We Might Be Dead By Tomorrow

1

დილით ფანჯრებიდან შემოსული სითბო.
შენს გვერდით გაღვიძება.
ისევ გადაძრობილი საბანი და ჩვენი გაყინუსი სხეულები, აზრადაც არ მოგსვლია არცერთს, რომ გაგვეთბო ერთმანეთი.
იღვიძებ, მკოცნი ნაზად და სწრაფად, თითფოს ჩვევაში გაქვს ეს და ასე იქნება მთელი ცხოვრება.
იცვამ თხელ, ფრიალა კაბას, მე საწოლიდან გაკვირდები როგორი თხელი და თეთრი ფეხები გაქვს.
წვრილი წელი და ნაზი ზურგი, ორი ნაჩხვეტი კუდუსუმის ძვალთან, აღმაგზნებ.
არც ადგომა მინდა და არც ის რომ სახლიდან წახვიდე, მინდა დავრჩეთ ერთად, სამუდამოდ.
ჩემი სურვილის საწინააღმედოგ ვდგები და მეც შენსავით თხელ, ფრიალა კაბას ვიცვამ, შენი ყვავილებიანია, ჩემი ზოლებით.
ხელი მომკიდე და სამზარეულოში გამიყვანე, ჯერ არცერთს არ გვითქვამს არაფერი.
ყავის გაკეთება დაიწყე, მე სკამზე ჩამოვჯექი და გარეთ ვიყურები, ვცდილობ მზეს გავუსწორო თვალი.
ყავა მომიტანე, ჩემს წინ დაჯექი, ნაზად შემომხედე და მითხარი “დილამშვიდობისა”
შენი სიტყვების გაგონება ნამდვილი გამოღვიძება იყო.
ტვინის აფეთქება, გულის აჩქარება, სისხლის სწრაფი მოძრაობა, ესაა ალბათ სიყვარული.
ის, რომ მე არ გეუბნები დილამშვიდობისას, უბრალოდ გიღიმი.
ყავა დავლიეთ, არაფერი გვითქვამს, სალაპარაკო თემა არ გვქონდა თითქოს.
ჩანთა აიღე და კარებისკენ წახვედი, მე ჩუმად, სევდიანი თვალებით გიყურებდი, თითქოს შეგეცოდებოდი და დარჩებოდი.
სახელურს ხელი მოკიდე, შეჩერდი, თავი ჩემსკენ შემოაბრუნე და დამემშვიდობე, ნაზად გამიღიმე, თავი ჩახარე და კარები გამოაღე..
მე წამოვხტი, ხელი მოგკიდე ხელზე, დარჩენა გთხოვე, კიდევ ერთი დღით.
ვერ მითხარი უარი, ვიცი, შენც გინდოდა დარჩენა.
Continue reading

შენზე ფიქრის დროს გამეყინა ჩაი!

დილიდანვე მკლავდა სურვილი, პიტნის ჩაი მინდოდა. მაგრამ დასალევად დრო არ მქონდა, მერე ვიფიქრე ბარემ ყველა მეცადინეობას მოვიშორებ და საღამოს რო მივალ სახლში მერე წამოვწვები, რამე კარგ ფილმს ჩავრთავ და დავლევ მეთქი.
სახლში მოვედი, ჩაი გავაკეთე, ბვერი პიტნა გავუკეთე და მოვიტანე კომპიუტერთან.
მერე რაღაც ფოტო ვიპოვე კომპიუტერში და შენ გამახსენდი.
მერე სურათების პაპკაში შევედი და ჩვენი საერთო სურათები დავათვალიერე..
ვიხსენებდი რომელი სად იყო გადაღებული.

– ნინისთან ვიყავით, ჩემს საყვარელ რაფაზე ვსხედვართ. სპეციალურად არ მიჭირავს ის სათამაშო, სადაც მე ვზივარ იქ იდო და ადგილი ვერ ვნახე რომ გადამედო..

– კინოში, ფილის სახელი და რიცხვი არ მახსოვს სამწუხაროდ 😦

– მაკდონალდში ვიყავით, მე ნათია და აჩიკო. აქ ვეგეტარიანელი ვიყავი, მაგრამ ისე მშიოდა ვერ გავუძელი ცდუნებას და დავიკიდე ჩემი პრინციპები. ჰმმ, ყველაზე გემრიელი პრინციპების დარღვევა იყო მანდვილად.

