– დრო, გეორგ, რა არის დრო?

“წარმოიდგინე, რომ ამ ზღაპრის კიდეზე დგახარ მილიარდობით წლის წინ, როცა ყოველივე შეიქმნა, და შეგიძლია ამოირჩიო, დაიბადო თუ არა ერთ რომელიღაც მომენტში ამ პლანეტაზე,–მწერდა მამა,– არ იცი როდის დაიბადები,რამდენ ხანს იცოცხლებ,მაგრამ,ნებისმიერ შემთხვევაში,სიცცხლე დიდხანს არ გაგრძელდება. მხოლოდ ის იცი,რომ თუკი გადაწყვეტ ამქვეყნად მოსვლას ერთ რომელიღაც წამს, მაშინ მეორე წამს ყველაფერთან დამშვიდობება და აქედან წასვლაც მოგიწევს”

– იუსტაინ გორდერ “ფორთოხლის გოგონა

Continue reading

Advertisements

პირველად

ნისლიანი დღე იყო, მერე წვიმაც დაიწყო.
სკოლიდ გამოვიპარე, უბრალოდ არვიცოდი მეთვითონაც რა ხდებოდა და მშობლებისთვის როგორ ამეხსნა სად მივდიოდი.
მერე მივედი მეტრომდე და იქიდან ტაქსით..
როგორი დაბნეული ხარ, მისამართი შეგეშალა და სხვაგან წამიყვანე, უკაცრიელ კუნძულზე მეგონა თავი.
არვიცი, იცი თუ არა, მაგრამ საშინელი შიში მაქვს მარტო მგზავრობის, ნებისმიერ ადგილას.. მგონია რომ დავიკარგები.. მაშინ როგორ შემეშინდა წარმოგიდგენია?!
მერე როგორც იქნა ისევ დავუბრუნდი ნაცნობ მეტროს ფეხით და ისევ თავიდან ტაქსით, ამჯერა მოვაგენი.
შეანელა ტაქსმა, კაბა მეცვა და ძალიან მოუხერხებლად ვიჯექი, მაგრამ რას ვიზამთ, მინდოდა რომ მოგწონებოდი..
გადმოვედი როგორც იქნა, 20ლარიანი მივეცი და ერთი საათი მიბრუნებდა ხურდას. დაგინახე ოდნავ მოჩანდი და ვიფიქრე, ვაიმე ეს არის? როგორი სხვანაირია, კარგი.
მოვედი ახლოს და გიღიმოდი, თან ვფიქრობდი ნეტა სხვა არ იყოს მეთქი. მერე შენც მიცანი და ახლოს მოხვედი, მობილურში აკეთებდი რაღაცას და რო დამინახე დაიბენი..
მილიარდჯერ წარმომედგინა ეს შეხვედრა როგორი იქნებოდა, მაგრამ არცერთხელ არ მიფიქრია რომ ასეთი იქნებოდა.. ჩუმი და მშვიდი.
ჩუმი შენ იყავი, თორე მე არ გამიჩერებია ენა..
მერე მოგესალმე, შენ ჩუმად იდექი, გითხარი “ახლა აქ გამარჯობა უნდა თქვა” გაგეღიმა და გამარჯობა-ო..
მერე დავსხედით, მე შენს პირდაპირ ვიჯექი, არ მიყურებდი თვალებში, ძირს იყურებოდი.. მე სულ გიყურებდი, უფრო გაბნევდი, მომწონდა, როგორი საყვარელი იყავი დაბნეული და ოდნავ შეწითლებული.
ლოყები დამეჭიმა ღიმილისგან, ახლაც სულ მეღიმება როცა მახსენდება.
როცა გავიხედებოდი მაშინ ამომხედავდი ნელა რომ სწრაფადვე გაგეხედა თუ შემოგხედავდი. მერე მე ისევ ვლაპარაკობდი..
– რაშვები როგორ ხარ?
– აქ უნდა თქვა,კარგად შენ?
– კარგი კარგია რომ კარგად ხარ..
– თქვი რა რამე, რამე მაინც ” რ ა მ ე ”
– კარგ კარგი.
მერე ისევ გამიღიმე და შევამჩნია ლოყებზე ჩაბურცულები, როცა იღიმი მაშინ გიჩნება სახეზე და შენს დაბნეულობას ორმაგად საყვარელს ხდის.
მერე ცოტა ახლოს მოიწიე და თმა გადამიწიე, სახეზე მქონდა ჩამოყრილი, სულ გიკანკალებდა ხელები, ვერ შემეხე ნურმალურად, მიმანიშნე თმაო..
წარმომიდგენია რამდენიხანი არწმუნებდი ‘შენ თავს რომ ამას შეძლებდი.’
საერთოდ ვერ ვიტანდი ეგეთ მორცხვ ბიჭებს, მაგრამ მანდაც შეგეტყო რომ შენ გამონაკლისი ხარ.
თმარომ გადამიწიე მერე მეც შემრცხვა და ოდნავ დამაჯრიალა.
მერე ისევ გაგიღიმე, მოკლედ სულ ვიღიმოდი, ადრე გქონდა ნათქვანი, გიხდებაო და..
ვიდეოთვალით უფრო თავისულაფი ჩანდი, ლაპარაკითაც ლაპარაკობდი მაგრამ ახლა.. ჰმ))
ვქირობი ჯობს წავიდე თორე ახლა ცუდად გახდება მეთქი.. მაგრამ მერე მივხვდი, რომ არ მინდოდა წასვლა და შენი ჩაბურცული ლოყების ყურება ძალიან მსიამოვნებდა.
თვალებს რომ ვხუჭავ ახლაც მახსენდება შენი მიხვდა-მოხვრები.. რა გეცვა, შენი სუნი, რაღაცნაირი.. წვიმის ხმა, ჩუმი..

