We Might Be Dead By Tomorrow

1

დილით ფანჯრებიდან შემოსული სითბო.
შენს გვერდით გაღვიძება.
ისევ გადაძრობილი საბანი და ჩვენი გაყინუსი სხეულები, აზრადაც არ მოგსვლია არცერთს, რომ გაგვეთბო ერთმანეთი.
იღვიძებ, მკოცნი ნაზად და სწრაფად, თითფოს ჩვევაში გაქვს ეს და ასე იქნება მთელი ცხოვრება.
იცვამ თხელ, ფრიალა კაბას, მე საწოლიდან გაკვირდები როგორი თხელი და თეთრი ფეხები გაქვს.
წვრილი წელი და ნაზი ზურგი, ორი ნაჩხვეტი კუდუსუმის ძვალთან, აღმაგზნებ.
არც ადგომა მინდა და არც ის რომ სახლიდან წახვიდე, მინდა დავრჩეთ ერთად, სამუდამოდ.
ჩემი სურვილის საწინააღმედოგ ვდგები და მეც შენსავით თხელ, ფრიალა კაბას ვიცვამ, შენი ყვავილებიანია, ჩემი ზოლებით.
ხელი მომკიდე და სამზარეულოში გამიყვანე, ჯერ არცერთს არ გვითქვამს არაფერი.
ყავის გაკეთება დაიწყე, მე სკამზე ჩამოვჯექი და გარეთ ვიყურები, ვცდილობ მზეს გავუსწორო თვალი.
ყავა მომიტანე, ჩემს წინ დაჯექი, ნაზად შემომხედე და მითხარი “დილამშვიდობისა”
შენი სიტყვების გაგონება ნამდვილი გამოღვიძება იყო.
ტვინის აფეთქება, გულის აჩქარება, სისხლის სწრაფი მოძრაობა, ესაა ალბათ სიყვარული.
ის, რომ მე არ გეუბნები დილამშვიდობისას, უბრალოდ გიღიმი.
ყავა დავლიეთ, არაფერი გვითქვამს, სალაპარაკო თემა არ გვქონდა თითქოს.
ჩანთა აიღე და კარებისკენ წახვედი, მე ჩუმად, სევდიანი თვალებით გიყურებდი, თითქოს შეგეცოდებოდი და დარჩებოდი.
სახელურს ხელი მოკიდე, შეჩერდი, თავი ჩემსკენ შემოაბრუნე და დამემშვიდობე, ნაზად გამიღიმე, თავი ჩახარე და კარები გამოაღე..
მე წამოვხტი, ხელი მოგკიდე ხელზე, დარჩენა გთხოვე, კიდევ ერთი დღით.
ვერ მითხარი უარი, ვიცი, შენც გინდოდა დარჩენა.
Continue reading

ორი ნაბიჯით დამაგვიანდა

სახლიდან გამოვდიოდი, ციფრული უნდა დამებრუნებინა მეგობრისთვის. (ანისთვის)
უნარებიდან ახალი მოსული ვიყავი, გამოვიცვალე და უკვე გარეთ გავდიოდი, მაგრამ ნათიამ დამირეკა ყურსასმენები დამრჩაო და წამომიღეო, შევბრუნდი, მერე გავედი, ხურდა დამივარდა, დავიხარე, ავიღე.. (სანამ მე ხურდას ვიღებდი ავტობუსმა გამასწრო.)
ავტობუსის გაჩერებასთან მივედი, ვიფიქრე მაიცნ არ მოვა კარგ ხანი და ფეხით მეორე გაჩერებამდე მივალ-მეთქი..
უკვე მისული ვიყავი როცა ავტობუსი დამეწია, სამის ნახევარი ხდებოდა, მერე ჩამოვედი ავტობუსიდან, რამდენიმე მანქანა გავატარე და გზაზე გადავედი, (ამდროს ავტობუსი მოვიდა) ნათიას ყურსასმენები მივეცი, ავტობუსის კარებიც ჩაიკეტა და გამასწრო სამმა ნომერმა, მეორეს უნდა დავლოდებოდი,სხვა არაფერი მიდოდა ანის სახლამდე.
ჯერ 7 წუთი ეწერა, მერე ემატებოდა დრო, ავტობუსი არ მოვიდა, ერთი 20 წუთი ველოდე. მერე მივწერე ანის და მეტროთი წამოდიო, იმასაც შეექმნა პრობლემები, ამიტომ იქაც ველოდე.. 4 დაწყებული იყო, 5 ზე ქართული მქონდა.. მოვიდა ანი, მივეცი ფოტოაპარატი, ვიჭორავეთ ცოტა და წამოვედი სახლში. დავალება ვერ დავწერე, ქართულის მასწავლებელი მეჩხუბა და გამომაგდო.

