131213


Continue reading

Advertisements

We Might Be Dead By Tomorrow

1

დილით ფანჯრებიდან შემოსული სითბო.
შენს გვერდით გაღვიძება.
ისევ გადაძრობილი საბანი და ჩვენი გაყინუსი სხეულები, აზრადაც არ მოგსვლია არცერთს, რომ გაგვეთბო ერთმანეთი.
იღვიძებ, მკოცნი ნაზად და სწრაფად, თითფოს ჩვევაში გაქვს ეს და ასე იქნება მთელი ცხოვრება.
იცვამ თხელ, ფრიალა კაბას, მე საწოლიდან გაკვირდები როგორი თხელი და თეთრი ფეხები გაქვს.
წვრილი წელი და ნაზი ზურგი, ორი ნაჩხვეტი კუდუსუმის ძვალთან, აღმაგზნებ.
არც ადგომა მინდა და არც ის რომ სახლიდან წახვიდე, მინდა დავრჩეთ ერთად, სამუდამოდ.
ჩემი სურვილის საწინააღმედოგ ვდგები და მეც შენსავით თხელ, ფრიალა კაბას ვიცვამ, შენი ყვავილებიანია, ჩემი ზოლებით.
ხელი მომკიდე და სამზარეულოში გამიყვანე, ჯერ არცერთს არ გვითქვამს არაფერი.
ყავის გაკეთება დაიწყე, მე სკამზე ჩამოვჯექი და გარეთ ვიყურები, ვცდილობ მზეს გავუსწორო თვალი.
ყავა მომიტანე, ჩემს წინ დაჯექი, ნაზად შემომხედე და მითხარი “დილამშვიდობისა”
შენი სიტყვების გაგონება ნამდვილი გამოღვიძება იყო.
ტვინის აფეთქება, გულის აჩქარება, სისხლის სწრაფი მოძრაობა, ესაა ალბათ სიყვარული.
ის, რომ მე არ გეუბნები დილამშვიდობისას, უბრალოდ გიღიმი.
ყავა დავლიეთ, არაფერი გვითქვამს, სალაპარაკო თემა არ გვქონდა თითქოს.
ჩანთა აიღე და კარებისკენ წახვედი, მე ჩუმად, სევდიანი თვალებით გიყურებდი, თითქოს შეგეცოდებოდი და დარჩებოდი.
სახელურს ხელი მოკიდე, შეჩერდი, თავი ჩემსკენ შემოაბრუნე და დამემშვიდობე, ნაზად გამიღიმე, თავი ჩახარე და კარები გამოაღე..
მე წამოვხტი, ხელი მოგკიდე ხელზე, დარჩენა გთხოვე, კიდევ ერთი დღით.
ვერ მითხარი უარი, ვიცი, შენც გინდოდა დარჩენა.
Continue reading

10 მიზეზი იმისთვის, რომ ბიჭად ყოფნა მოგინდეს

ეს მხოლოდ ქართველ ბიჭად და არ ჩავთვალე გამონაკლისები:

1. არ მოგიწევდა ბიუსჰალტერის ტარება
2. არ გექნებოდა მოსაშორებელი ზედმეტი თმა (ხელებზე,ფეხებზე..)
3. არ გექნებოდა მენსტრუაცია
4. არ გეტკინებოდა ბავშვის გაჩენა
5. შეგეძლებოდა ბევრ გოგოსთან ყოფნა თან ის რომ არ “გაბოზებულიყავი”
6. ვერ დაკარგავდი ქალიშვილობას
7. არ იქიფრებდი, უხდება თუ არა ამ ზედას შენი საყურე
8. ბიჭები შარდავენ ფეხზე დამდგრები, რაც მოსახერხებელია
9. შეუძლიათ მოწიონ სიგარეტი და “სხვა რამის ჩადებას” არ აბრალებდნენ
10. არ უწევთ ქუსლიანებით სიარული

