Nothing

მატარებლამდე მიმაცილა..

ათს რომ ათი დააკლდა დაიძრა,
ფანჯრიდან ვიხედებოდი და ნელ–ნელა სადღაც მიიმალა..
შემდეგ გადავხედე იქაურობას და სიცარიელე გამიმძაფრდა.
დავიწყე ფიქრი, რომ.. Continue reading

Advertisements

არაფრისთვის

200_s
Continue reading

შემიზიზღე!

შემიზიზღე, მე ხომ არ ვარ ის ვინც შენ გინდა…
მე გატკინე, დაგამცირე, მიგატოვე..
შემიზიზღე…

შემიზიზღეთ, მე ხომ ყველაზე ეჭვიანი, უაზროდ ეჭვიანი ვარ.
მე მესაკუთრე ვარ და მინდა რომ მარტო ჩემები იყოთ..
მინდა სათამაშოებივით გიყენებდეთ და მარტო მე მეკუთვნოდეთ!
შემიძულეთ, ყველაზე უაზრო დასკვენები გამომაქვს და ყველაფერი მწყინს, ვიბუტები ბავშვივით ..
სულ ტვინს ვბურღავ ჩემი რჩევებით და გავალდებულებთ გაითვალისწინოთ ისინი..
შემიზიზღეთ, უაზრო რაღაცეებს ვწერ და ვქმნი საკუთარ სამყაროს სადაც ცისფერი დათვები ცხოვრობენ..
შემიზიზღეთ, მე ბანალური ვარ… ძალიან ძალიან..
ცოტა რომანტიკოსიც, მაგრამ როცა არაა საჭირო მაინდამაინც მაშინ გაჯახებთ სახეში რეალობას! “არაფერი არ გამოგივა, რადგან..” ამ ფრაზებისთვის შემიძულეთ…
შემიზიზღეთ, არ გაძევთ უფლებას გყავდეთ ჩემს გარდა ვინმე სხვა, მაგრამ მეთვითონ მინდა რომ მყავდეს ყველა..
შემიზიზღეთ, სითბო მინდა მთლიანად გამოგწუროთ და მივისაკუთრო..
მე აგრესიული და პირდაპირი ბავშვი ვარ, თავხედი და უხეში..
მე ხანდახან ზედმეტად საყვარელი ვარ და როცა მიბრაზდებით საჩუქრებით გირიგებთ..
მე გაშანტაჯებთ და შემიზიზღეთ !
შემიზიზღეთ ასეთი ძლიერი სიყვარულისთვის..
შემიზიზღეთ რადგან მე ზედმეტად ვზრუნავ თქვენზე..
მე არ შემიძლია რამე გეტკინოთ, მაგრამ ვერც ვხდები,რომ როცა გაიძულებთ სწორად მოიქცეთ, თვითონ გტკენთ..

შემიზიზღე!
შემიზიზღეთ რადგან მე სხვანაირად მესმის ყველაფერი! რადგან ჩემთვის მეგობრები ყველაფერია!
მე მინდა არაადამიანური და არარსებული! მე მინდა უფრო მეტი ვიდრე შემიძლია, მაგრამ არ ვაკეთებ არაფერს რაც შემიძლია..
შემიზიზღეთ ჩემი სისუსტისთვის..
უბრალოდ შემიზიზღეთ და არ თქვათ რომ ვცდები და არ ვარ ასეთი..
შემიზიზღეთ! რადგან..
მე ვერ შევწყვეტ თქვენს სიყვარულს, საკუთარ თავზე მეტად..
მე ვერ გავჩერდები და ვერ მიგატოვებთ როცა ცუდად ხართ.. მე არ შევწყვეტ თქვენზე ზრუნვას, თუნდაც შემიზიზღოთ ამისთვის!
მე ვერ გაგიყოფთ სხვასთან, რადგან მინდა იყოთ ჩემები!
მე ვერ შემცვლით, მე სულ მენდომება თქვენი ბედნიერება საკუთარზე უფრო..
მე ბანალური ვიქნები სულ სულ..
ვიცხოვრებ რეალობისგან შორს, მაგრამ მაინც დაგიცავთ ხოლმე ყველაფრისგან და ყველასგან..
შემიზიზღეთ, სხვა გზა არ არის! რადგან თქვენ ვერ მიმიღებთ ასეთს… ჩემი თქვენთვის უაზრო პრინციპებით, ჩემი ზედმეტი სხვებზე ზრუნვით და ჰუმანურობით, ჩემი ბანალურობით და შეუგნებლობით..

