მოგზაურობა ფოტოსურათებით

tumblr_m22jwcLmib1qd44iao1_500

არსებობს ფოტოები, რომლის დანახვაზეც შეიძლება რაღაც გაგახსენდეს, მოგენატროს, მოგინდეს. არის ფოტოები რომლის დანახვაზეც გახსენდება ვინმე, რამე. და კიდევ არის ფოტოები რომლის დანახვაზეც გინდება იქ ყოფნა, თვითნ ამ ფოტოში. ეს ფოტო კი რამდენიმე კატეგორიას მოიცავს ერთდროულად.
გამახსენდა რაღაც სასიამოვნო, მაგრამ სულაც არ მომდომებია იმ დღის განმეორება, მომინდა ამ სურათში ყოფნა და კიდევ რაღაც მომინდა.
მომინდა რომ აქ გაგვევლო ერთად, მე და შენ, ხელიხელ ჩაკიდებულებს, ჩუმად და უსიტვყოდ, უბრალოდ გაგვევლო. ამ ბილიკით მივსულიყავით ზღვის პირას, ჩამოვმსხდარიყავით ნაპირზე, შენ თავი დაგედო ჩემს მხარზე და გეთქვა რა სიმშვიდეაო. მერე ხელი მომეკიდა ხელზე და მეპასუხა, ჰო,საოცარი სილამაზეა. რამდენიმე საათი ასე გაუნძრევლად და ჩუმად ვმსხდარიყავით, მერე მოგვბეზრდებოდა ეს სიჩუმე და დავიწყებდით ლაპარაკს, ჯერ იმაზე თუ რა ლამაზია სკარლეტი და იმაზე ვიჩხუბებდით რა დაგვერქმია ჩვენი ფისოსთვის. ისევ ამოვივლიდით ამ ბილიკს, უკვე ჩაბნელებული იქნებოდა ყველაფერი, რა თქმა უნდა სავსე მთვარე გადმოგვყურებს ციდან. შეგვცივდება მერე, მოგეხუტები და ასე მოხუტებულს მიგაცილებ სახლამდე.
მერე, სახლის ისტორიას სხვა ფოტოზე გავაგრძელებ.
Continue reading

ნაზი ნიავი

ბუნდოვნად ჩანს ყველაფერი, აქ როცა მზივარ სულ მგონია რომ ბრმა ვარ, რაღაც მაქვს თვალებზე გადაკრული და ვერ ვიშორებ, ექიმი მჭირდება.
ვერ ვარკვევ რეალოობაა ეს თუ სიზმარი?! რატომ ხდება ასე? დავიჯერო ისე ძალიან მიყვარს აქაურობა რომ ვერ ვიჯერებ აქ ყოფნას?! არამგონია.. იქნებ პირიქით, გაუაზრებლად მოვხვდი ამ გაუგებრობაში.
ყველაფერი ისე არაა როგორც გარედან ჩანს, ყველა მინუსი უფრო მკაფიო ხდება ნელ-ნელა.
ნამდვილად ცუდი წელი მქონდა, ჯერ საატესტატო გამოცდებზე ნერვიულოვბა, მერე ეროვნულებზე სიკვდილი. აქაც კი ცუდი რაღაცები მემართება, დაწყევლილი ვარ?

ნაზი ნიავი საღამოს, ცხელი, პაპანაქება დღის მერე რა სასიამოვნოა.
დაბანვა მინდა, თბილი წყლით საუკუნეა მგონი არ დამიბანია, სულ ცივით ვიბან, სხვა გზა არაა და…
ბევრ ხილს ვჭამ, უამრავს! ეს კარგია, ვაშლი არ მიჭამია თბილისშია არასდროს, მაგრამ შენი ხელით მოკრეფილი სულ სხვაა, ხოდა გავსკდი მეც ვაშლით .
ამინდები შესაფერისია, იწვის ყველაფერი. თუმცა მდინარეზე ვერ დავდივართ, იქით წვიმს და სულ ადიდებული და ამღვრეულია.
უნარების შედეგებს გულისფანცქალით ველოდები, 24 ში იქნება.
არშემიძლია მაგაზე ფიქრი, მაშინვე მიკანკალებს ყველაფერი.
მაღაზია რათქმაუნდა არსად არ არის, ამიტომ ქალაქში როცა მოხვდები ყველაფერი უნდა წმოიღო რაც არ გჭირდება.
ახლა წესით ურეკში უდნა ვიყო, ნათესავებთან ერთად, მაგრამ რისი ლუზერი ვიქნებოდი რომ არ „გადავეგდე“ სანათესაოს.
ახლა კი წავალ, დავიბან.. ცივი წყლით, კარგია, გარეთ მაინც მზეა..


