Overthinking.

large (11)

და შენ პირველად, ჩემს ფიქრებში უფრო მეტი ხარ, ვიდრე მე.
არ მეკარება ძილი, რადგან ვერავინ გაბედავს ახლა ჩვენს დაშორებას.
ყველაზე შორს ხარ ჩემგან, ფიქრებით, ფიზიკურად.. ყველაზე შორს.
ვიდრე აქამდე ყოფილხარ,
იქამდეც კი, ვიდრე შევხვდებოდით ამ ცხოვრებაშიც ერთმანეთს. 
შორს ხარ, მაგრამ არასდროს ვყოფილვართ ასეთი ერთი.
რადგან შენ ჩემს ფიქრებში უფრო მეტი ხარ, ვიდრე მე. 
მუსიკას ვერ ვუსმენ,
ვერ გაბედავს მელოდია, სხვადასხვა ტექსტები, შემოვიდნენ ჩემს გონებაში
და გაგწიონ გვერდით.
მე ვერც ყავას ვსვამ, არც საჭმლის სურვილი მაწუხებს,
რადგან ვინახავ ჩემს ტუჩებს, რომ ჯერ შენ შეგეხონ და მერე სხვა ყველაფერ დანარჩენს. 
ადგილს ვერ ვპოულობ, მე დავძრწივარ აქეთ–იქით, 
ვეღაც ვსუნთქავ,
მხოლოდ სიცივე მოდის ჩემამდე, რადგან შენ ხარ ასე შორს..
და მე მცივა, 
სიცივე ერთადერთია რაც გგავს,
ამიტომ ბედავს ასე უტიფრად ჩადგომას ჩვენ შორის. 
ის მეხვევა შენს მაგივრად
და მე უბრალოდ ვკანკალებ.
ერთადერთი რასაც ახლა ვეძებ შენ ხარ, შენი ღიმილი ისევ,
შენს უჟურ სახეზე. 
ვეძებ მხოლოდ შენს ღიმილს, ჩემზე ნუ ღელავ, ჩემიც გვერდით უდევს შენსას.
მარტოობას ვეღარ ვგრძნობ,პირიქით, ლამის გავგიჟდე ამ სიგიჟით.
არ მასვენებენ ხმები, რომლებიც არ გვანან შენსას.
აქაც უნდა ვეძებო ალბათ, შვება სადღაც შენს ხმაში. 
სევდაც ვერ მეკარება, რადგან როცა მიახლოვდება ხედავს, რომ 
არასდროს არ ყოფილხარ ჩემს ფიქრებში იმაზე მეტი, ვიდრე მე. 
შენი ნახვიდან სამი დღის მერე, 
გაქრა გარშემო სამყარო,
კარგიც და ცუდიც,
მონატრებაც და
სიყვარულიც. 
და დარჩი მარტო შენ,
ჩემ ფიქრებში, ჩემზე მეტი. 

Advertisements

არაუშავს.

ყველა სიმღერის ტექსტში ვეძებ სიტყვას, ფრაზას რომელიც აღწერს ახლა რა ხდება..
ყველა სიმღერაში ვეძებ ემოციებს რომლებიც აღარ მაქვს, სიყვარულს რომელსაც ვეღარ განვიცდი.
ყველგან ვეძებ, ყველგან, იმ რაღაცას რაც “გულით მინდა”
მაგრამ არ ვიცი როგორი გრძნობაა როცა გულით გინდა,
მხოლოდ გონების ხმა ჩამესმის რომ, არა შენ ის არ გჭირდება, მარტო ყოფნა ჯობს.
დღეს განსაკუთრებით მენატრები ნოა..

tumblr_mwsc17foE21sh7382o1_500
––

ერთი დღე მე და “ნოას” ცხოვრებიდან.

ყველას გამოგიცდიათ ხომ ეს? როცა დილით არ ხარ მთლიანად გამოფხიზლებული, ვერ იაზრებ რა დღეა, რიცხვი, საათი, გონებაში მხოლოდ მისი სახელი ან სახე ან რამე მასთან დაგავშირებული გიტრიალებს..
იმ დღესაც ასე იყო, ჩვენ ერთამანეთთან ძალიან ახლოს ვცხოვრობდით, მაგრამ არასდროს გაგვიღვიძია ერთდროულად, ერთად.
ის ყოველთვის უფრო ადრე იღვიძებდა, ჩემზე ადრე–ჩემს გონებაში, მასზე ადრე– ჩემს გონებაში.
ყველა დღე ასე იწყებოდა, რამდენიმე თვის განმავლობაში, ან იქნებ წლის.. აღარ მახსოვს, თითქოს მთელი ცხოვრება ერთად ვიყავით და უკვე არეული მქონდა რიცხვები ერთმანეთში, ან რა მნიშნვნელობა აქვს დროს? როცა ერთი დღე საუკუნეს ნიშნავდა მასთან.

არც ყავას ვუდუღებდი დილით, არც იმაზე ვოცნებობდი ბლინები მიმეტანა მისთვის საწოლში და ცხელი შოკოლადი.საერთოდ არაფერზე ვოცნებობდი რაც მას ეხებოდა. რატომ?
სხვანაირი იყო ყველაფერი, არა–ჩვეულებრივი, არაფერი მინდოდა მისგან სანაცვლოდ, არც მე ვაპირებდი მისთვის რამის მიცემას, ჩვენ უბრალოდ ვიყავით ერთად და..