ასერომ..

Hate me today.
Hate me tomorrow.
Hate me for all the things i didn’t do for you.
Hate me in ways, yeah ways hard to swallow.
Hate me so you can finally see what’s good for you.

წაბლი.

წაბლი მოგიტანე.
ყველას ძალიან მოგვენატრე, მე მომენატრე.
ნეტა გესმის ჩემი? ალბათ ჰო.. იქნებ ლაპარაკი სულაც არ არის საჭირო და ისეც გაიგებ? მაინც ვიპარაკებ, ყოველი შემთხვევისთვის..
არ გასულა წამი რო შენზე არ მეფიქრა, არა გატყუებ, იყო ასეთი წუთები,
მაგრამ ძალით არ ვფიქრობ ხოლმე შენზე, ხალხში ტირილი არ მიყვარს..
ვიცი რომ არ გინდოდა წასვლა, ებღაუჭებოდი აქაურობას, უკეთესია განა აქ? მანდ ხომ კარგად ხარ?
მომატყუე რა, მითხარი რო ყველაზე მაგრად ხარ, მითხარი რა რამე..
რა მშვიდი სახე გქონდა იმ დღეს, დასვენებული, მაგრამ მაინც გეტყობოდა რაღაც სინანულის..
ბავშვები? როგორ იქნებიან უშენოდ? იმათ ყველაზე მეტად ენატრები.
იცი?! რაღაც კარგი მაინც მომიტანა ამ ყველაფერმა…
ერთადერთი კარგი! აღარ მინდა თავის მოკვლა, და არც არასდროს მოვიკლავ, სიკვდილიც აღარ მინდა!
არ არსებობს არაფერი ისეთი რასაც ვერ გადავიტან, რომ ამად მიღირდეს.. ვერ ვატკენ ასე ჩემს მშობლებს და მეგობრებს..
შენც გეტკინებოდა ვიცი… მანდ რო მნახავდი და გამომაგდებდი პანჩურებით, მაგრამ ეჰ..
რომ მცოდნოდა ის დღე ბოლო იყო როცა გხედავდი, არ წავიდოდი, შენთან დავრჩებოდი, ჩახუტებულს დავიძინებდი და შენს ღრმა სუნთქვას მოსსმენდი..
ოჰ როგორი ძნელია უშენობა, დედამიწას მოაკდა რაღაც, მარტო ჩვენ კი არა..
გავა დრო, წაიღებს ტკივილსო – ამბობდა ჩარკვიანი.. მალე გავიდეს რა დრო, ძალიან მალე.

აი წაბლი მოგიტანე, ბიძია..

–––

დადრაფტული მქონდა, ეს შენი გარდაცვალების რამდენიმე დღის შემდეგ დავწერე..
ახლა მთლიანად “დავეცი”.. სიკვდილზე ვოცნებობ! ვიცი ჩვენ საერთოდ არ ვყოფილვართ ახლო მეგობრები, სისულელეაო იტყვის ბევრი, ასე რომ ვგიჟდები და ცუდად ვარ.. მაგრამ რა იციან… რა იციან რა ძნელია ჩემთვის ვინმეს დაკარგვა..
რა იციან როგორი ანომალიური შიში მაქვს სხვისი სიკვდილის..
მე ჯერ არც დამიწყია შენი გაცნობა და უკვე აღარ ხარ, ვინღა გავიცნო?! თუმცა იმდენი მაინც დამიტოვე და მანახე რომ სიგიღემდე შემყვარებოდი..
ეს რა გაგვიკეთე? შენი სახელის ხსენება და გულში მტკივნეულად მივლის, ცრემლებსაც კი ვეღარ ვყლაპავ და მიწევს ყველას დავანახო როგორ მტკივა. არადა ეს ძალიან არ მიყვარს.
ჩემი ის უკანასკნელი ნაწილები წაიღე რაც ჩემი იყო.
ახლა რაღა დავღცი? ცარიელი ვარ…
უბრალოდ ძალიან მენატრები, მინდა რომ აქ იყო.. იმიტომ რომ შენ გინდოდა ასე, სიკვდილი რომ გდომოდა უფრო ადვილად შევეგუებოდი…
ჯერ კიდევ არ გამიანალიზებია კარგად რომ აღარ ხარ.