მერე მახსოვს სიმღერა რომ ჩართე რაღაც, მგონი ბიტლზების და ერთმანეთს რომ ვუყურებდით თვალებში, უხმოდ.. მერე დაგირეკეს და გამოვფხიზლდით ერთმანეთის თვალებში ჩაძირულები.. ტელეფონზეც ისე ლაპარაკობდი “ხო, კარგი, არა, არსად, არაფერს, ხო, კარგი, არა, კარგად, კარგი ”
მეორე დღესაც გნახე, საბედნიეროდ მოგეწონე, მეც მომეწონე..
ლაპარაკი რა საჭირო იყო, ისედაც კარგად გიცნობდი და მესმოდა შენი.
მეორე დღესაც ისეთივე მშვიდი იყავი, უბრალოდ “გამარჯობა და როგორ ხარ” დაამატე შენს ლექსიკონს..

დღეს გნახე, ისევ წვიმდა, უბრალოდ ახლა უკვე, 2 თუ 3 წლის შემდეგ, მესალმები უპრობლემოდ, იმდენს ლაპარაკობ რომ ვეღარ გაჩუმებ, იღიმი ხშირად, იცინი ხოლმე და მოკლედ თავისუფლად ხარ..
იმ დღიდან დღემდე.
მე შენ მიყვარხარ.

იმედი – უკანასკნელი ბოზია რომელიც ბოლოს კვდება

მომენტი როცა ვიღაცას ელოდები.
მომენტი როცა შველას ითხოვ და მოლოდინში ხარ, რომ ვიღაც გიშველის.
მომენტი როცა არარეალურ პასუხს ელოდები ვიღაცისგან.
მომენტი როცა წამიერ ამინდის ცვლილებაზე ფიქრობ.
მომენტი როცა გინდა, რომ დრო გაჩერდეს.
მომენტი როცა გინდა რომ. ღამე გაგრძელდეს და არ დარეკოს მაღვიძარამ…
… და ბევრი ამის მსგავსი მომენტი.

როცა იმედი გაქვს რომ ეს ყველაფერი მოხდება..
მოვა ის ვისაც ელოდებოდი, გიშველის, გეტყვის იმას რაც გინდა..
ამინდი შეიცვლება, მზე ამოანათებს და გასისხლიანდება ცა.
დრო შეჩერდება, აღარ გათენდება და დიდხანს დაიძინებ.
იმედი – საოცარი რამეა, ის გრძნობა გეუფლება რამდენიმე წამით, რომ თითქოს მართლა მოხდა ეს ყველაფერი და უკვე განიცადე..
ყოველი დღის მოსვლა იმედის დამსახურებაა, რადგან გუშინ არ დანებდი და გადაწყვიტე კიდევ ერთი დღე გეცოცხლა და ასე ბოლომდე, სანამ ბუნებრივი სიკვდილით არ მოკვდები.
იმედი, რომ ყველაფერი უკეთ იქნება, წარმატების პირველი ნაბიჯია.
გაცვეთილი ფრაზა – იმედით ვციცხლობთ. სულაც არ არის გაცვეთილი შინაარსის, მართლაც იმედით ვცოცხლობთ.
ის საოცარი მომენტი, გრძნობა, როცა სიმღერას ეძებ და “დაელოდეთ” გიწერთ.. ამ დროს იმედი გაქვთ რომ აუცილებლად ამოგიგდებს იმას, რომელიც გინდოდათ.