დილას ერთად გავედით სახლიდან, სკოლაში მივდიოდით, არც სკოლა მიყვარდა იმ პერიოდში და არც გარშემო არაფერი, მხოლოდ მე და ნოა ვიყავით ერთად.
გადავწყვიტეთ გაგვეცდინა გაკვეთილები და ეს დღე ყოფილიყო ჩვენი.
რა თქმა უნდა საყვარელ ადგილას წავედით, გაგიკვირდებათ და იმ პატარა სასაფლაოზე რომელიც ჩემს სახლთან ახლოსაა და სადაც მზე ყველაზე ლამაზად ანათებს.
მზიანი ამინდი იყო, სულ დამავიწყდა მეთქვა, მგონი ზამთარი იყო და სულაც არ ციოდა..
ჩვენ საყვარელ ადგილას დავსხედით, საიდანაც პატარა სახლები მოსჩანდა და სიმშვიდე ისმოდა,
ხმა არ ამოგვიღია არსერთს, ვისხედით გაუნძრევლად რამდენიმე საათი და ვუყურებდით ამ სიმშვიდეს.
მერე წამოვწექი და მუხლებზე დავადე თავი, თმაზე ნაზად გადამისვა ხელი და მითხრა რომ “არაუშავს”
ვერ მივხვდი რას მეუბნებოდა, მაგრამ უსიტყოდ მჯეროდა მისი და დავიჯერე, რომ არაუშავს..
გამიღიმა და ახლა თვითონ გახედა პატარა სახლებს, მე ცას ვუყურებდი და ხმამაღლა ვუთხარი, მერედა როგორც უშავს ნოა..
ცოტა ბრაზმა გადამირბინა სახეზე,
მისი მშვიდი სახე კი ყველაფერს აქრობდა,
“ყველაფერი შეიცვლება, მთავარია გჯეროდეს”
ისევ გადამისვა ნაზად ხელი თმაზე და ღმად ამოისუნთქა,
მჯერა,მჯერა.. ჩავილაპარაკე ჩუმად და თვალები დავხუჭე როცა ნიავმა დაუბერა,
ნოამ კი სახეზე დამაფარა ხელი და სიცილით მითხრა, ხომ შეგპირდი რომ ცივ ნიავსაც არ მოგაკარებდი.
გამეღიმა და კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ნოა გონებაში.

tumblr_mx3j5wrvr81sh7382o1_500

6 საათის შემდეგ სახლში უნდა დავბრუნებულიყავი და წამოვჯექი, მშვიდად, მოჭუტული თვალებით( რადგან მზე მანათებდა) გადავხედე იქაურობას, გავიღიმე და გვერდით ნოას გავხედე..
რა თქმა უნდა იქ არავინ იჯდა, რადგან ნოა მხოლოდ ჩემს გონებაში არსებობდა დილაობით, გაღვიძებამდე.
მე კი, შეყვარებული ვიყავი ჩემს მარტოობაზე.

ეს ყვეალფერი კი, არაუშავს..

I’ll wait.

დაგელოდები, მაშინაც როცა უკვე აქ იქნები, ჩემს გვერდით.

შენ ძალიან შორს ხარ, ისე შორს ხელებით რომ ვერ ვაჩვენებ “აი ამხელაზე” მეთქი.
და მე გელოდები, როდის გახდები ისე ახლოს რომ შევძლო იმის თქმა, აი აქვეა.
ხელს წინ რომ გავწევ და ეს ხელი შენ მოგხვდება, მაგ დღეს ველოდები.

როგორ მაინტერესებს როგორი ხარ, როგორ იცვამ, დადიხარ, სუნთქავ, ეწევი, ყველაფერი.
შენ ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე სანტიერესო თავგადასავალი ხარ მეთქი ვერ გეტყვი,
უბრალოდ ის, რომ მინდა რამე ახალი ვცადო. შენ უფრო მეტი ხარ,
უკან რომ ვერ ვიხევ შიშის მიუხედავად ისეთი ხარ.
ხანდახან გავგიჟდები ისე მინდა რომ აქ იყო, უბრალოდ ახლოს,
ამ ქვეყანაში, ან მე ვიყო მანდ. (ეს რა თქმა უნდა უფრო მინდა)
როგორც უკვე გითხარი შენ მზის სხივს გავხარ, სულ პირველი რომ გამოჩნდება დილას,
ასეხარ ჩემს თავშიც. დილას პრიველი შენ ამოანათებ ხოლმე.
ვეღარ ვითმენ ისე გელოდები, რა ცუდი რამეა ეს ლოდინი! მინდა რომ მალე გავიგო როგორი ხარ, მალე გაგიცნო
მალე გავიგო შენზე რაღაცები, მალე ვნახო როგორიხარ მეგობრებთან და როგორი ჩემთან.
მინდა გასწავლო როგორ ვერთობი და აგიყოლიო შენც,
მინდა სულ გვერდით იყო და სულ მითხრა “ბოროტაძე, კნუტო, მაგარიკადიჰარ და ა.შ.”
ხანდახან მინდა რომ უბრალოდ ახირება იყო, არ მომეწონო და არ მომინდეს შენთან ყოფნა,
იმიტომ რომ მშიშარა ვარ და მეშნია ამდენი სირთულეების, აღიარების..
არ მინდა ბანალური “მინდა დილით ყავა მოგიტანო და შენთან ერთად დავიძინო”
მინდა შენთან ერთად ავიდე სახურავზე და ხალხს წყლიანი ბუშტები ვესროლო,
ისიც მინდა მაღაზიიდან შოკოლადები მოვიპაროთ და
მინდა დრამების გარეშე, უბრალოდ ბედენირები ვიყოთ.
არაქვს სტატუსებს მნიშვნელობა, მთავარია ჩემს გვერდით იყო
და როცა გავიგებ რომ რამე კარგი მოხდა, პირველი შენ დაგირეკო.
როგორ მეშინია შენი დაკარგვის ხოლმე, ვერც გიპოვი ვერსად, ასე შორს ხარ და ვერც სახლში ვერ მოგადგები, თუმცა როგორ დაგკარგავ არც ხარ ჩემი.
ეს გაცვეთილი ფრაზა რომელიც სუტად ასახავს სიტუაციას.
არმიყვარს ისდღე როცა მთელიდღე ვერგელაპარაკები ან გადიხარ ხოლმე და იძინებ,
ან დედას უთმობ კომპიუტერს.
არმიყვარს ვიდეოთვალით ლაპარაკი, იმიტომ რომ მალე მოგვიწევს გათიშვა.
არც ის მიყვარს როცა ცუდად ხარ და თავს არ უფრთხილდები,
არც ის მიყვარს როცა ცუდ ხასიათზე ვარ და გაბრაზებ.