პირველად

ნისლიანი დღე იყო, მერე წვიმაც დაიწყო.
სკოლიდ გამოვიპარე, უბრალოდ არვიცოდი მეთვითონაც რა ხდებოდა და მშობლებისთვის როგორ ამეხსნა სად მივდიოდი.
მერე მივედი მეტრომდე და იქიდან ტაქსით..
როგორი დაბნეული ხარ, მისამართი შეგეშალა და სხვაგან წამიყვანე, უკაცრიელ კუნძულზე მეგონა თავი.
არვიცი, იცი თუ არა, მაგრამ საშინელი შიში მაქვს მარტო მგზავრობის, ნებისმიერ ადგილას.. მგონია რომ დავიკარგები.. მაშინ როგორ შემეშინდა წარმოგიდგენია?!
მერე როგორც იქნა ისევ დავუბრუნდი ნაცნობ მეტროს ფეხით და ისევ თავიდან ტაქსით, ამჯერა მოვაგენი.
შეანელა ტაქსმა, კაბა მეცვა და ძალიან მოუხერხებლად ვიჯექი, მაგრამ რას ვიზამთ, მინდოდა რომ მოგწონებოდი..
გადმოვედი როგორც იქნა, 20ლარიანი მივეცი და ერთი საათი მიბრუნებდა ხურდას. დაგინახე ოდნავ მოჩანდი და ვიფიქრე, ვაიმე ეს არის? როგორი სხვანაირია, კარგი.
მოვედი ახლოს და გიღიმოდი, თან ვფიქრობდი ნეტა სხვა არ იყოს მეთქი. მერე შენც მიცანი და ახლოს მოხვედი, მობილურში აკეთებდი რაღაცას და რო დამინახე დაიბენი..
მილიარდჯერ წარმომედგინა ეს შეხვედრა როგორი იქნებოდა, მაგრამ არცერთხელ არ მიფიქრია რომ ასეთი იქნებოდა.. ჩუმი და მშვიდი.
ჩუმი შენ იყავი, თორე მე არ გამიჩერებია ენა..
მერე მოგესალმე, შენ ჩუმად იდექი, გითხარი “ახლა აქ გამარჯობა უნდა თქვა” გაგეღიმა და გამარჯობა-ო..
მერე დავსხედით, მე შენს პირდაპირ ვიჯექი, არ მიყურებდი თვალებში, ძირს იყურებოდი.. მე სულ გიყურებდი, უფრო გაბნევდი, მომწონდა, როგორი საყვარელი იყავი დაბნეული და ოდნავ შეწითლებული.
ლოყები დამეჭიმა ღიმილისგან, ახლაც სულ მეღიმება როცა მახსენდება.
როცა გავიხედებოდი მაშინ ამომხედავდი ნელა რომ სწრაფადვე გაგეხედა თუ შემოგხედავდი. მერე მე ისევ ვლაპარაკობდი..
– რაშვები როგორ ხარ?
– აქ უნდა თქვა,კარგად შენ?
– კარგი კარგია რომ კარგად ხარ..
– თქვი რა რამე, რამე მაინც ” რ ა მ ე ”
– კარგ კარგი.
მერე ისევ გამიღიმე და შევამჩნია ლოყებზე ჩაბურცულები, როცა იღიმი მაშინ გიჩნება სახეზე და შენს დაბნეულობას ორმაგად საყვარელს ხდის.
მერე ცოტა ახლოს მოიწიე და თმა გადამიწიე, სახეზე მქონდა ჩამოყრილი, სულ გიკანკალებდა ხელები, ვერ შემეხე ნურმალურად, მიმანიშნე თმაო..
წარმომიდგენია რამდენიხანი არწმუნებდი ‘შენ თავს რომ ამას შეძლებდი.’
საერთოდ ვერ ვიტანდი ეგეთ მორცხვ ბიჭებს, მაგრამ მანდაც შეგეტყო რომ შენ გამონაკლისი ხარ.
თმარომ გადამიწიე მერე მეც შემრცხვა და ოდნავ დამაჯრიალა.
მერე ისევ გაგიღიმე, მოკლედ სულ ვიღიმოდი, ადრე გქონდა ნათქვანი, გიხდებაო და..
ვიდეოთვალით უფრო თავისულაფი ჩანდი, ლაპარაკითაც ლაპარაკობდი მაგრამ ახლა.. ჰმ))
ვქირობი ჯობს წავიდე თორე ახლა ცუდად გახდება მეთქი.. მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არ მინდოდა წასვლა და შენი ჩაბურცული ლოყების ყურება ძალიან მსიამოვნებდა.
თვალებს რომ ვხუჭავ ახლაც მახსენდება შენი მიხვდა-მოხვრები.. რა გეცვა, შენი სუნი, რაღაცნაირი.. წვიმის ხმა, ჩუმი..