მაგრამ..

არც დრო ჩერდება, ვერც სიმღერას პოულობთ, მალე თენდება, ამინდი ჩვენს დაუკითხავად იცვლება, არც საშველად მოდის არავინ და ეს მოლოდინის ასრულების მომენტები მხოლოდ იმ მოლოდინის დროს გვიხდება. რატომ? იმიტომ რომ..
იმედი – უკანასკნელი ბოზია რომელიც ბოლოს კვდება!

მაგრამ მაინც გვაქვს იმისი იმედი, რომ იმედი ისევ გაცოცხლდება. ეს იმედი – უკვდავია.

აეროპორტი და მონატრებული და

1. გზა

ამ გზას თითქმის ერთი წლის წინ მოვუყვებოდით.. მე და მთელი ჩემი ‘ოჯახი..’
ეს თითქმის ბოლო მომენტებია როცა ჩვენ მთლიანი ‘ოჯახი’ ვიყავით..
ეს გზა აეროპორტთან გაჩერდა, შენ შენი ბარგი გადმოალაგე და წახვედი, გაფრინდი შორს.. იყო დამშვიდობებები და დამშვიდებებიც.
აი ახლა ისევ მოვუყვები იმ გზას ჩემს დაშლილ ‘ოჯახთან’ ერთად..
შენ შორ ხარ, მეორე და სახლშია და დავრჩი მე, დედიკო და მამიკო..

2. მომენატრე

ახლა უკვე აეროპორტშ ვარ, რამდენიმე საათის გატარება მომიწევს ალბათ მოლოდინში, როდის ჩამოხვალ და ისევ ‘გაგვაოჯახებ’..
ეს სიტყვა არ ჟღერს თბილად, ქართული ოჯახები არ არის თბილი..
ფემილი, სიმია.. მიყვარს ეს სიტყვები, უფრო მეტი სითბო იგულისხმება თითქოს.
მაკლდა ეს ყველაფერი, ოჯახური სითბო და ალერსი ;დ ლოლ..
არა, არა მართლა მაკლია.. ამიტომ ორმაგად მიხარია რომ ჩამოდიხარ, თუნდაც ერთი თვით..
მომენატრე, მომენტებში ძალიან მენატრები.. მაგრამ ხშირად გელაპარაკები სკაიპით და გხედავ, მაგრამ როცა რამდენიმე დღე აღარ შემოდიხარ მაკლიხარ ხოლმე..

3. აეროპორტი

ყველა სკაიპზე და ოდნოკლასნიკებზე ლაპარაკობს. ვინ ვის ელაპარაკა იმ დღეს და რამე..
რამდენიმეს სძინავს მოკუნტულს ამ მოუხერხებენ სკამებზე..
აი ამ წუთას ჩამოვიდნენ მთელი ოჯახით, პატარა ბავშვით, დახვდნენ აქ და მიდის გადაკოცნები, მომენატრეები და მოკითხვები..
უმეტესობა ჩამოსვლის გრაფიკს უყურებს ბედნიერი თვალებით..
ზოგს უხარია, ზოგს არა..
უფ ახლა მაგარმა რუსმა ნაშამ ჩამიარა გვერდით ო.ო
დაიზმენებული ვარ, ვინმე ხომ არ კითხულობს ნეტა :ს
შიტ, თამუნას რეისი დაიგვიანებსო, 4 ზე ჩამოვაო..
კიდევ კარგი ჯესი წამოვიღე და თერმოსით ყავა ❤
რავაკეთო? ვაკვირდები ხალხს.. ზოგი ჩამოდის და მართლა უხარიათ მათი ჩამოსვლა.
ზოგი მარტუსულია, გაყინული სახით მიდის გასასვლელისგენ და შურიანი თვალებით უყურებ დიდ ოჯახებს.
ვერ მივხვდი, რომელი უფრო საცოდავია, ვინც ჩამოდის და არავინ არ ხვდება, თუ ის ვინც ჩამოდის მარა სულაც არ უხარია რომ ჩამოვიდა.
წავალ რამე სხვას გავაკეთებ ^^

