებდა მოტოციკლეტიან ბიჭს, ისიც მარტო იყო და სულაც არ იღიმოდა, მაგრამ მის თავლებში უფრო სხვა სიხარული ჩანდა, იმედი და კმაყოფილება.

დილით ადრე ადგა, მთელი ღამე მოტოციკლეტიან ბიჭზე ფიქრობდა, იმ სისწრაფეზე, ექსტრემზე, მის კმაყოფილ თვალებზე..
წამოხტა საწოლიდან, შეხედა თავის მაისურს, ისევ ღიმილი აუთამაშდა სახეზე, სახლის გასაღები აიღო და ამ მაიკითვე გავიდა სახლიდა. ახალი გათენებუილი იყო, ბალახი ცვარს დაენამა.
სამსახურში მივიდა, უფროსი ახალი მოსული იყო, შეუვარდა კაბინეტში და ღიმილით უთხრა: “მე ვერ ვიტან ამ ყველაფერს, თქვენ ყველანი იდიოტები ხართ, ერთი დიდი ნაგავი, მე აქედან მივდივარ!”
მაღაზიასთან მივიდა, სახლიდან ღიმილი არ მოშორებია, შეაღო კარები და თვალები გაუპრწყინდა. მას იმ ბიჭზე კმაყოფილი სახე ფქონდა.
ყველაზე ძვირიანი, საუკეთესო მოდელის მოკოციკლი იყიდა, შეამოაჯდა და მაიკაზე დაიხედა. გასაღები გადაატრიალა და ძალიან სწრაფად გაქანდა წინ. ძლივს ატარებდა, ხან რას ასხდებოდა ხან რას..
ტარება კარგად ისწავლა, ახალ სამსახურს ეძებდა, ისეთს სადაც თავისი საქმე ეყვარებოდა, კმაყოფილ ღიმილს არ იშორებდა.
მაიკას აღარ იცვამდა, მას უკვე “კარგად ყოფნისკენ” თავისი მოტოციკმლ მოუწოდებდა.
მაიკა სხვას მისცა, ნაცნობს, რომელიც მეორადი ტანსაცმლიდ ვაჭრობდა. მან ეს მაიკა ერთ ერთ “ფუთაში” ჩატენა და საქართველოში გამოაგზავნა.. ეს მაიკა ერთ-ერთ თბილისის მაღაზიაშ მოხვდა.

დღეს მე შევიარე იმ მაღაზიაში, ვიყიდე ეს მაიკა, რადგან დავინახე თუ არა მეც ვიგრძენი რაღაც პოზიტიური, ემც გამეღიმა.
ახლა მაცვია, დავხედავ თუ არა მეღიმება.
მეც ვიპოვე “კარგად ყოფნისკენ” რომ მომიწოდებს ისეთი ნივთი.
პოზიტიურად ვუყურებ ყველაფერს, ვიცი რომ ეხლა თუ ცუდადაა ყველაფერი, მალე გამოსწორდება და კარგად გავხდები.
ვიცი რომ მე ყველაფერი შემიძლია, ცუდი დღე ვაქციო კარგად.

მე და შენ – ჩვენ.

ჩართეთ მუსიკა ❤

შენ– ხედავ ჩემს მზეს.
მე– ვხედავ შენს მთვარეს.
ჩვენ– გვაქვს ერთი ცა.

შენ– გესიზმრები.
მე– ვარ შენი სიზმარი.
ჩვენ– გვძინავს ერთად.

შენ– გიყვარს ყავა.
მე– ყავა მომაქვს დილით შენს საწოლში.
ჩვენ– ვიღვიძებთ ერთად.

შენ– გინდა რომ გავიქცეთ სადმე შორს, ერთად.
მე– მოგყვები.
ჩვენ– ვიკეტებით ოთახში და გვგონია რომ დედამიწაზე ვართ მარტო.

შენ– მიყურებ.
მე– გიყურებ, მხოლოდ მაშინ როცა შენ არ მიყურებ მე.
ჩვენ– გვიყვარს ერთმანეთი.

შენ– გესმის ჩემი.
მე– მესმის შენი.
ჩვენ– არ ვლაპარაკობთ.

შენ– ჩემი ცხოვრება
მე– შენი ცხოვრების მთავარი გმირი.
ჩვენ– ისევ გვიყვარს ერთმანეთი.

შენ– გააღე იმ ოთახის კარები და გახვედი გარეთ.
მე– გამოგყევი.
ჩვენ– აღარ ვართ მარტო.

შენ– ხალხში მკიდებ ხელს და მეხუტები.
მე– მცხვენია და შენგან მოშორებით ვდგები.
ჩვენ– აღარ ვართ ახლოს.