რა მოხდებოდა,აქედან ერთი რამე მაინც რო არ მომხდარიყო..

ნათიას ყურსასმენები რომ არ დარჩემოდა,
მერომ ხურდა არ დამვარდნოდა,
იმ გაჩერებაზე რომ დავრჩენილიყავი,
მიმესწრო ავტობუსისთვის,
ანი ვიღაცას არ გაეჩერებინა და დროზე მოსულიყო,
სახლში მალე დავბრუნებულიყავი,
დავალება დამეწერა,
არც ქართულიდან გამომაგდებდნენ..

ახლა?

რახან სულ რამდენიმე ნაბიჯით დავიგვიანე..
ქართულიდან თუ გამომაგდეს, გამოცდებზე ჩავიჭრები,
თუ ჩავიჭრები ვერ მივიღებ განათლებას,
გაუნათლებელი თუ ვიქნები ვერ ვიმუშავებ,
თუ ვერ ვიმუშავებ არ მექნება ფული,
ფული თუ არ მექნება ვერ ვიყიდი სახლს და ვერ ვიქნები დამოუხიდებელი,
თუვერ ვიცხოვრებ მარტო მომიწევს მშობლებთან ერთად დაბერება,
რახან განათლება არ მაქვს ვერც გავთხოვდები,
თუ ვერ გავთხოვდები არ მეყოლებოდა შვილები,
თუ შვილები არმეყოლება ვერ გავხდებოდი დედა,
დედა თუვერ გავხდებოდი ვერ მივიყვანდი ბავშვებს ბაღში,მერე სკოლაში..
ვერ გადავუხდი დაბადების დღეებს და ვერ ვატარებდი ზოპარკში..

ჰაჰ, კიდევ კარგი, მაინც მოვასწარი სახლში დაბრუნება, დავალების დაწერა და არც ქართულიდან გამოვუგდივარ მასწავლებელს ))
თორე მექნებოდა თავი მოსაკლავად.
აი ახლა დავაფასე ის ორი სწრაფად გადადმული ნაბიჯი.

გაახილე თვალები.

გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე?
ახლა გაიღვიძე.

– ჩაირთო და შენ ფრთხილად დაიწყე გაღვიძება.
რა კარგი რამეა ეს მაღვიძარა, რომელიც ამაზრზენი ხმით კი არა – საყვარელი სიმღერით გაღვიძებს.
თუმცა, ყოველ დილით ერთი და იგივე სიმღერა ცოტა არ იყოს მოსაბეზრებელია.
აუცილებლად უნდა შეცვალო თორე მთლიანად მოგბეზრდება და გადაგიყვარდება.

ადექი.
ადექი.
ადექი.
ადექი.
ადექი.
ადექი?
ახლა გამოფხიზლდი და ჩიაცვი.

იმეორებს ვიღაც შენს გონებაში, ესეც მოსაბეზრებელია არა?! ყოველ დილით ვიღაცის ნაზი ხმა, ზუსტად ხუთჯერ გეუბნება რომ გააკეთო ის რაც ძალიან გეზარება. მაგრამ სხვა გზა არ არის, ხმა არ გაჩერდება სანამ არ შეასრულებ მის დაჟინებულ თხოვნას.
სამსახურჩი გაგვიანდება? არა, შენ არ მუშაობ. ეს ხმებიც ხშირად გესმის. “არ მუშაობ, არ მუშაობ. შენ არ მუშაობ”

მერე რა რომ ცივია უნიტაზი, დაჯექი, გაგვიანდება.
დაჯექი.
დაჯექი.
დაჯექი.
დაჯექი.
დაჯექი.