4. თამუნა

ომგომგ მალე ჩემი და ჩამოვა იტალიიდან ❤
ძალიან მომენატრა.
სხვანაირია, უბრალო და კეთილი.. ძალიან კეთილი და გულჩვილი.. თამუნა ის თეთრი სხივებია ამ ბნელ ქვეყანას რომ აკლია..
ვერ ვუგებთ დიდად, მე აგრესიული ვარ და ისკიდე პირიქით, სულ ცდილობს სიკეთის თესვა და რელიგიის სიყვარული მასწავლოს..
პრინციპში რაც კი ჩემში სიკეთეა ეგეც მაგან მასწავლა ალბათ..

ბლინ რა ნიუდაჩნიცა ვარ, რამდენიმე საათი ველოდე გამოსასვლელთან, მეთქი შემდეგ რეისით ჩამოვა და გავედი ორი წამით საჭირო ოთახში, გამოვედი და იქ დამხვდა 😐 არადა მინდოდა დავხვედროდი და ბლაბლა 😐

5. სახლი

გზაში გათიშულები ვეყარეთ, თამუნა ყვებოდა რაღაც ამბებს.. უბრალოდ კარგად ვიყავი და თავს ისე ვგრძნობდი როგორც… რავიცი როგორც ოჯახშ რომელიც ნორმალური არასდროს ყოფილა ჩემთვის..
სალხში მივედით, გავხსენით საჩურები, ვილაპრაკეთ ბევრიბევრი, ჩახუტებები და სიყვარულისახსნები..
მოკლედ ძალიანნ მიხარია ❤

წაბლი.

წაბლი მოგიტანე.
ყველას ძალიან მოგვენატრე, მე მომენატრე.
ნეტა გესმის ჩემი? ალბათ ჰო.. იქნებ ლაპარაკი სულაც არ არის საჭირო და ისეც გაიგებ? მაინც ვიპარაკებ, ყოველი შემთხვევისთვის..
არ გასულა წამი რო შენზე არ მეფიქრა, არა გატყუებ, იყო ასეთი წუთები,
მაგრამ ძალით არ ვფიქრობ ხოლმე შენზე, ხალხში ტირილი არ მიყვარს..
ვიცი რომ არ გინდოდა წასვლა, ებღაუჭებოდი აქაურობას, უკეთესია განა აქ? მანდ ხომ კარგად ხარ?
მომატყუე რა, მითხარი რო ყველაზე მაგრად ხარ, მითხარი რა რამე..
რა მშვიდი სახე გქონდა იმ დღეს, დასვენებული, მაგრამ მაინც გეტყობოდა რაღაც სინანულის..
ბავშვები? როგორ იქნებიან უშენოდ? იმათ ყველაზე მეტად ენატრები.
იცი?! რაღაც კარგი მაინც მომიტანა ამ ყველაფერმა…
ერთადერთი კარგი! აღარ მინდა თავის მოკვლა, და არც არასდროს მოვიკლავ, სიკვდილიც აღარ მინდა!
არ არსებობს არაფერი ისეთი რასაც ვერ გადავიტან, რომ ამად მიღირდეს.. ვერ ვატკენ ასე ჩემს მშობლებს და მეგობრებს..
შენც გეტკინებოდა ვიცი… მანდ რო მნახავდი და გამომაგდებდი პანჩურებით, მაგრამ ეჰ..
რომ მცოდნოდა ის დღე ბოლო იყო როცა გხედავდი, არ წავიდოდი, შენთან დავრჩებოდი, ჩახუტებულს დავიძინებდი და შენს ღრმა სუნთქვას მოსსმენდი..
ოჰ როგორი ძნელია უშენობა, დედამიწას მოაკდა რაღაც, მარტო ჩვენ კი არა..
გავა დრო, წაიღებს ტკივილსო – ამბობდა ჩარკვიანი.. მალე გავიდეს რა დრო, ძალიან მალე.

აი წაბლი მოგიტანე, ბიძია..