შენ– ვეღარ ამჩნევ ჩემს სევდიან თვალებს/ხმას.
მე– ვცდილობ გავიღიმო.
ჩვენ– ვლაპარაკობთ და გვესმის ერთმანეთის.

შენ– მიმტკიცებ, რომ არაფერი შეცვლილა.
მე– აღარ მჯერა შენი, მაგრამ მინდა მჯეროდეს.
ჩვენ– ისევ გვიყვარს ერთმანეთი.

შენ– აღარ მიყურებ ძველებურად.
მე– მაშინ გიყურებ როცა მიყურებ შენ.
ჩვენ– ვცხოვრობთ ერთი ცის ქვეშ.

შენ– ჩემი ცხოვრების მთავარი გმირი.
მე– შენი ცხოვრების ერთ–ერთი გმირი.
მე და შენ– აღარ ვართ ერთად.

ჩემი გრძნობები..

ჩემი ორი მე ჩემს ერთ სხეულში..
ორი სული და აზროვნება..
ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებულები.
მაგიჟებენ, აღარ ვიცი რომელს დავუჯერო, რომელია უფრო სწორი..
ყვეალფერზე გამაჩნია ორი აზრი, ერთი კარგი, მეორე ცუდი..
ქვეცნობიერი ზედემტად ცნობიერი გახდა და ვეღარ ვაკონტროლებ..

ცუდ რამეს ვგრძნობ ძალიან..
ზედემტად ჩამოუყალიბებელი, არასრულყოფილი და არეული ვარ..
არ ვიცი რა მინდა, მხოლოდ ვფიქრობ და ერთ დასკვნამდე ვერ მივედი..
ჩემი მეები ებრძვიან ერთმანეთს და ვერ შეთანხმდნენ რა ვქნა.

რაღაც უაზრობას შევადარებ ჩემს ახლანდელ სიტუაციას მაგრამ მაინც..

თითქოს სასვსე წყაროსთან ვდგავად და წყალს ვსვამ.. ამოვაშრე თითქმის..
გვერდით მეორე წყაროა, მშრალია, ის უკვე სხვამ ამოაშრო..
არ მომწონს იმ წყაროს წყალი რომელსაც ვსვამ, მაგრამ რა ვქნა?! მწყურია..
მე ის დამშრალი წყალი მინდა, მაგრამ დავიგივიანე.
მინდა, რომ ეს სავსე წყარო მეორე, მის გვერდითას შეუერთდეს და აღარ შემეძლოს არც მისი წყლის დალევა და წყურვილით სიკვდილი..

ამას შენ ვერ გაიგებ ოლივერ.
რაზე ვსაუბრობ მე ახლა, მაგრამ ჩემი გრძნობები სწორად გამოვხატე, ჩემი მდგომარეობა და ჩემი სურვილები..

როცა ვწერ, ყოვეთვის ვპოულობ ჩემს ნაწერში კითხვაზე პასუხს, ახლა კითხვასაც ვეძებ..

დღეს მე გადავწყვიტე (ჩემმა კეთილმა მემ..) კეთილი საქმე მეკეთებინდა და მხოლოდ ხორცის სიამოვნებაზე არ მეფიქრა,
მაგრამ (ჩემმა ბოროტმა მემ..) ორ წუთში დამავიწყდა ყველაფერი და ისევ ცუდმა აზრებმა შემომიტიეს..

სიტყვები მემალებიან..
ვეღარც ვწერ და ვეღარც ვლაპარაკობ ლამაზად..
მხოლოდ უაზროდ ვხუმრობ და სხვებს ვაკრიტიკებ ხოლმე..
სიტყვები მემალებიან..
ბოლოდროს ისე ხშირად “მჩაგრავენ” და მამცირებენ, მაგრამ მე ვერარაფერს ვეუბნები..
სიტყვები მემალებიან..

ხვალ, ყველაფერი კარგად იქნება…

თუმცა ხვალამდე ჯერ კიდევ დიდი დროა..
ჯერ “დღეს” ახლახანს დაიწყო..

ჩემი გრძნობები?!

მე ის ერთ ადამიანს ვაჩუქე, რომელიც კარგახანია ჩემი ცხოვრებიდან წავიდა, მაგრამ ჩემი ნაწილი წაიღო თან..
მე ის არ დავტოვე მარტო.

ის არყოფილა ჩემი მეგობარი, არც შეყვარებული, ის უფრო მეტი იყო ყოველთვის.. ©

გრძნობებიც მემალებიან უკვე..

ბოროტო მევ იქნება შენც დაიმალო?!