წაბლიც მოილია.


ლურჯი დათვების ქვეყანა…

– რას ინატრებდი?
– გამოჯანმრთელებას.
– კიდე?
– დიდხანს სიცოცხლეს!
– არა რამე უფრო ისეთი.. მარტივი.
– ერთ დღეს, კიდევ ერთი დღე რა…
– რათ გინდა ეს დღე? ეს ხომ ერთი დღეა? 24 საათი და ვსო. გინდ ყოფილა გინდ არა, რას ცვლის?
– ოოო, ერთი დღე შეიძლება ყველაფერი იყოს.
– მაინც?
– ერთ დღეში იმდენი რამის გაკეთება შეიძლება, რამდენიც შეიძლება მთელს საუკუნეში ვერ შეძლო…
– შენ რას გააკეთებდი ერთ დღეში?
– აი ხვალინდელი დღე თუ გათენდა, განახებ რასაც. ერთი დღე მინდა მარტო..
– და რომ ვერ… ფუ, ფუ არა! აუცილებლად გათენდება! აუცილებლად! გპირდები! რას გააკეთებ ხვალ?
– კინოში წავალ, რამე ძველ ფილს ვუყურებ, ოღონდ მარტო არ მინდა.. მეგობრებთან ერთად.
– კარგი აზრია, წავიდეთ.
– კიდე ნაყინს შევჭამდი ბევრს, დედას ვეტყოდი რომ მიყვარს.
– მაგ რაღაცეების გაკეთება ისედაც შეიძლება, როგორ ვერ მოასწრებ 1 საუკუნეში..
– ჰო მაგრამ არცერთი დღე არ იქნება ისეთი, როცა შენ გააზრებული გაქვს, ხვალ კვდები, მერედა როგორ? საწოლიდან ადექი, არადა ვერ დგებოდი.. შენ ადექი და წახვედი კინოში, ეს ყველაზე მაგარი კინოში წასვლა და ნაყინი იქნება, იმიტომ რომ ბოლოა.
– გინდა ნაყინი მოგიტანო?
– მარწყვის მინდა!

….
– გემრიელია, თან ბოლო..
– არიქნება ბოლო, ჩენ კიდევ ბევრჯერ შევჭამთ ნაყინს ერთად! ( თვალები დაბლა დახარა და შერცხვა რომ მოიტყუა..) რას უყურებ?
– იქ, მაღლა ხედავ? ლურჯი დათვების ქვეყანაა, თურმე ბელადი ყავთ, ყველაზე ლურჯია, კბილებიც კი ლურჯი აქვს და ყველაზე დიდია. პატარა ბელიც ყოლია, აშკარად ნაბიჭვარია, მწვანე გამოუვიდათ… გაგდებას უპირებენ, არადა რაიციან რომ ის გამო–რჩეულია.. და სულაც არ უღალატია ქმრისთვის დედა დათვს! ან ვისთან უნდა ეღალატა, ყველა ლურჯია..
– კარგი ზღაპარია.
– არ არის ზღაპარი, მართლა არის მაღლა ლურჯი დათვების სამყარო.. რო ამთქნარებს რამდენიმე დათვი ერთად მაგიტომაა ქარი, იმდღეს იმიტომ წვიმდა რომ მოცისფრო ყურებცქვეტია დაეღუპათ, ძალიან განიცადეს.
– მიწისძვრაზე რაღაც იტყვი?
– უი, ეგ ძალიან სასაცილო ამბავია (ეცინება), იმ დღეს მამა დათვი, აი ის, ბელადი რა.. კოტრიალებდა საწოლში და ვეღარ მოუზომავს ადგილი, გადავარდნილა საწოლიდან და გაუდენია ზღართანი.. ჰაჰაჰაჰა (იცინის..)
– ჰაჰაჰაჰა
– მეც მათთან წავალა, ლურჯები ჩამაცვით რა, მეც ლურჯი დათვი უნდა გავხდე. ვარსკვლავებით ფეხბურთი უნდა ვითამაშო..
– შენი ასაკი რომ არ მცოდნოდა, ვიფიქრებდი რომ 2 წლის ბავშვი ხარ.. 23ის ხარ ბოლოსდაბოლოს..
– ხვალ მარწყვის ნაყინი მომიტანე.. ეხლა წადი, დავიღალე.
– კარგი, იცოდე ხვალ კინოში თუ ვერ წავედით, კინოს მოვიტან შენთან, კარგი?
– შავთეთრი ფილმი მინდა!
– კარგი, მიყვარხარ, ძილინებისა..
– ტკბილად დამეზინება, არ იდარდო..