მერე მახსოვს სიმღერა რომ ჩართე რაღაც, მგონი ბიტლზების და ერთმანეთს რომ ვუყურებდით თვალებში, უხმოდ.. მერე დაგირეკეს და გამოვფხიზლდით ერთმანეთის თვალებში ჩაძირულები.. ტელეფონზეც ისე ლაპარაკობდი “ხო, კარგი, არა, არსად, არაფერს, ხო, კარგი, არა, კარგად, კარგი ”
მეორე დღესაც გნახე, საბედნიეროდ მოგეწონე, მეც მომეწონე..
ლაპარაკი რა საჭირო იყო, ისედაც კარგად გიცნობდი და მესმოდა შენი.
მეორე დღესაც ისეთივე მშვიდი იყავი, უბრალოდ “გამარჯობა და როგორ ხარ” დაამატე შენს ლექსიკონს..

დღეს გნახე, ისევ წვიმდა, უბრალოდ ახლა უკვე, 2 თუ 3 წლის შემდეგ, მესალმები უპრობლემოდ, იმდენს ლაპარაკობ რომ ვეღარ გაჩუმებ, იღიმი ხშირად, იცინი ხოლმე და მოკლედ თავისუფლად ხარ..
იმ დღიდან დღემდე.
მე შენ მიყვარხარ.

დაბადების დღის საჩუქარი და ახალი იმიჯი ))

რამდენიმე საათში დავიბადები, სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ ვერ გეტყვით, ხან როგორ ხან როგორ..
17 წლის ვხდები, როგორც იქნა!
არმინდოდა მოსულიყო ეს დღე, იმიტომ რომ ბევრი ჩემი მეგობარი ვერ ახერხებს ჩემთან მოსვლას და არ მიხაროდა დიდად. კიდე სხვა პრობლემებიც და მოკლედ..
გუშინ ღამე გადავწყვიტე ღრმა დეპრესიაშვი ჩაძირვა, მარა ვინ მაცადა? დღეს დილით დამადგა გიორგი და ჯერ არ შესული დეპრესიიდან გამომათრია ❤
არ მითხრა სად მივყავდი, ჯერ დედაჩემს დაელაპარაკა, შეთანხმდნენ და გამოვიდა, დაიბანე და ჩაიცვიო ო.ო
ახალ გაღვიძებულმა გავიხადე პიჟამოები და როგორც მიბრძანა ისე გავაკეთე..
კაბა ჩაიცვიო გინდა თუ არა :/
არ მეუბნებოდა სად მივყავდი, არც დედაჩემი და არც მეგობრები. სურპრიზები მეზიზღება, ვეხვეწე მითხარი მეთქი, მაგრამ არაო.
წავედით, აქვე არისო, ვიარეთ ცოტა და მივედით, მე ნინი და გიო..
ვუახლოვდებოდით და უკე დაიწყო სინასიწყვაობის თქმა:
" მინდა დაგიმტკიცო და დაგანახო, როგორი ლამაზი ხარ! ნუ გარეგნულად ისედაც ნათელია შენი ზე სილამაზე, ხასიათები ხო საერთოდ, მაგიტომაც მიყვარხარ ასე ძან, შენ ვერ ხედავ ამას და მოდი დაგანახებ."
უცებ მანიშნებს სალონზე და მე გავოცდი: "რასს ს მიპირებ გიოო?" ო.ო
შვედები გაოგნებული, ნინი და გიო გარეთ დარჩნენ, თმის ფერს მირჩევდნენ, მერე ერთად ავარჩიეთ, ოქროსფერი.
შემღებეს, გამანძღეს ეს რაფერის თმა გაქვსო, მწვანე რატო დაჰკრავსო, როვუთხარი მწავენდ მქონდა მეთქი, ვაი მე! კინაღამ მცემა, რამ გადაგდრიაო.. მერე ჩემი ზოგან მოჭრილი თმა (ერთხელ თმაში ფერადი ძაფები ჩავიწენი, დედაჩემმა რომ ვერ მომხსნა, ძირში მომაჭრა) .. მოკელდ გაოგნდა და დამაწიწკნა თმა. დავიბანე და უი! რა კარგი ფერია.
"რაარი გოგო კარგი? მწვანე დაჰკრავს ისევ! უხუხუხ!" :დ
მოკლედ ჩემი ძველი ფერისგან არ განსხვავდება დიდად, უბრალოდ ცოტა ღიაა, ჩალისფერი თუ რაღაც ეგეთი..
მერე დიდი კულულები გამიკეთა, ისევ აქნებდა თავს -ნწნწნწ ო.
მერე მაკიაჟის დროც მოვიდა.
ცხოვრებაში პრიველად გავიკეთე მაკიაჟი, ხანდახან თვალის ფანქარი და ცოდა ტონალური, მეტი არაფერი..
დამდღაპნა, წენიო, ტუშიო, რუმიანაო, ესაო-ისაო ო.ო