–––

დადრაფტული მქონდა, ეს შენი გარდაცვალების რამდენიმე დღის შემდეგ დავწერე..
ახლა მთლიანად “დავეცი”.. სიკვდილზე ვოცნებობ! ვიცი ჩვენ საერთოდ არ ვყოფილვართ ახლო მეგობრები, სისულელეაო იტყვის ბევრი, ასე რომ ვგიჟდები და ცუდად ვარ.. მაგრამ რა იციან… რა იციან რა ძნელია ჩემთვის ვინმეს დაკარგვა..
რა იციან როგორი ანომალიური შიში მაქვს სხვისი სიკვდილის..
მე ჯერ არც დამიწყია შენი გაცნობა და უკვე აღარ ხარ, ვინღა გავიცნო?! თუმცა იმდენი მაინც დამიტოვე და მანახე რომ სიგიღემდე შემყვარებოდი..
ეს რა გაგვიკეთე? შენი სახელის ხსენება და გულში მტკივნეულად მივლის, ცრემლებსაც კი ვეღარ ვყლაპავ და მიწევს ყველას დავანახო როგორ მტკივა. არადა ეს ძალიან არ მიყვარს.
ჩემი ის უკანასკნელი ნაწილები წაიღე რაც ჩემი იყო.
ახლა რაღა დავღცი? ცარიელი ვარ…
უბრალოდ ძალიან მენატრები, მინდა რომ აქ იყო.. იმიტომ რომ შენ გინდოდა ასე, სიკვდილი რომ გდომოდა უფრო ადვილად შევეგუებოდი…
ჯერ კიდევ არ გამიანალიზებია კარგად რომ აღარ ხარ.

წაბლიც მოილია.


მშობლები ყოველთვის მართლები არიან!

რაც დრო გადის, რაც უფრო დიდები ვართ, მით უფრო მეტი გამოცდილება და განათლება გვაქვს მიღებული, ეს ფაქტია!
მაინც რატომ არიან მშობლები ყოველთვის მართლები? მხოლოდ იმიტომ რომ ჩვენზე მეტი გადაიტანეს? ამით ვერ განვსაზღვრავთ მათ საქციელს..
გასაგებია, რომ ყველა მშობელს უნდა თავისი შვილის კარგად ყოფნა, კარგი მომავალი, კარგი ოჯახი და ა.შ.
მაგრამ არც ერთი მშობელი არ ფიქრდება იმას, რა არის ბავშვისთვის კარგი და რა არა.
მშობელი თვლის რომ თუ მე გამოვალ ექიმი – ეს კარგია!
თუ მე კარგად ვისწავლი და გავხდები პრეზიდენტი – ეს ძალიან კარგია!
თუ მე მეყოლება მდიდარი, ზე სიმპატიური ქმარი – ფანტასტიურია!

ჰმ.

გასაგებია, როცა ზოგაგდად მიშლიან ცუდ რამეებს, მაგალითად მოწევას, სახლში გვიან მისვლას და სახლიდან გვიან გასვლას, გვიან დაწოლას დასაძინებლად და სულ კომპიუტერთან ჯდომას.. სახლს რომ არ ვალაგებ ეგეც პრობლემაა და ამ შემთხვევაში ყველა მშობელი მართალია! მაგრამ..
თუ მე ვიმეცადინე, თავისუფალი დრო მქონდა და კომპიუტერთან დავჯექი, მერე ცოტა დავიძინე, ცოტაც წავიკითხე, რა არის ამაში ცუდი? მაშინ რატომ ჩხუბობენ და რატომ არიან მართლები?
როცა მე მივდივარ სხვადასხვა მეგობრებთან შეხვედრებზე, ან ფლეშმობებზე, რა არის ამაში არასწორი?
თუ ვარ ცუდ ხასიათზე და არ მესკოლება, მინდა გაცდენა, მშბელი გეუბნება რომ არა! არას დაგიწერენ, ჩამორჩები და უნდა წახვიდე.. რატომ არის ამ დროს მშობელი მართალი? მე ხომ ამ დღეს მაინც არ მოვუსმენ გაკვეთილს? ან გავიპარები და უაზრო ხეტიალში გავასტარებ დროს, ამ დროს შეიძლება მანქანამ გამიტანოს, ამ მაშინ რას იტყვის დედაჩემი? ჰო, ჰო, გაბრაზდება რატომ გავუშვი სკოლაშიო)) მაშინ აღარ არის მართალი?!

გავიზრდები, გავხდები დედა და გავიგებ, რომ მართალია, როცა ამბობენ მშობლები ყოველთვის მართლები არიანო..