ბუხ, ბუხ, ბუხ, ბუხ… სწრაფად ცემს გული..
ბუხბუხ….. ბუხ… ბუხ………..
ბუხ……. ბუხბუხბუხ…. ბუხ …ბუხ… ბუ….
ბუხ……….ბუხ………..ბუხ…..
ბუხ…..ბუ….ხ….
ბუხ… ბ…..უ….ხ…
…………………………………….

– ალო, გამარჯობათ, ცუდი ამბავი მაქვს..
– რამოხდა?
– გთხოვთ სავაადმყოფოშ მოდით, ქვენი მეგობარი……..
– რადაემართა? არა. არა! არადა უკვე თენდებაა!
– ძალიან ვწუხვარ..

ტუ.. ტუ .. ტუ…


– ლურჯი მაისურები რომელ სექციაშია?
– მარჯვნივ მიბრძანდით..
– არა, მწვანე მინდა!

ყველა ჩვენი ახლოები, ბიძაჩემი, მეგობრის ბებია, მეზობელი და ა.შ. ახლა იქ არიან…
ლურჯი დათვების სამყაროში, ვარსკვლავებით თამაშობენ ფეხბურთს და ყველაფერი კარგად აქვთ.
მეც ჩავიცვამ ლურჯებს, მერე, არცისე ახლო მომავალში და გავფრინდები ლურჯ დათვებთან..
სადღაც სივრცეში დავიკარდები, ვიპოვი ნაცნობ სახეებს, შევიძენ სხვა დაკარგულებს და ვიბოდიალებთ ჰაერში, რომლითაც სუნთქავთ!
და ჩვენ ვიქნებით თქვენში, გულებში, სულში, ფიქრებში..
დავრჩებით მარადიულად ცოცხლები.

ბიძია, მომენატრე.

ოჯახური ძალადობის მსხვერპლი

ყოველ წელს 1.6 მილიონზე მეტი ადამიანი კვდება ძალადობის გამო.
სამყარო საშიში ადგილია სიცოცხლისათვის !ერთად შევაჩეროთ ძალადობა!

ოჯახური ძალადობა სამწუხაროდ ძალიან ხშირია ჩვენს ქვეყანაში, მაგრამ თითქმის ყოველთვის დამალულია ყველაფერი და არ საუბრობენ ამაზე. ეს ქართული მენტალიტედიდანაა გამომდინარე, სახლიდან მარტო კაცის ხმა უნდა გადიოდეს და ცოლმა, როგორც ოჯახის სინდისმა და ნამუსმა უნდა მოითმინოს ქმარის ღალატიც, ცემაც და გინებაც.
მომივიდა ჩემი ახლობლის წერილი, მისი გადატანილი ამბის შესახებ, როგორ ცემა მამამ დედამისი და ისიც.
წერილი ძალიან მძიმე წასაკითხი იყო, წარმოვიდგინე, რომ მე გადავიტანე ეს ყველაფერი და ახლაც ტრამვირებული ვარ.. წარმოდგენაც არ მინდა რას გრძნობდა ის იმ მომენტში..