მოკლედ ამის მეტი ვერ მოვახერხე ვერაფრის დაწერა როცა სოფელში ვიყავი.
საინტერესო არაფერი არ ხდებოდა, კიდევ კარგი ადრე მომიწია წამოსვლა.. მაგრამ ხანდახან როცა აქაურობა მბედზრდება ვნანობ რატო წამოვედი ასე ადრე – მეთქი..
ეროვნულების შედეგებით ძალიან კმაყოფილი ვარ, ერთი დარჩა და აბა ვნახოთ, მაგაში ყველაზე მაღალს ველოდები და უეჭველი ყველაზე დაბალს ავიღებ.
ჩემი “დასვენება” ჯერ არ დამთავრებულა, 13-ში ზღვაზე ვაპირებ წასვლას მეგობრებთან ერთად და იმედია გამოვა ეს ამბავი.
ბლოგი მომენატრა და ბლოგერები. ჩემი მკითხველებიც ❤
დავუვული ეხლა ყველას ბლოგს და წავიითხავ ახალ პოსტებს..
აბა, დროებით..

ზღვაში ჩამხრჩვალი ცისარტყელა

“მე” არის – mycivilization
“შენ: ვარ – მე, mygreensun

Radiohead-in Rainbow

მე:ვფიქრობ,რომ ჩვენ ვართ ცისარტყელაში,ყოველშემთხევაშიი მინდა რომ ვიყოთ და გამოგვდის მგონი.

შენ: რამე კარგი ხდება მანდ? რომელი ფერი გინდა იყო?

მე:რა ხდება და ისეთი ამბავია მე რომ მინდოდა სულ.მე ვარ ლურჯი.

Nino Katamadze-Toliebi

შენ: არა შენ ვერ იქნები ლურჯი. ხომ გითხარი, შენ ისეთი ფერადი ხარ როგორიც არ ყოფილა ცისარტყელა არასდროს. შენ არ არსებული ფერები ხარ, ყველაფერში და ყველგან ხარ, უხილავი, მაგრამ მკაფიო…

მე:ხო შენ ზღვა ხარ და ღელავ როგორც არასდროს.თოლიები გაწვდიან საკვებს და მეგობრომ მათთან,მეც ხშირად გაკითხავ ხოლმე და განათებ და შენ მე მანათებ

Zgvari-Tetri sizmari

შენ: ოკეანე ვარ, ღმა. ხან მშვიდი და ხან მღელვარე. თუ ღმად შემოცურავ ჩემში, დაიხრჩობი.. მინდა ჩაგახრჩო ამ ოკეანეში და სამუდამოდ გავერთიანდეთ. მინდა მარტო მე მეკუთნოდე, მე მანათებდე, და მე მარტო – შენ.. მე ვიქნები ოკეანე და შენ ოკეანეში დამხვრჩალი ცისარტყელა.

მე:ერთხელ იცი ზღვა და ცისარტყელა შეხვდნენ ერთმანეთს.ცისარტყელა ჭამდა გემრიელ ნუგბარს და ზღვაში ჩაუვარდა,ზღვამაც მიიღო ის და იმის შემდეგ ცისარტყელა ვეღარ ამოდის ზღვიდა,იეშმაკა ზღვამ და ჩაუკეტა გარეთ გამოსასვლელი კარები.ჰო ის ნუგბარიი სითბო და სიყვარული იყოო.

შენ: ლამაზი დღე იყო ერთხელ, გაზაფხულზე. აყვავდა რაღაც ხე და საცოდავს, მაშინვე გასცვივდა ყვავილები.. ნაზმა ნიავმა მომიტანა მათი სურნელი. შენი სუნი გამახსენდა, ყვითელზე რომ აგდის, მწვანეს ქვემოთ, კისერთან. მერე ქარმა ისევ წაიღო ეს ყვავილები, მაგრამ სურნელი დამრჩა. სუნი სულაც არ იყო, ისე ჩამრჩა, გონებაში, ან …