მალე ჩამოდი და
დაგხვდები.
მალეც რომ არ ჩამოხვიდე,
დაგელოდები.

შენ ვერ გაიგებ

tumblr_m2608bC3R41qard8lo1_500

ასე მგონია ვერ გაიგებ.
მგონია რომ ვერასდროს ჩავწვდები შენს გაყინულ გულს და ვერ ავამუშავებ ჩემებურ რიტმში.
მგონია რო შენ ვერ გაიგებ როგორ მტკივა მე, რომ ვიღაცას ვატკინე შენს გამო.
მგონია რომ ვერ ხედავ რამდენი რამე დავთმე შენს გამო, შენ კიდე გიყვარს ჩემი გაბრაზება.
ვხვდები რომ შენ ხარ ჩვენს შორს მთავარი, შენ ატრიალებ ყველაფერს და მე ვერც კი ვხვდები რატომ, რისთვის დაიმსახურე ასეთი რამე.
შენ ხომ არ გჭირდებოდა ჩემი შველა, არც ჩემი სიყვარული.
არც გალია გჭირდებოდა სიმშვიდისთვის, არც ვინმეზე მიჩვევა და არც მონატრება.
არხარ შენ მზად ჩემი სიყვარუსისთვის, დიდი ტვირთია ჩემი სიყვარული ვინმესადმი. ჩემი შეყვარება მარტივია, სიძულვილი უფრო, მაგრამ მე რო მიყვარდე, უფ, მაგას ერიდე.
მერე მოგინდომებ რო ჩემი იყო მთლიანად, მერე შევისრუტავ შენს სითბოს.
შენ კი ვერ გაიგებ რატო უნდა გძულდე სიყვარულამდე.
შენ ვერასდროს დაინახავ როგორი მარტოსული ვარ ყოველთვის, გვერდით რომ იყო მაშინაც.
ჩვენ კი დღემდე ვერ ვხვდებით, რატომ ვართ ერთად.

tumblr_mg2fpyRrDI1qm6gfno1_500_large

გაცნობის თანავე მიხდი რომ შენ არასდროს მოგეწონებოდა ჩემნაირი გოგო, მერე მომინდი, ისე მომინდა შენი გაგიჟება,
ისე მომინდა ვყოფილიყავი შენთის სხვანაირი და ერთადერთი.
შევძელი და “მოგიპოვე”, მაგრამ პირიქით მოხდა ყველაფერი, შენ გახდი ჩემი “სხვა”.
ის ვისი სუნამოს სუნსაც ვერ დავივიწყებ,
ნუშისმსგავს თვალებს,
გამოხედვას გაბრაზებისას და მძიმე სუნთხვას.
შენს სიცილს რაღაცნაირს.
და.. შენ! მაგ ყველაფრით!
იქნებ მეც გავხდი შენთვის “ვიღაც” და ოდესმე აღიარო რომ შენც დაგემართა ისე როგორც ფილმებშია,
გონება ვეღარ გააკონტროლო და ერთხელ მაინც აჰყვე გრძნობებს.
და შენ მასწავლე ისეთი ერთგულება, როგორიც ძაღლიც კი ვერ იქნება!
არაქვს მნიშვნელობა ერთად ვიქნებით თუ არა, გრძნობების ერთგულიც კი ვარ.
და შენი უბრალოდ არსებობა ამ სამყაროში არ მიშვებს სხვასთან.
მეშინია შენი გადაყვარების,იმიტომ რომ თუ ეს მოხდა
შენ პირველი იქნები ვინც მთელი გულით შემზიზღდება!

tumblr_mg9nwjzZKI1s2zpx8o1_500_large

გამიღეთ კარი !

ნაჭუჭი რომელშიც მე და შენ ვცხოვრობდით – დაიმსხვრა.
ვიღაცამ წიხლი ჩაარტყა და გამომათრია იქიდან, დამანახა რეალობა.
შენ შიგნით ზიხარ და მელოდები, უიმედოდ.
ხანდახან გიჩნდება ეს იმედი და ფართხალებ, მეძებ, მეძახი, მაგრამ მე ისევ გიკლავ იმედებს.
სიმშვიდისთვის უკვე არაფერი აღარ მჭირდება, თვალების დახუჭვა და ვეშვები უსასრულობაში. გაწელილ ნახატებს ემსგავსება ყველაფერი, ტრიალებს ტრიალებს და ისევ.. ტრიალებს..
მთელი სხეული მძიმდება მაგრამ ჩემი გონება ითიშება და ვეღარ ვაზროვნებს, სად ვარ, როგორ ვარ, რატომ..