“მახსოვს 25 იანვარი იყო, ცივი საღამო. ტელევიზორს ვუყურებდით მე და დედა, დივანზე წამოწოლილები,
მამა განერვიულებული ჩანდა, ვიღაცის სატელეფონო ზარმა აუშალა ნერვები. შავი შარვალი, მწვანე სახლის ჩუსტები და თხელი ვარდისფერი ზედა მეცვა, ვფიქრობდი რა მეყიდა მამისთვის, მეორე დღეს დაბადების დღე ჰქონდა.
უცებ ყვირილი დაიწყო მამაჩემა, ჯერ მე მწვდა თმაში, მერე როცა დედა მოსახმარებლად მოვიდა, მამამ პატარა სკამი აიღო და მოუქნია სახეში, დავინახე როგორ შეესხა მინებს დედას სისხლი,ინსტიქტურად ძირს დაეცა, მამამ სკამის რტყმა გააგრძელა, ვხედავდი როგორ ესხმეოდა სისხლი იატაკს და როგორ ჩნდებოდა სისხლის მდინარეები, შოკში ვიყავი, ვერ ვაზროვნებდი, მაშინ მხოლოდ 14 წლის ვიყავი. დედას ხელი მოვკიდე, ავაყენე და გარეთ გავიქეცით, მე და დედა ფეხშიშველები მივრბოდით ზამთარში, ვხედავდი როგორ ჩამოსდიოდა ცრემლებთან ერთად სისხლი სახეზე, მივრბოდით, მაგრამ არ ვიცოდით სად.. მე დედას ვაწყნარებდი, ვკანკალებდი, სიცივისგან კი არა, მეშინოდა. უკან ვიხედებოდი ხო არ მოგვზდევს მეთქი. როგორც იქნა დედას დაქალთან მივედით, დედა სავაადმყოფოში წაუყვანეს, მე სახლში მარტო დავრჩი და ვიჯექი ოთახის კუთხეში… “


როგორც თვითონ აღნიშნა 14 წლის იყო, დაუცველი და უძლური, თუმცა ძალიან ძლიერი აღმოჩნდა! დღემდე იტანს მამის გამოხტომებს და არც დედამისი გაშორებულა ქმარს.. უნდა აიტანოს, ქმარია და..

ჩემს ოჯახშიც ხდება ხოლმე რაღაც ეგეთები, მსგავსი ჯერ არაფერი ყოფილა, მიახლოებული ნამდვილად იყო.
ჩხუბი და ყვირილი ყოველდღიურობაა უკვე.
მაგრამ არ აქვს მნიშვნელობა რა დონის სისასტიკე ხდება ოჯახში, რამდენად წითელია სისხლისგან კედლები, ძალადობა ყველანაირად საშინელია, როგორი უმნიშვნელოც არ უნდა იყოს და გთხოვთ ნუ მოითმენთ ამას!
დედებო, რაზე ფიქრობთ? შენი თავმოყვარეობა არ გავქს და არ განაღვლებს რა მოგივა, კაი, მარა შვილზე რატომ არ ფიქრობ? რამხელა ტრმვაა მისთვის ეს ყველაფერი..
მამებო, თქვე სლეებო! მაგით მარტო თქვენ თავებს უმტკიცებთ რო მაგარი კაცები ხართ, თორე სხვას არავის! იმდენად საცოდავები ხართ, რომ ვინმეს ცემით იმაღლებთ თვითშეფასებას..

საქართველოში ძალადობის შემთხვევებიდან უმეტესად გვხვდება:
ფიზიკური ძალადობა;
ფსიქოლოგიური ძალადობა;
სექსუალური ძალადობა;
ეკონომიკური ძალადობა;
სტრუქტურული ძალადობა;
ინტელექტუალური;
ოჯახური ძალადობა.

ძალადობრივი ქცევის ელემენტებია
დაშინება
მუქარა
ცემა
იზოლაცია
ემოციური ძალადობა
ეკონომიკური ძალადობა
სექსუალური ძალადობა
ბავშვების გამოყენება
მამაკაცის უპირატესობის გამოყენება

“ძალადობისგან დაცვის ეროვნული ქსელი”

ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა დროებითი თავშესაფარი;
იურიდიული, ფსიქოლოგიური, სოციალური დახმარება;

ცხელი ხაზი: 95-06-79
ტელ: 95-06-79
http://www.avng.ge

ოჯახში ძალადობის ცხელი ხაზი – 309 903

საქართველოში კანონი ”ოჯახში ძალადობის აღკვეთის, ოჯახში ძალადობის მსხვერპლთა დაცვისა და დახმარების შესახებ” 2006 წელს მიიღეს. ქართული კანონმდებლობა ოჯახში ძალადობის გამოვლენის, აღკვეთისა და თავიდან აცილების მექანიზმებსაც ითვალისწინებს. თუმცა, ეს კანონი ძალიან ცოტა ადამიანმა იცის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საჭიროა მოსახლეობას მივაწოდოთ ინფორმაცია იმის თაობაზე, რომ ოჯახში ძალადობის მსხვერპლს იცავს კანონი.