“ოღონდ გაჩუმდი და მაცივაშიც შევჯდები. არადა მზე ანათებს, ეს დამპალი უნიტაზი რით ვერ გათბა?! ”
დაჯექი და თან ფეხსაცმლის თასმებს იკრავ.
8:50 ისევ დააგვიანე, 9 ზე იქ უნდა იყო არადა. თუმცა სად? დიახ, სასამსახურთან დაკავშრებით შეხვედრა გაქვს. ამიტომ იცვამ ალბათ სოლიდურად.

გასაღები ავიღე?
გაზი გამოვრთე?
წყალი გადავკეტე?
მრჩება რაღაც.
არა არ მრჩება.

მანქანაში ჩაჯექი, საინტერესოა, თუ არ მუშაობ ეს მანქანა საიდან გყავს? შენმა ყოფილმა გაჩუქა დაბადების დღეზე, ამიტომაცაა დაკაწრული არა? რა ტყუილად მიატოვე, ბევრი ფული ჰქონდა, კიდე კარგ რაღაცეებს გიყიდიდა.
რატომ ჩქარობ ასე? გაგვიანდება მართალია მარა, ასე ავარიაში მოყვები.

ხმებს აღარ უსმენს, სწრაფად მიექანება დანიშნულების ადგილამდე, ყველა წითელზე გავიდა და აი უკვე უახლოვდება მარჯვენა მოსახვევიდან მერსედესი.
გზა მისია, შენ უკანონოდ მიდიხარ მის კუთვნილ გზაზე, აი ახლა დაგარტყამს, ძალიან სწრაფად მოდის შენკენ.

მიქრიხარ სწრაფად, მარჯვნივ გაიხედე რაღაც ხმაზე, დაამუხრუჭე მანქანა, გაშეშდა გარჩემო ყველაფერი და უყურებ თვალებგაფართოებული როგორ მოდის შენსკენ მერსედესი. იმანაც დაამუხრუჭა, ცდილობს როგორმე გადაუხვიოს და არ დაგეჯახოს.
მერე გაგახსენდა სიმღერა. და გაიფიქრე ” არა, მაინც ძალიან მიყვარს და არ გადავაყენებ, არ მომბეზრდება!”
თვალები დახუჭე და საჭე შენთვითონაც არიცი საით მიატრიალე, გონებაში ხმების მაგივრად სიმღერა გაისმა.. ნატრობდი ერთი საათით უკან დაბრუნებას, როცა უკვე მილიარდჯერ მოსმენილი ხმა და მუსიკა გეუბნებოდნენ:

გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე თვალები.
გაახილე?
ახლა გაიღვიძე.

გაგიმართლა, იქით მოუხვიე სადაც საჭირო იყო, მერსედესი აგცდა და გადარჩი, გზაც გააგრძელე.
უკან ბევრი გინება გამოგაყოლეს, კარგად შეფუთულები, მაგრამ 9 საათზე უკვე დანიშნულ ადგილას იყავი.

სამწუხაროდ ამ სამსახურს კინაღამ შეეწირე, თუმცა ალბათ ღირდა, რადგან… ჰჰ, აგიყვანეს. : )

ძალიან რეალურად

ამ ბოლო დროს ძალიან რეალურ სიზმრებს ვხედავ, მართლა მიჭრის განვასხვაო რეალობა სიზმრისგან..
და რო ვიღვიძებ ვფიქრობ, ნეტა ეს მართლა მოხდა თუ..?

მოკლედ მოვყვები ერთ-ერთს რომელიც აშკარად სიზმარი იყო..

Continue reading

მე რომ ბიჭი ვიყო

არავის არ დავუთაგივარ (მგონი). თუ დამთაგეთ, მადლობთ.
ჩემით ვნახე ვიღაცის ბლოგზე :ს
მოკლედ დავწერ.

მე ბიჭი ვიყავი. Continue reading