მე:ხო ეგ სუნი ვერ მოვიშორე,არ შემიძლია უბრალოდ,სითბომ მაჩუქა ეგ სურნელი და სიყვარულმა მიანდერძა როგორღა გავუშვა,სირცხვილი არ არის?
მოდი ეს სუნი და ყველაფერი ცალკე გადავდოთ ეს ხომ ფანტაზიაა ჩემო პუმავ,მაგრამ ჭეშმარიტება იცი რაშია? რომ არ იტყუები,რასაც გრძნობ იმას რომ წერ და რასაც წერ იმას,რომ განიცდი.ცისარტყელაც შენშია,ზღვაც და ის ნაზი სურნელი…დაივიწყე პრობლემები და ეხლა მე და შენ მივდივართ ბედნიერება აკაკუნებ კარებზე და უნდა დავხვდეთ ხომ ასეა? ხომ ჩემთან ერთად ხარ ყოველთვის? fuck our problems

შენ: რეალობა ბევრად უკეთესია ხანდახან იმ ცისარტყელაზე და სირობებზე, რომელი ცისარტყელა გჯობია შენ? ან მე რომელი ზღვა? არცერთი. მე და შენ უნიკალურები ვართ. ხოდა მართლა მინდა რო ჩაიძირო ჩემში და მარტო ჩემში იყო! ვიცი ზედმეტს მოვითხოვ და შეუძლებელია, მაგრამ რაც მინდა, მინდა. რა ვქნა?.. პრობლემებიც მომხიბლელია ხანდახან, ექსტრემი და გულისფანცქალი. მთავარია ერთად ვართ. fuck ყველაფერი!

მე:ხო ბევრს არ მოითხოვ,მაგრამ მე ყოველთვის იმას გაგიკეთებ რისი გაკეთებაც შემეძლება.ეს პოსტიც ჩვენზეა და ლამაზია და კარგიიააა.
ეხლაა კიიი უაზრო სიტყვებზე აკინძულ პოსტს თავს დავანებებ და უბრალოდ მე ვიქნები მე,შენ იქნები შენ.როგორც ეს ასეა და ასე იქნება ყოველთვის.ვერც შენ შეგცვლის ვერავინ,ვერც მე და ვიქნებით სულ ცისარტყელები, ზღვები, მცენარეები,ოკიანეები,ძაღლები,კატები,შარვლები,ჰალსტუხები,ასუსები,ეიჩპიები და ეისერები.

შენ: როცა არასდროს არ მიტკვამს სხვისტვის, რომ მე ვიყავი პატარა დიდი.. მიხარი სად მტავრდება ღამე, მითხარი ბიჭო მითხარი! მითხარი რაა! არადა მიყვარს ღამე, არ დამთავრდეს ჯანდაბას.. და ისევ დავრჩებით მე, მზე და ლამაზი დღე.. ლამაზი დღე? არა მე შენ და მზე მაშინ, და ლამაზი დღე თავისთავად მოვა. ოჰ, რა სენტიმენტალურები ვართ, რას გვიშვება ეს სიყვარული, პუმავ.. და მაინც.. მითხარი რა, სად მთავრდება მუქი ფერების კონა?!

მე:…

ცისარტყელა:ზღვაო გაუღე კარი გაუღე, შემოუშვი, მე ჩემთან გამოგზავნე,შენ შენთან წაიყვანე.

ზღვა:სწორედ მაგას ვაპირებდი ეხლა

შემოდგომის ნისლიანი დღე..

შემოდგომის ნისლიანი დღე იყო, დიახ დღევანდელ დღეზე ვამბობ, დილით მზე ანათებდა, ქარმა ყველაფერი გააფუჭა და მერე წვიმამ..
ახლა საღამოა და ისევ ველოდებით მე და შენ მზიან დილას.

რატომღაც შემო-მედარა ეს დღე შენს პიროვნებასთან.. მზიანი, მაგრამ ნელი ქარი აფუჭებს ყველაფერ… მერე წვიმა და ღამე.. ნეტა შენთან როდის გათენდება?
ზღვას გავხარ, აღელვებულს..
მზე, სინათლე და სითბო გაჟღენთლი გაქვს სისხლში, ვენებში მდინარესავით ჩამოედინება…
აი იმ ვენებში, სიგარეტს რო იწვავ პერიოდულად და გინდა რამე არა-ადამიანური სიამოვნება იგრძნო.
არადა საერთოდ არ არის შენში ეს არა-ადამიანური..