იქნებ ემოციების გამოხატვა და საუბარი ჩემს გრძნობებზე რო მესწავლა აღარ ვიქნებოდი ასე.
საუბარი შემიძლია, ოღონდ მხოლოდ ჩემ თავთან, გონებაში.. ან აქ თქვენთან და მხოლოდ ასე.
ვერ აღვიქვამ რთულ სიტუაციებს რთულად, მგონია რო ყველაფერი სისულელეა და აზრდაკარგული.
მგონია რომ არასდროს არ მომატყუებენ, ყველაფერს მარტივად ვიჯერებ იმიტორო არმინდა მივხვდე რომ ვიღაც მატყუებს, შეიძლება რამე მომატყუოს.
და ასე, დავდივარ ნაჭუჭიდან ნაჭუჭამდე.
და ეს ჩემი გონების გაბრწყინება მხოლოდ გადაადგილების დროს ხდება. როცა მარტო ვარ, არავის მფარველობის ქვეშ. როცა აფორიაქებული ვარ, გონება იხსნება და ვხედავ ყველფერს. თუმცა მალევე ვპოულობ ახალ სახლს და ვიკეტები შიგნით.
ცხოვრება რა მარტივი იქნებოდა წარსული რომ წარსულში რჩებოდეს.

საქმე ისაა რომ არმინდა ნაჭუჭში ვიყო, ფრთების გაშლა მინდა, თავისუფლება! მინდა ჩემი თავი მე ვაკონტროლო მარტო, ჩემით ვიაზროვნო და მივიღო გადაწყვეტილებები. ძლიერი მინდა ვიყო!

მაგრამ..
მაგრამ მეშინია
და შიში.
შიში ოხერია : )

ნუ უსმენ სინდისს, მოუსმინე გონებას.

როცა ჩემს მშობლებს ვუსმენ და ვუყურებ, ვფიქრობ, რომ მე არასდროს ვიქნები ასეთი. მე ვიქნები მზრუნველი, იდიალური ცოლი და დედა.
როცა ვხედავ რო ჩემს მეგობარს არასწორი ბიჭი უყვარდება, მე ვფიქრობ, რომ არასდროს დავუშვებ იმავე შეცდომას და არ შევიყვარებ ცუდ ბიჭებს.
როცა ჩემი მეზობელი ყრის ნაგავს ქუჩაში, ვფიქრობ, რომ არასდროს დავაბინძურებ გარემოს.
როცა ვხედავ უაზროდ მთვრალ ადამიანებს, ვფიქრობ, რომ არასდროს დავთვრები ეგრე.
საერთოდ, მგონია რომ არასდროს გავიმეორებ სხვის შეცდომებს, არ დავუშვებ ჩემსას და ვიქნები მშვიდად და კარგად.
მაგრამ სანამ შენთვითონ არ მოიტეხ კისერს იქამდე ვერაფერსაც ვერ მიხვდები!

მხოლოდ ცდაშია შესაძლებელი მოპოვებული ცოდნის ჭეშმარიტების შემოწმება.
როცა რჩევას გაძლევენ და შენ ხვდები, რომ ის ადამიანი მართალია და თავს უქნევ, ამ დროს ვერ იაზრებ იმას რომ მისი ნათქვამი შენს სურვილებს ეწინააღმდეგება. შეძლება შენი ქცევა ამაზრზენი და მიუღებელი იყოს, ვერ იტანდე შეცდომის მერე შენს თავს, მაგრამ ვერავინ დაგარწმუნებს შენი ნებით გააკეთო ის რაც არ გინდა. სინამდვილეში შენ გიყვარს შენი საქციელები, შენი ტყუილები და ცუდი ფიქრები. შენ მოგწონს რამის გაფუჭება და ის გრძნობა რასაც ამ დროს გამიცდი, თითქოს ძლიერი ხარ და უემოციო, შეუძლებელია შენ იგივეთი გიპასუხონ.

it doesn’t matter what you create
if you have no fun

ჩვენ გონიერი ცხოველები ვართ და ხანდახან უბრალოდ ცხოველები. მხოლოდ ინსტიქტებით ვმოქმედებთ, გვაქვს მომენტი როცა ვაკეთებთ და ვერ ვხვდებით რას და რატომ. სხეული თავისით მოძრაობს, ამ დროს რომ გვკითხონ რას აკეთებო ჩვენ რამე ჭკვიანურ პასუხს გავცემთ მკითხველს, ზუსტად ესაა ჩვენი გონიერება. როცა ყველაფერს ვაანალიზებთ და ვხვდებით რომ ეს მართლა ჩვენ გავაკეთეთ, მაშინ ვიწყებთ გამართლებას სიტუაციისას, ან პირობას ვდებთ რომ სხვა დროს ვიაზროვნებთ და აღარ გავიმეორებთ შეცდომებს. ახსნა კი ერთია და შედეგიც. გვინდა ის ვაკეთოთ რაც გვინდა და ეს აუცილებლად განმეორდება. კიდევ ბევრჯერ მოვძებნით გასასამართლებელ სიტყვებს, სინდის წავეკამათებით რომ არა, შენ უსაფუძვლოდ მქეჯნი და შემეშვი! ნუ მაწუხებ..
მერე ვფიქრობ რაღაც უაზრობას,რაც იმწუთას ძალიან ზუსტად ნაფიქრი მგონია: “რა კარგი იქნებოდა ცხოვრება ასეთი საშინელი რომ არ იყოს”
მერე ვფიქრობ ღრმა და მშვიდი წუხილით,ნაღვლიანად შეგუებული უპასუხობას: ” რა უნდა გეთქვა?,რა?”