– “სამი მუშკეტერი” 14.10.11. მე, ნინი, გიორგი, გიორგი, აჩიკო..

– 8.03.12 ფილმზე “მრბოლელი მოჩვენება 2”

– “ჯონ კარტერი:სამყაროთა შორის” 26.03.12

– ცუდად ვიყავი იმ დილას, წინა ღამეს გამაბრაზე და თან გაციებულიც ვიყავი მგონი. მერე მამაჩემი შემოვიდა და მითხრა აი ეს კარებთან იდოო ❤

ვათვალიერებდი ამ ყველაფერს და თან მეღიმებოდა, თითქოს თავიდან აღმოვჩნდი ამ ყველა ადგილას შენთან ერთად.
ყველა ეს კარგი დღე შენი დამსახურებაა, ჩემი ყველა ბედნიერი დღე ამ 2 წლის განმავლობაში შენი დამსახურებაა.
რა მქონდა იქამდე? არაფერი!
ვინ მყავდა? არავინ!
მივხვდი რამდენი რამე მომეცი, რამდენი ღიმილი და სიხარული მაჩუქე. შენ მართლა ძალიან კარგი ხარ და მე შენთან ძალიან ბედნიერი ვარ.
ხანდახან მართლა იდიოტივით იქცევი მაგრამ მე მაინც ვერ მაჯობებ მაგაში ;დ
მარტო იმიტომ უნდა მიყვარდე რომ ისეთი გიყვარვარ როგორიც ვარ.
შენ – ❤
შენ – ❤

ჩემი სუპერულიბკიანი ბიჭი!

და ვერც მივხვდი ისე გაცივდა ჩემი პიტნის ჩაი შენზე ფიქრში..

ლურჯი დათვების ქვეყანა…

– რას ინატრებდი?
– გამოჯანმრთელებას.
– კიდე?
– დიდხანს სიცოცხლეს!
– არა რამე უფრო ისეთი.. მარტივი.
– ერთ დღეს, კიდევ ერთი დღე რა…
– რათ გინდა ეს დღე? ეს ხომ ერთი დღეა? 24 საათი და ვსო. გინდ ყოფილა გინდ არა, რას ცვლის?
– ოოო, ერთი დღე შეიძლება ყველაფერი იყოს.
– მაინც?
– ერთ დღეში იმდენი რამის გაკეთება შეიძლება, რამდენიც შეიძლება მთელს საუკუნეში ვერ შეძლო…
– შენ რას გააკეთებდი ერთ დღეში?
– აი ხვალინდელი დღე თუ გათენდა, განახებ რასაც. ერთი დღე მინდა მარტო..
– და რომ ვერ… ფუ, ფუ არა! აუცილებლად გათენდება! აუცილებლად! გპირდები! რას გააკეთებ ხვალ?
– კინოში წავალ, რამე ძველ ფილს ვუყურებ, ოღონდ მარტო არ მინდა.. მეგობრებთან ერთად.
– კარგი აზრია, წავიდეთ.
– კიდე ნაყინს შევჭამდი ბევრს, დედას ვეტყოდი რომ მიყვარს.
– მაგ რაღაცეების გაკეთება ისედაც შეიძლება, როგორ ვერ მოასწრებ 1 საუკუნეში..
– ჰო მაგრამ არცერთი დღე არ იქნება ისეთი, როცა შენ გააზრებული გაქვს, ხვალ კვდები, მერედა როგორ? საწოლიდან ადექი, არადა ვერ დგებოდი.. შენ ადექი და წახვედი კინოში, ეს ყველაზე მაგარი კინოში წასვლა და ნაყინი იქნება, იმიტომ რომ ბოლოა.
– გინდა ნაყინი მოგიტანო?
– მარწყვის მინდა!