რაუნდა ქნა როცა ვიღაც გულს გაძლევს? აი ასე, იღებს და მთელს შენს სულს, ფიქრებს, ოცნებებს, ყველაფერს სულეირს და ხორციელს გაძლევს.. იღებ? და თუ არ გინდა მაშინ რაუდნა ქნა? უნდა წახვიდე?…
ყველა ვარიანტში გაძლევს ის გულს, გინდა არ გინდა, მიდიხარ და თან მიგაქვს, მერე კი ადგილის უქონლობის გამო აგდებ..
ვინმეს ყვარებიხარ მთელი არსებით? ან შენ გყვარებია?..
მე პირადა არავის არ ვყვარებივარ, სულ ცალმხრივად ვგრძნობდი.. საბედნიეროდ მუქი ფერები მორჩა ჩემს სიყვარულში და ბედნიერი ვარ..

და მაინც რატომ ხარ ასე? მარტო..
ზიხარ, სიგარეტი გივსებს ადამიანების ნაკლებობას, უსულო ნივთები და ფიქრები მასზე..
ტკივილი სასიამოვნო გახდა უკვე, როცა გინდა ყველაფერი დალეწო, იმიტომ რომ ერთადერთი რაც გინდა რომ ყოფილიყო ის არ გაქვს, არ გყავს..
გახსენდება მისი სიცილი, თვალები, გამოხედვა, სიგარეტის ბოლში წარმოდგენილი სილუეტები და ის ტკივილი, ისევ და ისევ.. გაუთავებლად..

როგორ ვერ ხვდები? ეს მოჩვენებითია და ეს იმ სიგარეტის ბოლივით გაქრება, ეს ყველაფერი შენშია გამჯდარი,
სიყვარული სიკვდილამდე და იმის იქითაც..
ოცნებები და იმ ოცნებებისადმი სიყვარული.
ეს გაივლის, გათენდება და გამოანათებ..
შენ იმხელა გული გაქვს სხვასაც ეყოფა, ეხლა ვერ ხვდები და არც გინდა მიხვედრა, მაგრამ ეს ყველაფერი გაივლის..
არაფერია მარადიული!
გაიღიმე, მწვანეთვალებავ, მომეცი შენი ბოტოტა თითები და ვანათოთ ერთად..
შენ მარტოსული და მე სავსე..
ჩემს სინათლეს გაგინაწილებ და ჩვენ ვერ შეგვაჩერებს, ჩვენ ვერ შეგვაჩერებს ვერაფერი და ვერავინ!

სიყვარულით, ოაოა..


ჩემი საწყალი თმა ((

არ მიყვარს ერთფეროვნება, არც ცვლილებები მიყვარს.. გარეგნობაში მარტო თორე ისე სტაბილურობა მირჩევნია ))
სამწუხაროდ როცა რამის შეცვლა მომინდება, ეგრევე თმას მივადგები ხოლმე. ჯერ იყოდა ჩალისფრად შევიღებე, მერე მუქ წაბლისფრად და მერე მწვანედ. ახლა ჭრელი თმა მაქვს და აღარც მახსოვს ჩემი ნამდვილი ფერი როგორია. შეჭრით სულ ბიჭურად მჭრიდნენ, მერე გავიზარდე, მერე ისევ ახალი მინდოდა რაღაც და კარე შევიჭერი.. დღეს ისევ რაღაც ვუქენი ჩემს საცოდავ თმას..

მოკლედ თბილისში მარტო ვარ, ჩემი ყველა მეგობარი ზღვაზეა, ერთი ბანაკში და ერთი სოფელში იყო.. მთელი დღე სახლში ვზივარ, ვწევარ, ვზივარ, ვწევარ … ფეისბუქი, ფილმები, ჭამა, საჭმელის გაკეთება, კითხვა.. მოკლედ მოწყენილობით ვკვდები! დღეს ძლივს ჩამოვიდა ნათია და ჩავედი სანახავად.. სურათები გადავიღეთ, ვიჭორავეთ და მერე უკვე სახლში წასვლის დრო რო მოვიდა მკითხა..

–სკოლისთვის რამე იყიდე?
–– მმ ჯერ მარტო შარვალი და ლეოპარძიკის ნაჭერი, შევიკერტე კიდეც რაღაცეები.. ააა ჰო კიდე თმის უთო, აი შენ როგაქვს ეგეთი..
– უი რა კარგია, აბა აწი გაისწორებ ხოლმე ‘ბჩოლკებს’ (ნათია დგება და გადის მეორე ოთახში)
––ჰჰ.. ხო მაგრამ ‘ბჩოლკა’ რომ არ მაქვს? (ბადნეული)
– (ნათია მოდის, იღებს მაკრატელს და მაჭირს თმას)
–– ეე ეე რააშვები?!! არ ქნაა, არ მინდა!
– უკვე შეგაჭერი, ძან გიხდება!!