წერილი 14–15 წლის მეს…

ეს თეგ თამაში მანქის ბლოგზე ვნახე, რომელიც დღეს მაჩვენა ანანომ და ძალიან მომეწონა..

წერილი 14–15 წლის მეს..

ალბათ ახლა მარტო ზიხარ ოთახში და ეწუწუნები საკუთარ თავს, რომ უბედური ხარ და არაფერში გიმართლებს.. ცდილობ ვინმე გაიცნო და გაუზიარო ის რასაც გრძნობ და მასაც დაეხამრო რომელიმე პრობლემის გადაწყვეტაში ან უბრალოდ მოუსმინო.. კარგია ასეთი რომ იყავი, ამის დამსახურებაა მომავალში რომ გახდი უკეთესი.
შენ ერთ ფორუმზე ხარ.. “პირადი ფოტოგალერეა” გაქვს გახსნილი, მთელ დროს სურათების დაპოსტვაში ხარჯავ და არა სწავლაში.. ახალი ფორუმელი შემოემატება მაგ განყოფილებას და იცოდე არავითარ შემთხვევაში არ შეხვიდე მასთან.. თორე შეხვალ, მოგეწონება, მიწერ, დაუმეგობრდები, შეგიყვარდება და მერე ის მიგატოვებს.. შენ მასთან ურთიერთობის დროს იფიქრებ რომ ეს მარადიულია, რომ სულ ასე კარგად იქნებით და მომავალში უკეთესადაც, მაგრამ ყვეალფერი უარესობისკენ წავა და შენ არ დაგრჩება არაფერი, გულში დიდი, შავი ხვრელის გარდა.. ფიქრობ, რომ ტკბილი მოგონებები ან ამ ადამიანისგან ნასწალი რამე დაგრჩება და გემახსოვრება?! ცდები.. მხოლოდ ტკივილი, ტყუილი და იმედგაცრუება.. მის მერე შეიძება არც ენდო არავის.. მოკლედ არ გინდა მასთან დაახლოება, არ ქნა!
მისგან განსხვავებით ფორუმზე ერთი კარგი გოგონაცაა, “March” და მაგას მიწერე..მისგან ისწავლი ბევრ კარგს რაც მომავალშ გამოგადგება. ფორუმზე კიდევ ბევრს გაიცნობ და უმეტესობას რამდენიმე თვეში მიივიწყებ, ამგრამ არაუშავსმ გაიცანი.. კარგი ბავშვები არიან და იმ რამდენიმე თვეს მაინც გაატარებ კარგად.

ერთ ბიჭზე ხარ ყურებამდე შეყვარებული, ვიცი ცდილობ როგორმე გადაიყვარო და არაფერი გამოგდის.. უფრო კარგად სცადე რა! უფრო მაღლა დადექი რა მაგაზე და უფრო მეტად შეხედე რეალობას თვალებში.. თორე მერე რო გაგახსენდება ვინ გივყარდა, გული აგერევა((

2 წლის წინ ვიყავი მე შენნაირი, მაგრამ ამ 2 წელში თითქოს ყველაფერი შეიცვალა, თავიდან ბოლომდე.. შევიცვალე მეც და გარშემო მყოფნიც.. გარემოც და მეგობრებიც.. ფიქრები, შეხედულებები..


ბლოგი გააკეთე აუცილებლად, მერე ბევრ კარგ მეგობარს გაიცნობ მანდ.. ერთ ბიჭსაც გაგაცნობს ერთ–ერთი ბლოგერი.. გაიცანი, კარგი ბიჭია.. შენ მასთან წელიწად ნახევარი იქნები, ბედნიერი (უმეტესად) და მასაც გააბედნერებ (ალბათ).. მაგრამ მერე ისე მოხდება რომ ყვეაფლერს გააფუჭებ (ან ის..) და დაშორდებით.. მერე აღარ შერიგებულხართ, არცერთმა არ სცადა არაფერი და ასე უბრალოდ დაკარგეთ ერთმანეთი… მერე რახდება მეც აღარ ვიცი.. ვიცხოვრებ ჯერ და მოგიყვები მერე შენც, რა უნდა ქნა და რა არა..
კარგად მიდიოდი თავიდანვე, არაფერს ვნანობ ისეთს, განსაკუთრებულს.. რაღაც წვრილმანებს.. რაც მოხდა ყევაფერი საჭირო იყო და უნდა მომხდარიყო.. შეცდომებზე ბევრი ვისწავლე და ახლა უბრალოდ აღარაფერს ვუღრმავდები.. რაც მინდოდა და მჭირდებოდა გავიგე, ურბალოდ ვცხოვრობ და ვცდილობ ყოველი დღე იყოს ლამაზი და ხალისიანი..