ყველაფერი მარტივია, უბრალოდ აკეთე რაც გინდა, იყავი როგორიც ხარ, ცუდი თუ ხარ, იყავი “კარგი” ცუდი, ანუ აკრგად გააკეთე ცუდი საქმეები, ხარისხიანად და ღირებულად. თუ კარგი ხარ, მაშინ ნუ გინდა იყო ძლიერი და ბოროტი, უბრალოდ იყავი მშვიდი და კარგი.
ნუ უსმენ ხალხს, ნუ უსმენ სინდისს, მოუსმინე გონებას.

მისი სიტყვები, ჰორიზონტს გასული და გადაკარგული..

– რას აკეთებ მანდ?
– მოიცა, ვცდილობ რამე დავწერო..
– მმ, აი ამაზე დაწერე, როგორ გიკოცნი ახლა ზურგს და როგორ გულმოდგინედ მივდივარ კეფისკენ.. –
– ჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯჯუუულლკდდდდკ აააუუუ მაცადე თავი გავწიო კლავიატრიდანნ
– მმ და აი ისიც, მისი უდიდებულესობა – “კეფა” და რაც მთავარია.. ჩემი ყველაზე საყვარელი პიროვნება, თვით ის, შეუდარებელი “კისერი”
– ჰაჰა, კარგი მიდი შენ მკოცნე და მე თან დავწერ, ახლა რა დავწერო?
– ახლა, მმმ რო ვიმღერო დაწერ?
– თუ გარკვევით იმღერებ, კი..
– ლალ ლაალა ლალალა (არადა რაღაც რთული იმღერა)
– ჰა, ჩაიწერე?
– რათქმაუნდა ძვირფასო..
– მოიცადე ტუჩებით უნდა დავითვალო შენი ხერხემლის მალები
– ჰაჰაჰა მეღიტინება გაჩერდი..
– უი, გვერდით გადამიხვევია, უკაცრავად
– ბარემ აქ ვარ და გკითხავ, ეს ვინ გირეკავს ტელეფონზე, ახალი გინებები ვიცი, გინდა მაგაზე გამოვცადო?
– მოიცა რა, არგვინდა ახლა სხვები, მარტო მე და შენ, გადაისროლე ეგ მობილრი
– ასე უკეთესია, შემოტრიალდი რა, გაგიცვითე ზურგი, ხელები მათხოვე ახლა და ზურგით წერე
– ჰა, გადმოტრიალებულიც ვიყავი, ახლა რა დავწერო? რას აპირებ კიდე? აა წყალი უნდა მომიტანო? კარგი მიდი.
– ოხ როგორ იცი ხოლმე ეს რა.. მოგიტან ჯანდაბას
– ურა ურა
– ნახე რა მოვიტანე, გაიცანი ეს ყინულის ნატეხია, ახლა ის შენც ხერხემალზე ისრიალებს
– არ გაბედო, ააა აა გადი თორე ცუდ რამეს დავწერ შენზე!!
– მოიცა დადნეს და ენით ავაორთქლებ
– დადნა,მმ კიდე მეღიტინება..
– ახლა რა დავწერო?
– ახლა? დახურე ლეპტოპი, ის რაც ახლა უნდა ვქნა მარტო შენ მოგიყვები.
– აბა დახუჭე ლეპტოპო თვალები..

პირველად

ნისლიანი დღე იყო, მერე წვიმაც დაიწყო.
სკოლიდ გამოვიპარე, უბრალოდ არვიცოდი მეთვითონაც რა ხდებოდა და მშობლებისთვის როგორ ამეხსნა სად მივდიოდი.
მერე მივედი მეტრომდე და იქიდან ტაქსით..
როგორი დაბნეული ხარ, მისამართი შეგეშალა და სხვაგან წამიყვანე, უკაცრიელ კუნძულზე მეგონა თავი.
არვიცი, იცი თუ არა, მაგრამ საშინელი შიში მაქვს მარტო მგზავრობის, ნებისმიერ ადგილას.. მგონია რომ დავიკარგები.. მაშინ როგორ შემეშინდა წარმოგიდგენია?!
მერე როგორც იქნა ისევ დავუბრუნდი ნაცნობ მეტროს ფეხით და ისევ თავიდან ტაქსით, ამჯერა მოვაგენი.
შეანელა ტაქსმა, კაბა მეცვა და ძალიან მოუხერხებლად ვიჯექი, მაგრამ რას ვიზამთ, მინდოდა რომ მოგწონებოდი..
გადმოვედი როგორც იქნა, 20ლარიანი მივეცი და ერთი საათი მიბრუნებდა ხურდას. დაგინახე ოდნავ მოჩანდი და ვიფიქრე, ვაიმე ეს არის? როგორი სხვანაირია, კარგი.
მოვედი ახლოს და გიღიმოდი, თან ვფიქრობდი ნეტა სხვა არ იყოს მეთქი. მერე შენც მიცანი და ახლოს მოხვედი, მობილურში აკეთებდი რაღაცას და რო დამინახე დაიბენი..
მილიარდჯერ წარმომედგინა ეს შეხვედრა როგორი იქნებოდა, მაგრამ არცერთხელ არ მიფიქრია რომ ასეთი იქნებოდა.. ჩუმი და მშვიდი.
ჩუმი შენ იყავი, თორე მე არ გამიჩერებია ენა..
მერე მოგესალმე, შენ ჩუმად იდექი, გითხარი “ახლა აქ გამარჯობა უნდა თქვა” გაგეღიმა და გამარჯობა-ო..
მერე დავსხედით, მე შენს პირდაპირ ვიჯექი, არ მიყურებდი თვალებში, ძირს იყურებოდი.. მე სულ გიყურებდი, უფრო გაბნევდი, მომწონდა, როგორი საყვარელი იყავი დაბნეული და ოდნავ შეწითლებული.
ლოყები დამეჭიმა ღიმილისგან, ახლაც სულ მეღიმება როცა მახსენდება.
როცა გავიხედებოდი მაშინ ამომხედავდი ნელა რომ სწრაფადვე გაგეხედა თუ შემოგხედავდი. მერე მე ისევ ვლაპარაკობდი..
– რაშვები როგორ ხარ?
– აქ უნდა თქვა,კარგად შენ?
– კარგი კარგია რომ კარგად ხარ..
– თქვი რა რამე, რამე მაინც ” რ ა მ ე ”
– კარგ კარგი.
მერე ისევ გამიღიმე და შევამჩნია ლოყებზე ჩაბურცულები, როცა იღიმი მაშინ გიჩნება სახეზე და შენს დაბნეულობას ორმაგად საყვარელს ხდის.
მერე ცოტა ახლოს მოიწიე და თმა გადამიწიე, სახეზე მქონდა ჩამოყრილი, სულ გიკანკალებდა ხელები, ვერ შემეხე ნურმალურად, მიმანიშნე თმაო..
წარმომიდგენია რამდენიხანი არწმუნებდი ‘შენ თავს რომ ამას შეძლებდი.’
საერთოდ ვერ ვიტანდი ეგეთ მორცხვ ბიჭებს, მაგრამ მანდაც შეგეტყო რომ შენ გამონაკლისი ხარ.
თმარომ გადამიწიე მერე მეც შემრცხვა და ოდნავ დამაჯრიალა.
მერე ისევ გაგიღიმე, მოკლედ სულ ვიღიმოდი, ადრე გქონდა ნათქვანი, გიხდებაო და..
ვიდეოთვალით უფრო თავისულაფი ჩანდი, ლაპარაკითაც ლაპარაკობდი მაგრამ ახლა.. ჰმ))
ვქირობი ჯობს წავიდე თორე ახლა ცუდად გახდება მეთქი.. მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არ მინდოდა წასვლა და შენი ჩაბურცული ლოყების ყურება ძალიან მსიამოვნებდა.
თვალებს რომ ვხუჭავ ახლაც მახსენდება შენი მიხვდა-მოხვრები.. რა გეცვა, შენი სუნი, რაღაცნაირი.. წვიმის ხმა, ჩუმი..