….
– გემრიელია, თან ბოლო..
– არიქნება ბოლო, ჩენ კიდევ ბევრჯერ შევჭამთ ნაყინს ერთად! ( თვალები დაბლა დახარა და შერცხვა რომ მოიტყუა..) რას უყურებ?
– იქ, მაღლა ხედავ? ლურჯი დათვების ქვეყანაა, თურმე ბელადი ყავთ, ყველაზე ლურჯია, კბილებიც კი ლურჯი აქვს და ყველაზე დიდია. პატარა ბელიც ყოლია, აშკარად ნაბიჭვარია, მწვანე გამოუვიდათ… გაგდებას უპირებენ, არადა რაიციან რომ ის გამო–რჩეულია.. და სულაც არ უღალატია ქმრისთვის დედა დათვს! ან ვისთან უნდა ეღალატა, ყველა ლურჯია..
– კარგი ზღაპარია.
– არ არის ზღაპარი, მართლა არის მაღლა ლურჯი დათვების სამყარო.. რო ამთქნარებს რამდენიმე დათვი ერთად მაგიტომაა ქარი, იმდღეს იმიტომ წვიმდა რომ მოცისფრო ყურებცქვეტია დაეღუპათ, ძალიან განიცადეს.
– მიწისძვრაზე რაღაც იტყვი?
– უი, ეგ ძალიან სასაცილო ამბავია (ეცინება), იმ დღეს მამა დათვი, აი ის, ბელადი რა.. კოტრიალებდა საწოლში და ვეღარ მოუზომავს ადგილი, გადავარდნილა საწოლიდან და გაუდენია ზღართანი.. ჰაჰაჰაჰა (იცინის..)
– ჰაჰაჰაჰა
– მეც მათთან წავალა, ლურჯები ჩამაცვით რა, მეც ლურჯი დათვი უნდა გავხდე. ვარსკვლავებით ფეხბურთი უნდა ვითამაშო..
– შენი ასაკი რომ არ მცოდნოდა, ვიფიქრებდი რომ 2 წლის ბავშვი ხარ.. 23ის ხარ ბოლოსდაბოლოს..
– ხვალ მარწყვის ნაყინი მომიტანე.. ეხლა წადი, დავიღალე.
– კარგი, იცოდე ხვალ კინოში თუ ვერ წავედით, კინოს მოვიტან შენთან, კარგი?
– შავთეთრი ფილმი მინდა!
– კარგი, მიყვარხარ, ძილინებისა..
– ტკბილად დამეზინება, არ იდარდო..

ბუხ, ბუხ, ბუხ, ბუხ… სწრაფად ცემს გული..
ბუხბუხ….. ბუხ… ბუხ………..
ბუხ……. ბუხბუხბუხ…. ბუხ …ბუხ… ბუ….
ბუხ……….ბუხ………..ბუხ…..
ბუხ…..ბუ….ხ….
ბუხ… ბ…..უ….ხ…
…………………………………….

– ალო, გამარჯობათ, ცუდი ამბავი მაქვს..
– რამოხდა?
– გთხოვთ სავაადმყოფოშ მოდით, ქვენი მეგობარი……..
– რადაემართა? არა. არა! არადა უკვე თენდებაა!
– ძალიან ვწუხვარ..

ტუ.. ტუ .. ტუ…


– ლურჯი მაისურები რომელ სექციაშია?
– მარჯვნივ მიბრძანდით..
– არა, მწვანე მინდა!

ყველა ჩვენი ახლოები, ბიძაჩემი, მეგობრის ბებია, მეზობელი და ა.შ. ახლა იქ არიან…
ლურჯი დათვების სამყაროში, ვარსკვლავებით თამაშობენ ფეხბურთს და ყველაფერი კარგად აქვთ.
მეც ჩავიცვამ ლურჯებს, მერე, არცისე ახლო მომავალში და გავფრინდები ლურჯ დათვებთან..
სადღაც სივრცეში დავიკარდები, ვიპოვი ნაცნობ სახეებს, შევიძენ სხვა დაკარგულებს და ვიბოდიალებთ ჰაერში, რომლითაც სუნთქავთ!
და ჩვენ ვიქნებით თქვენში, გულებში, სულში, ფიქრებში..
დავრჩებით მარადიულად ცოცხლები.

ბიძია, მომენატრე.