იყავი უფო თავდაჯერებული, დააფასე შენი თავი და შეიყვარე.. შეეცადე ბოლომდე გაიცნო ის. დაისახე ერთი მთავარი მიზანი და ყველაფერი გააკეთე იმისთვის რომ მიაღწიო მას.. თუ მოინდომებ შენ ყველაფერს შეძლებ!! ❤

ვთაგავ: ანის, Notes Of Summer, Wizard of Oz.

შეჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ!

ნიასთან ვნახე ეს ტეგ თამაში და როგორც ყოველთვის თავი დავითაგე (აბა სხვა არ მთაგავს არსად და:( )
ჰოომდა დავიწყებ ჯერ იამზე ფიქრს თუ როდის მინდოდა წამის გაჩერება და მერე შესაბამისად დავიწყებ პოსტის წერასაც 😀

ისეთი წამები, რომლის გაჩერებაც მომდომებია, საკმაოდ ბევრი იყო (საბედნიეროდ) მაგრამ მე მხოლოდ ათს ჩამოვწერ..

შეჩერდი წამო, მშვენიერი ხარ!


1. როცა ჩემს დას დილით ბალიშის რტყმით ვაღვიძებდი, მერე მიმძუყნიდა, მერე წყალს ვასხამდი და საჭირო ოთახში ვწუწაობდით..

2. 3 წლის წინ.. როცა ზემოთხსენებულ ჩემს დას პატარა, მსუქანი ბავშვი ეყოლა.. 3 დღეღამე გავათენეთ, ვინერვიულეთ და მერე გვეღირსა ულამაზესი თაკო (იხ.სურათი) ❤ 1 კვირის მერე სახლში მოიყავნეს.. პრიველად რომ დავიჭირე ხელში, აი მაგ წამის გაჩერება ნადმვილად მინდოდა.

3. კარგად მახსოვს პირველი თოვლი.. ყოველთვის მიხარია პრიველი თოვლი და აი ის მომენტი დილით დედაჩემი რომ მაღვიძებს გარეთ თოვს გაიხედეო.. თვალები არმაქვს გახელილი და ისე რომ წამოვხტები და მივვარდები ფანჯარას)) ყოველთვის მინდა გავაჩერო წამი მაგ დროს..

4. როცა სულ მარტო ვიდექი ძალიან ამაღლებულ ადგილას (აღარ მახოსვს სად) და გადმოვყურებდი მთელს თბილისს… სულ მარტო და სრულ სიმშვიდეში.. მმმ

5. როცა მე და ჩემი ძაღლი დავრბოდით სტადიონზე.. სხვარაგზაიყო? დაცვა თუვიღაც მოგვზდევდა ჯოხით)) არ შეიძლება აქ სირბილიო O.o

6. ზღვა! ოოო ეს იყო ყველაზე კარგი.. როცა პრიველად ჩავხტი წყალში და ტალღამ სულ სახით მაფორთხიალა ქვებზე )) მერე მრგვალ კამერას დავაჯექი ზემოდან და იმ მრგვალში გავიჭედე.. სამწურაროდ ამოვტრიალდი და კინაღამ დავიხრჩვი.. მაგრამ მაინც ყველაზე კარგი იყო პირველად ზღვაში!

7. როცა ნაყინს ვჭამ სულ მინდა რომ გაიწეროს დრო და არასდროს დამთავრდეს ესესეს უგემრიელესი ნაყინი ❤


8. ორშაბათს როცა აჩის ვეხუტებოდი 😦 ყველაზე თბილი ჩახუტება იყო… ❤ ❤

9. როცა სოფელში მივდივარ ხოლმე და მანქანიდან ჩემს სახლს დავიანხავ..

10. როცა ჩემს 3 წლის დიშვილს (იხ.სურათი) ძინავს ჩემს ხელებში და მარტო მისი სუნთქვა მესმის ❤

პ.ს. ვთაგავ : მზეს, ანანოს და mariamous

პ.პ.ს.