მერე მახსოვს სიმღერა რომ ჩართე რაღაც, მგონი ბიტლზების და ერთმანეთს რომ ვუყურებდით თვალებში, უხმოდ.. მერე დაგირეკეს და გამოვფხიზლდით ერთმანეთის თვალებში ჩაძირულები.. ტელეფონზეც ისე ლაპარაკობდი “ხო, კარგი, არა, არსად, არაფერს, ხო, კარგი, არა, კარგად, კარგი ”
მეორე დღესაც გნახე, საბედნიეროდ მოგეწონე, მეც მომეწონე..
ლაპარაკი რა საჭირო იყო, ისედაც კარგად გიცნობდი და მესმოდა შენი.
მეორე დღესაც ისეთივე მშვიდი იყავი, უბრალოდ “გამარჯობა და როგორ ხარ” დაამატე შენს ლექსიკონს..

დღეს გნახე, ისევ წვიმდა, უბრალოდ ახლა უკვე, 2 თუ 3 წლის შემდეგ, მესალმები უპრობლემოდ, იმდენს ლაპარაკობ რომ ვეღარ გაჩუმებ, იღიმი ხშირად, იცინი ხოლმე და მოკლედ თავისუფლად ხარ..
იმ დღიდან დღემდე.
მე შენ მიყვარხარ.

სადღაც შორს, მაგრამ ჩემს გვერდით..

ზოგი მხატვარია.
ზოგი მოცეკვავე.
ზოგიც ცურავს.
ზოგი მეეზოვეა.
ზოგი მღერის
ზოგი უბრალოდ უსაქმური და უნიჭოა.
ზოგიც გიჟია.
ზოგი პირიქით -ჭკვიანი.
ზოგი ლამაზია, ზოგიც მახინჯი, ან სულაც უბრალო..
ზოგს წითელი უხდება, ზოგს მწვანე.
ზოგს ერთი უყვარს, ზოგს რამდენიმე.
ზოგი ნატურალია, ზოგიც ბისექსუალი.
ზოგს ეშინია, ზოგს ექსტრემი უყვარს.
ვიღაც იბადება, ვიღაც კვდება..