ძალიან მოკლე მოუვიდა და აცაბაცა.. მოკლედ საშინლად მაქვს! ასეთი ცვლილება ნამდვილად არ მესიამოვნა! 😐 სახლიდან აღარ გავალ სანამ არ გაიზრდება! კიდევ კარგი სკოლა 2 კვირაში იწყება და იქამდე მაინც დაემსგავსება რაღაცას 😐
თუმცა.. ნორმალურად რომ შეეჭრა მეც მომწონს))
კარგი ის არის, რომ ცხოვრების ბოლომდე შენი ჩმორი ვიქნებიო! ჰაჰაჰა ))

ჰათ, შეაფასეთ..

შეჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ!

ნიასთან ვნახე ეს ტეგ თამაში და როგორც ყოველთვის თავი დავითაგე (აბა სხვა არ მთაგავს არსად და:( )
ჰოომდა დავიწყებ ჯერ იამზე ფიქრს თუ როდის მინდოდა წამის გაჩერება და მერე შესაბამისად დავიწყებ პოსტის წერასაც 😀

ისეთი წამები, რომლის გაჩერებაც მომდომებია, საკმაოდ ბევრი იყო (საბედნიეროდ) მაგრამ მე მხოლოდ ათს ჩამოვწერ..

შეჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ!


1. როცა ჩემს დას დილით ბალიშის რტყმით ვაღვიძებდი, მერე მიმძუყნიდა, მერე წყალს ვასხამდი და საჭირო ოთახში ვწუწაობდით..

2. 3 წლის წინ.. როცა ზემოთხსენებულ ჩემს დას პატარა, მსუქანი ბავშვი ეყოლა.. 3 დღეღამე გავათენეთ, ვინერვიულეთ და მერე გვეღირსა ულამაზესი თაკო (იხ.სურათი) ❤ 1 კვირის მერე სახლში მოიყავნეს.. პრიველად რომ დავიჭირე ხელში, აი მაგ წამის გაჩერება ნადმვილად მინდოდა.

3. კარგად მახსოვს პირველი თოვლი.. ყოველთვის მიხარია პრიველი თოვლი და აი ის მომენტი დილით დედაჩემი რომ მაღვიძებს გარეთ თოვს გაიხედეო.. თვალები არმაქვს გახელილი და ისე რომ წამოვხტები და მივვარდები ფანჯარას)) ყოველთვის მინდა გავაჩერო წამი მაგ დროს..

4. როცა სულ მარტო ვიდექი ძალიან ამაღლებულ ადგილას (აღარ მახოსვს სად) და გადმოვყურებდი მთელს თბილისს… სულ მარტო და სრულ სიმშვიდეში.. მმმ

5. როცა მე და ჩემი ძაღლი დავრბოდით სტადიონზე.. სხვარაგზაიყო? დაცვა თუვიღაც მოგვზდევდა ჯოხით)) არ შეიძლება აქ სირბილიო O.o

6. ზღვა! ოოო ეს იყო ყველაზე კარგი.. როცა პრიველად ჩავხტი წყალში და ტალღამ სულ სახით მაფორთხიალა ქვებზე )) მერე მრგვალ კამერას დავაჯექი ზემოდან და იმ მრგვალში გავიჭედე.. სამწურაროდ ამოვტრიალდი და კინაღამ დავიხრჩვი.. მაგრამ მაინც ყველაზე კარგი იყო პირველად ზღვაში!

7. როცა ნაყინს ვჭამ სულ მინდა რომ გაიწეროს დრო და არასდროს დამთავრდეს ესესეს უგემრიელესი ნაყინი ❤


8. ორშაბათს როცა აჩის ვეხუტებოდი 😦 ყველაზე თბილი ჩახუტება იყო… ❤ ❤

9. როცა სოფელში მივდივარ ხოლმე და მანქანიდან ჩემს სახლს დავიანხავ..

10. როცა ჩემს 3 წლის დიშვილს (იხ.სურათი) ძინავს ჩემს ხელებში და მარტო მისი სუნთქვა მესმის ❤

პ.ს. ვთაგავ : მზეს, ანანოს და mariamous

პ.პ.ს.