გარდაცვალება და “გადადების” სენი..

ჩემს გარშემო გახშირდა სიტყვა “გარდაიცვალა”..
ადრე უფრო ხშირად მესმოდა ეს სიტყვა, მეზობლები და მეგობრის მეგობრის ბებიები იღუპებოდნენ.
ადამიანის სიკვდილზე სულ მწყდება გული, ვინც არუნდა იყოს, მაგრამ მაინც მიხაროდა, რომ ჩემი ნაცნობი არ გარდაიცვალა ვინმე..
ეს “სიხარული” არც ისე დიდხანს გაგრძელდა. ბიძაჩემი გარდაიცვალა რამდენიმე დღის წინ, რომელსაც კიბო ჰქონდა, მასზე ვერაფერს ვერ დავწერ, არ შემიძლია..
ჩემი დაქალის ბაბუა გარდაიცვალა გუშინ და დღეს სტივ ჯობსი. (სტივენ პოლ ჯობსი (ინგლ. Steven Paul Jobs) (დ. 24 თებერვალი, 1955 — გ. 5 ოქტომბერი, 2011) — კომპიუტერული ინდუსტრიის წამყვანი ფიგურა და გამომგონებელი. ის იყო Apple-ის თანადამფუძნებელი, თავმჯდომარე და მთავარი აღმასრულებელი დირექტორი (CEO))
ვინ იქნება შემდეგი? იმედია არავინ!

ვიღაცის სიკვდილს ვიღაცის გამოფხიზლება მოსდევს..
მხოლოდ მაშინ ხვდები, რომ დროა გაცოცხლდე სანამ უკვე მკვდარი ისევ არ მოკვდი.
გაახალისო ცხოვრება და მიიღო მისგან მაქსიმუმი!
ოჰ მე.. არა.. არც აქამდე ვიყავი მთლად მკვდარი, არც ახლა ვაპირებ სიკვდილს!
ჯერ ბევრი უნდა მივიღო, მაქსიმუმზე მეტი.
გამოფხიზლების არაფერი მეტყობა, ისევ “შოკში” ვარ და ვერ გავითვიცნობიერებ კარგად რომ აღარ არის..
არც გზაზე გადასვის მეშინია და არც სიკვდილი არ მელანდება ყველგან..
თუ არ ვიცი, როგორ ხდება ხოლმე? ჩემთვის პირველი იყო, ახლოები ადამიანის დაკარგვა, ნეტა აღარ განმეორდეს!

რატომ არის კაცობრიობა “გადადების” სენით დაავადებული? ბოლო წუთამდე რო ველოდებით.
სანამ ექიმი არ გვეტყვის რომ კიბო გვაქვს, აზრადაც არ მოგვივა პარიზში დასასვენებლად წასვლა..
სანამ მილები არ გასკდება, წყალი არ წაგვიღებს და არ გააფუჭებს ყველაფერს, იქმადე არ გამოვცვლით დაჟანგებულ მილებს.
სანამ არ გავიყინებით იქამდე არ ჩავიცვამთ თბილ ჟაკეტს..
სანამ სიკვდილის შიში არ გამოგვაფხიზლებს, იქმადე არ ვიწყებთ ცხოვრებას..
და ა.შ.
რატომ ხდება ასე?
გააკეთე დღესვე რაც შეგიძლია და არ გადადო ხვალისთვის!
მაგრამ ისე ღრმად არის ეს “დაავადება” ჩვენში, რომ ეჰ..

იყო და.. აღარ არის..

მეშინია – სხვისი სიკვდილის

მე-ში მიწერია ეს და აი..
ყველაფერს გადავიტან, ოღონდ ვინმეს გარდაცვალება არა რა… უცხოსიც კი ძნელად გადამაქვს და ჩემი საკთარის.. ეჰ..
ბიძია, სოფელში ცხოვრობს, უფრო სწორედ ცხოვრობდა.. და არ ვიყავით ძმაკაცები, მაგრამ იმდენად მიყვარდა..
არშემიძლია ტირილი, როცა ვინმეა სახლში და მოკლეთ არ შემიძლია! დასაფლავებაზეც შეიძლება ვერ ვიტირო,
ცრემლების არ მცხვენია, უბრალოდ ვერ და რა ვქნა?!
შიგნით ვიკლავ ყველაფერს, არ შევიმჩნევ არავისთან, მაგრამ, ეჰ..