და მაინც, არის ჩვენს შორის რაღაც კავშირი.. გზები, ქალაქები, ქვეყნები, სიყვარული, სექსი, მეგობრობა, ფული, დამოკიდებულება ვინმეს/რამის მიმართ, გაღვიძება, დაძინება. ახლა შენ, ვიღაც მანდ, პარიზში, ან შვეიცარიაში, ან თუმდაც ინგლისში, მე და შენ ახლა ისე ვგავართ ერთმანეთს. თუმცა ინგლისელო შენ შენი როკ ჯგუფი გაქვს, იტალიელო ახლა შენ ღვინოს სვამ და მასში სიგარეტის ფერფლი გივარდება, გვერდით ლამაზი ქალი გიწევს რომლის სახელიც არ გახსოვს..
ან იქნბ შენ? ჰო, შენ და მე ახალ ისე ვგავართ.. ფანჯრის რაფაზე რომ ზიხარ, ვითომ წიგნს კითხულობ, არადა ვიღაც ბიჭზე ფიქრობ, რომელმაც გუსინ სკოლაში თვალი ჩაგიკრა.
აი გიპოვე, შენ გეძებდი.. ახლა წყალში გდიხარ, ხელებს იქნევ და შველას ითხოვ, რა სულელი ხარ, რაღას ხტებოდი?! არა, ბოლო მარტინი არუნდა დაგელია, მაინც ვერ მოაწონე თავი იმ ახალგაზრდა ქერათმიან ქალბატონს. ბილიარდის თამაში ეფექტური იყო, ჯობდა გემღერა. რატომ გადახტი ნეტა, იქნებ სულაც ფეხი დაგიცდა? არა, ასე რომ ყოფილიყო უფრო მაგრად მოიქნევდი ხელებს და იბრძოლებდი გადასარჩენად, ჰაერისთვის ხელებს მოიმტვრევდი.
ახლა გვერდი გაგიარა ვიღაცამ ველოსიპედით, ეგეც მგავს, თავისუფლად მიქრის ამ შუა ღამისას ქუჩაში, დაგინახა როგორ ფორთხავდი წყალში, მაგრამ დაეზარა გაჩერება და დასველება, ამიტომ გულცივად ჩაგიარა და იფიქრა “მაინც აღარაფერი ეშველება, კარგახანია უკვე მანდ არის.” საინტერესოა საიდან იცის რამდენიხანია მანდ ხარ, დიახ, დიახ, არ ცდები, გიყურებდა მაშინ როცა ველოსიპედზე ჯდებოდა, როგორ ვარდებოდი წყალში. მაგრამ? მაგრამ კატაობა და ნიავთან კამათი არჩია შენს გადარჩენას, არ შეცდი, სულერთი ხარ ყველასთვის, უნდა გადამხტარიყავი.
მაშინ რატომ იბრძვი? მესმის შენი, შენ ხო ჩემში ხარ ახლა. ამდენი გამოიარე და ახლა ვერ დანებდები..

ყველა ადამიანი ერთმანეთისგან განსხვავდება.
ზოგი თვრება,
ზოგი კვდება,
ზოგი იბრძვის,
ზოგისთვის სულერთია,
ზოგი აბავს,
ზოგი თამაშობს..

მაგრამ ეს ყველაფერი ახლა ჩემშიცაა, მე და შენ ვგავართ, ჩვენ ერთს განვიცდით ყოველ დღე. გვტკივა, გიხარია, ვიბრძვით, ვნებდებით, მერე ისევ ვიქნვთ ხელებს.. ვცდილობთ ყურადღების მიქცევას მაგრამ ვერაფერს ვაღწევთ. ვხედავთ როგორ იხრჩობიან ნაგავში-წყალში, მაგრამ გვერდს ვუვლით და საკუთარი სიამოვნება უფრო გვანაღლებს, ზუსტად ამიტომ ვრჩებით ჩვენც ნაგავში, იგივე მიზნებით არ გვეხმარებიან, ჩვენც ავუარეთ ერთხელ გვერდი ვიღაცას..
ახლა მე და შენ, სადღაც მანდ, ბრაზილიელო, უფრო ვგავართ ვიდრე მე და ჩემი და, ვიდრე დედაჩემი და მამაჩემი. ახლა შენ უფრო გესმის ჩემი ვიდრე ჩემს მეგობარს. შენ ასე შორს ხარ, შენ სტუდენტი ხარ და თან მულატი, შენ ყველაზე კარგად სწავლობ და წარმატებებს აღწევ. არაფერი გაკლია თითქოს, მე შენგან ძალიან შორს ვარ, ჩვენ ოკეანე გვაშორებს, მაგრამ ამ მანძილის იქითაც აღწევს შენი მარტოობის შეგრძნება.

მიხარია როცა ვხვდები რომ ბევრი ადამიანია ახლა ჩემსავით/ჩემნაირი და მე არასდროს არ ვარ მარტო. ახლა შენ ჩემზე ფიქრობ, ვიღაც, რა მნიშვნელობა აქვს ვინხარ, შენ მე არ მტოვებ მარტო. სიმარტოვე დიდი ტკივილი და უბედურება კი არა, მოუპოვებელი სიამოვნებაა. ასე რომ, როცა ოთახში მარტო ხარ, ყველასგან მიტოვებული, შენ მაინც არ ხარ მარტო, ვიღაც არის ძალიან შორს, შენს გვერდით..

მუსიკა ყველაზე ლამაზი მსგავსებაა, ყველაზე ნაცნობი სიტყვები და გრძნობები. მუსიკა ყველაზე თბილი მეგობარია, რომელიც მაშინ მოდის როცა გჭირდება. მუსიკა, ფილმები, ნახატები და, ზოგადად, ხელოვნება, გმატებს იმ ემოციებს, განცდებს, რომელიც გაკლია.

შენ არ ხარ მარტო.
ქუჩაში გდიხარ, გშია, გცივა, სახლი არ გაქვს, არავინ არ გყავს, მაგრამ გაიღიმე, შენ მაინც არ ხარ მარტო.

ზღვაში ჩამხრჩვალი ცისარტყელა

“მე” არის – mycivilization
“შენ: ვარ – მე, mygreensun

Radiohead-in Rainbow

მე:ვფიქრობ,რომ ჩვენ ვართ ცისარტყელაში,ყოველშემთხევაშიი მინდა რომ ვიყოთ და გამოგვდის მგონი.

შენ: რამე კარგი ხდება მანდ? რომელი ფერი გინდა იყო?

მე:რა ხდება და ისეთი ამბავია მე რომ მინდოდა სულ.მე ვარ ლურჯი.