ამ დროს გიორგი გარეთ იდგა, ყვიროდა იქიდან, ჰა რახდებაა? მალე მორჩებით? დროზე რა მაინტერესებს!!
ნუ გაგიჟდნენ იქაური გოგოები, დედა როგორ უყვარხარ და დედა რა კარგი ბიჭია და რა საყვარელია ო.ო შეყვარებულები ხართო? არა ძმაკაცია მეთქი და უიიიჰ ჩვენც გვინდა ასეთი ემგობრებიო.. მე შევიფერე ))

მორჩა, შემოდი გიო.
ჰა როგორია?
გიო დუმს.
ჰა მოგწონს?
დუმს.
აუ თქვი რამე..
ვააააააააააააუუუუ! (დაიყვირა)
უფფ! (ვეხუტები)
რა ლამაზი ხარ!! ძლივს არ დაემსგავსე კაცო გოგოს?! ბიჭი მეგონე და გოგო ყოფილხარ..
ხო, ვაიმე რა ლამაზი ვარ!

მართლა ლამაზი ვარ, დავინახე, მიაღწია მიზანს ❤
ნახევარ საათში დაბადების დღე მაქვს, ეს იყო ყველაზე კარგი საჩუქარი.
ეს არის ყველაზე მაგარი დაბადების დღე.
და გიროგი არის ყველაზე მაგარი მეგობარი! ❤

დაბადების დღეს გილოცავ ჩემო თავო!

ჩემი საწყალი თმა ((

არ მიყვარს ერთფეროვნება, არც ცვლილებები მიყვარს.. გარეგნობაში მარტო თორე ისე სტაბილურობა მირჩევნია ))
სამწუხაროდ როცა რამის შეცვლა მომინდება, ეგრევე თმას მივადგები ხოლმე. ჯერ იყოდა ჩალისფრად შევიღებე, მერე მუქ წაბლისფრად და მერე მწვანედ. ახლა ჭრელი თმა მაქვს და აღარც მახსოვს ჩემი ნამდვილი ფერი როგორია. შეჭრით სულ ბიჭურად მჭრიდნენ, მერე გავიზარდე, მერე ისევ ახალი მინდოდა რაღაც და კარე შევიჭერი.. დღეს ისევ რაღაც ვუქენი ჩემს საცოდავ თმას..

მოკლედ თბილისში მარტო ვარ, ჩემი ყველა მეგობარი ზღვაზეა, ერთი ბანაკში და ერთი სოფელში იყო.. მთელი დღე სახლში ვზივარ, ვწევარ, ვზივარ, ვწევარ … ფეისბუქი, ფილმები, ჭამა, საჭმელის გაკეთება, კითხვა.. მოკლედ მოწყენილობით ვკვდები! დღეს ძლივს ჩამოვიდა ნათია და ჩავედი სანახავად.. სურათები გადავიღეთ, ვიჭორავეთ და მერე უკვე სახლში წასვლის დრო რო მოვიდა მკითხა..

–სკოლისთვის რამე იყიდე?
–– მმ ჯერ მარტო შარვალი და ლეოპარძიკის ნაჭერი, შევიკერტე კიდეც რაღაცეები.. ააა ჰო კიდე თმის უთო, აი შენ როგაქვს ეგეთი..
– უი რა კარგია, აბა აწი გაისწორებ ხოლმე ‘ბჩოლკებს’ (ნათია დგება და გადის მეორე ოთახში)
––ჰჰ.. ხო მაგრამ ‘ბჩოლკა’ რომ არ მაქვს? (ბადნეული)
– (ნათია მოდის, იღებს მაკრატელს და მაჭირს თმას)
–– ეე ეე რააშვები?!! არ ქნაა, არ მინდა!
– უკვე შეგაჭერი, ძან გიხდება!!

ძალიან მოკლე მოუვიდა და აცაბაცა.. მოკლედ საშინლად მაქვს! ასეთი ცვლილება ნამდვილად არ მესიამოვნა! 😐 სახლიდან აღარ გავალ სანამ არ გაიზრდება! კიდევ კარგი სკოლა 2 კვირაში იწყება და იქამდე მაინც დაემსგავსება რაღაცას 😐
თუმცა.. ნორმალურად რომ შეეჭრა მეც მომწონს))
კარგი ის არის, რომ ცხოვრების ბოლომდე შენი ჩმორი ვიქნებიო! ჰაჰაჰა ))

ჰათ, შეაფასეთ..