Nino Katamadze-Toliebi

შენ: არა შენ ვერ იქნები ლურჯი. ხომ გითხარი, შენ ისეთი ფერადი ხარ როგორიც არ ყოფილა ცისარტყელა არასდროს. შენ არ არსებული ფერები ხარ, ყველაფერში და ყველგან ხარ, უხილავი, მაგრამ მკაფიო…

მე:ხო შენ ზღვა ხარ და ღელავ როგორც არასდროს.თოლიები გაწვდიან საკვებს და მეგობრომ მათთან,მეც ხშირად გაკითხავ ხოლმე და განათებ და შენ მე მანათებ

Zgvari-Tetri sizmari

შენ: ოკეანე ვარ, ღმა. ხან მშვიდი და ხან მღელვარე. თუ ღმად შემოცურავ ჩემში, დაიხრჩობი.. მინდა ჩაგახრჩო ამ ოკეანეში და სამუდამოდ გავერთიანდეთ. მინდა მარტო მე მეკუთნოდე, მე მანათებდე, და მე მარტო – შენ.. მე ვიქნები ოკეანე და შენ ოკეანეში დამხვრჩალი ცისარტყელა.

მე:ერთხელ იცი ზღვა და ცისარტყელა შეხვდნენ ერთმანეთს.ცისარტყელა ჭამდა გემრიელ ნუგბარს და ზღვაში ჩაუვარდა,ზღვამაც მიიღო ის და იმის შემდეგ ცისარტყელა ვეღარ ამოდის ზღვიდა,იეშმაკა ზღვამ და ჩაუკეტა გარეთ გამოსასვლელი კარები.ჰო ის ნუგბარიი სითბო და სიყვარული იყოო.

შენ: ლამაზი დღე იყო ერთხელ, გაზაფხულზე. აყვავდა რაღაც ხე და საცოდავს, მაშინვე გასცვივდა ყვავილები.. ნაზმა ნიავმა მომიტანა მათი სურნელი. შენი სუნი გამახსენდა, ყვითელზე რომ აგდის, მწვანეს ქვემოთ, კისერთან. მერე ქარმა ისევ წაიღო ეს ყვავილები, მაგრამ სურნელი დამრჩა. სუნი სულაც არ იყო, ისე ჩამრჩა, გონებაში, ან …

მე:ხო ეგ სუნი ვერ მოვიშორე,არ შემიძლია უბრალოდ,სითბომ მაჩუქა ეგ სურნელი და სიყვარულმა მიანდერძა როგორღა გავუშვა,სირცხვილი არ არის?
მოდი ეს სუნი და ყველაფერი ცალკე გადავდოთ ეს ხომ ფანტაზიაა ჩემო პუმავ,მაგრამ ჭეშმარიტება იცი რაშია? რომ არ იტყუები,რასაც გრძნობ იმას რომ წერ და რასაც წერ იმას,რომ განიცდი.ცისარტყელაც შენშია,ზღვაც და ის ნაზი სურნელი…დაივიწყე პრობლემები და ეხლა მე და შენ მივდივართ ბედნიერება აკაკუნებ კარებზე და უნდა დავხვდეთ ხომ ასეა? ხომ ჩემთან ერთად ხარ ყოველთვის? fuck our problems

შენ: რეალობა ბევრად უკეთესია ხანდახან იმ ცისარტყელაზე და სირობებზე, რომელი ცისარტყელა გჯობია შენ? ან მე რომელი ზღვა? არცერთი. მე და შენ უნიკალურები ვართ. ხოდა მართლა მინდა რო ჩაიძირო ჩემში და მარტო ჩემში იყო! ვიცი ზედმეტს მოვითხოვ და შეუძლებელია, მაგრამ რაც მინდა, მინდა. რა ვქნა?.. პრობლემებიც მომხიბლელია ხანდახან, ექსტრემი და გულისფანცქალი. მთავარია ერთად ვართ. fuck ყველაფერი!

მე:ხო ბევრს არ მოითხოვ,მაგრამ მე ყოველთვის იმას გაგიკეთებ რისი გაკეთებაც შემეძლება.ეს პოსტიც ჩვენზეა და ლამაზია და კარგიიააა.
ეხლაა კიიი უაზრო სიტყვებზე აკინძულ პოსტს თავს დავანებებ და უბრალოდ მე ვიქნები მე,შენ იქნები შენ.როგორც ეს ასეა და ასე იქნება ყოველთვის.ვერც შენ შეგცვლის ვერავინ,ვერც მე და ვიქნებით სულ ცისარტყელები, ზღვები, მცენარეები,ოკიანეები,ძაღლები,კატები,შარვლები,ჰალსტუხები,ასუსები,ეიჩპიები და ეისერები.

შენ: როცა არასდროს არ მიტკვამს სხვისტვის, რომ მე ვიყავი პატარა დიდი.. მიხარი სად მტავრდება ღამე, მითხარი ბიჭო მითხარი! მითხარი რაა! არადა მიყვარს ღამე, არ დამთავრდეს ჯანდაბას.. და ისევ დავრჩებით მე, მზე და ლამაზი დღე.. ლამაზი დღე? არა მე შენ და მზე მაშინ, და ლამაზი დღე თავისთავად მოვა. ოჰ, რა სენტიმენტალურები ვართ, რას გვიშვება ეს სიყვარული, პუმავ.. და მაინც.. მითხარი რა, სად მთავრდება მუქი ფერების კონა?!

მე:…

ცისარტყელა:ზღვაო გაუღე კარი გაუღე, შემოუშვი, მე ჩემთან გამოგზავნე,შენ შენთან წაიყვანე.

ზღვა:სწორედ მაგას ვაპირებდი ეხლა