მწვანე ოცნება..

ოთახში სიჩუმეა და უცებ…
ნათია: მგონი ოცნებები ხდება..
მე: რა პონტში?
ნათია: რაა!? აი ადრე ვეტრი გინდოდა და იყიდე, ეხლა მწვანე თმა და გაქვს უკვე.. ადრე რიჟად გინდოდა და გქონდა.. მგონი მარტო შენთვის ხდება?!
მე: ჩემთვის იმიტომ რომ მე ხელი გავანძრია და ლაპარაკის ნაცვლად უბრალოდ ავდექი და გავაკეთე.. აბა თქვენ ზიხართ და ელოდებით.. აი შემოვა ეხლა ამ კარებში რაც მინდა და ამიხდება ოცნებები..არ ხდება ეგრე..

ბავშვობაში ერთი გოგო დავიანხე, რიჟა, სახეზე ოდნავ ჭორფლებით, გრძელი ხვეული თმა, მწვანე ულამაზესი თვალებით და თეთრი ფითქინა კანით.. მოკლედ გაშტერებული ვიყავი და პირდაპირ შემიყვარდა მისი თმა. მაგ დღის მერე ვოცნებობდი და წარმოვიდგენდი ჩემს თავს ასეთ თმაში.. გავიზარდე და მივხვდი რომ ძალიან მარტივია დავიკმაყოფილო სურვილი.. ვიყიდე საღებავი “მუქი ქერა” შევიღებე და დამიჯდა მოწითალო ფერზე.. აი ასეთზე >> “წკაპ”
რამდენიმე თვე უფრო და უფრო მივყარდებოდა და უფრო და უფრო მიღიავდებოდა ეს თმა.. უკვე ქერამდე მივედი და გადამინდა.. შევიღებე ისევ ჩემს ფერზე და დავიწყე ახალ თმაზე ოცნება.. ეს იყო მწვანე! ან ლურჯი ან ვარდისფერი.. მოკლედ რამე განსხვავებული ფერი.. რახან ზოგადად მწვანე ფერზე ვარ გაგიჟებით შეყვარებული, ოცნებებში ძირითადად მწვანე თმა მქონდა..
სახლში რამდენჯერმე კი ვახსენე მინდა მეთქი, მაგრამ მკაცრი მშობლები მყავს და მათთვის მიუღებელია ასეთი ფერის თმა, პირველი რაც მკითხეს ეს იყი: “გაგიჟდი? ” ვინ დადის ეგრე… და ა.შ.
მე გადავწყვიტე მარტივად მეპასუხა “კი, გავგიჟდი, მერე?!” წავედი და ვიყიდე საღებავი.. ცოტათი შემეშინდა, იქნებ არ მომიხდეს მეთქი ან რამე, მაგრამ მაინც გავბედე და შევიღებე! აი ახლა ასეთი ვარ:

დილით ცუდ ხასიათზე გავიღვიძე, სარკესთან მივედი, მწვანე ფერი სულ დამავიწყდა და სარკეში ჩახედვისას გავოცდი, ისე გამიხარდა როგორც პირველად.. ყურებამდე ღიმილით გავედი ოთახიდან და მთელიდღე დავფრინავდი ბედნიერებისგან..
მერე ნათიასთან ჩევედით მე და ნინი.. იმდენი სურათი გადავიღეთ რო რავიცი ❤

მოკლედ ოცნებები მართლა ხდება! ცოტა უნდა გავანძრიოთ ხელი და))
და საერთოდ ამ ბოლო დროს ძალიან კარგად ვარ!!! გარშემო ყველა არეულია, ნერვოზიანები და დაბღვერილები… რატომ ვარ ასე კარგად? ყვეალფერი მაქვს რაც მინდა.. თან ვგრძნობ რამე ცუდი მოყვება ამ ჩემს კარგად ყოფნას და ვცდილობ შევირგო ეს დღეები ❤ ყოველთვის ასეა.. ჯერ კარგი ხდება და მას ცუდი მოსდევს, მერე ისევ კარგი და ასე წრეზე..
მე, უბრალოდ დავტკბები ჩემი გამწვანებული ოცნებით ❤