რაუნდა დავწერო? შენი საკადრისი, შენ რო შეგეფერება ისეთ? ან ჩემი გრძნობები როგორ ჩავტიო აქ?
ჯობს, წავალ, შენს ძღვისფერ თვალებზე ვიფიქრებ..

საზოგადოება vs მე

პოსტი ჩემს გაშემო მყოფ ადამიანებს ეძღვნება, მშობლებს, კლასელებს, მეზობლებს და ა.შ.

მინდა გითხრათ პირდაპირ, რომ მე მაქვს ჩემი ცხოვრება!
მე მაქვს ჩემი შეხედულებები, ჩემი მიზნები და ოცნებები.
მე მაქვს ყველაფერზე ჩემი აზრი, არავის გთხოვთ გაიზიარეთ და გამიგეთ მეთქი, მაგრამ დაცინვას და უპატივცემულობას ვერ ავიტან!

ვიცი თქვენ ჩემთვის კარგი გინათ, მაგრამ რაც ზოგადად კარგი და სწორია ის არაა ჩემთვის კარგი, არაა ბედნიერება და არც მისაღები!
უკვე მაღიზიანებს თქვენი ირონია, ყოველ სიტყვაში დამცინავად რომ მეუბნებით შენ ეს ქენი, შენ ის ქენიო.
მე თავს ვიკავებ ყოველთვის, ვცდილობ გაგიგოთ და დაგეთანხმოთ, ვცდილობ ყოვეთვის ყურადღებიუანი და თბილი ვიყო, მაგრამ თურმე სულ ტყუილად! მაინც ვერავინ ვერ ამჩნევს!
იმის მაგივრად,რომ ჩემს (თქვენთვის) ცუდლს ხაზი გაუსვათ და წამომაძახოთ, კარგზეც თქვით რამე!

საზოგადოებამ ძალიან ცუდად მიიღო ჩემი მწვანე თმა, ჩემი პოსტი სექსზე, ჩემი არათბილისები შეყავრებული, ჩემი სიარული ფლეშ მობებზე და ჩახუტების დღეზე, მეგობრების ნახვა, რომლებიც ინტერნეტიტ გავიცანი და ა.შ.
მინდათ გიხრათ ყველას, ყველას! ჩემი ცხოვრება, ჩემია! არავინ გეკითხებათ, არუნდა მაინტერესბდეს ბრბოს აზრი, მაგრამ გამაღიზიანებელია ვიღაც რო გაკრიტიკებს უაზროდ! დაწყნარდით, ბოზიც რომ ვიყო ეს თქვენ არაფერს დაგაკლებთ, ან პირიქით.. სიგარეტიც რომ მოვწიო, თქვენს ფილტვებს არაფერი დაუშავდება. წამალში რო გავიპარო, თქვენ ხო არ კვდებით? დაიკიდეთ და საკუთარი ცოხოვრება მოაწესრიგეთ!

სიძულვილით, ოაოა.

აქ.. ბნელ ოთახში.

ფილმებში და დისნეის მულწიკებში ყოველთვის ბოროტი პერსონაჟები მიზიდავდნენ, გული მწყდებოდა მერე ბედნიერად რომ მთავრდებოდა.. ასევეა ცხოვრებაშიც, მიზიდავს ყველა მატყუარა და მოღალატე, ვიფქრობ რომ ეგეთი უნდა იყო და ცოტა მშურს კიდეც მათი.. ვისაც შეუძლია ადამიანის გამოყენება და მის ხარჯზე წარმატების მიღწევა. ასეთებმა ბევრჯერ გამომიყენეს და მომატყუეს, ეხლა კი ვისწავლე ჭკუა და მომინდა, რომ მეც ეგეთი გავხდე.. მაგრამ არ ზის ჩემში, არვარ საკმარისად ძლიერი რომ შევძლო ვინმეს წყენინება და მერე ეს ყვეალფერი დავიკიდო.
ტყუილს საერთოდ ვერ ვამბობ, სამაგიეროდ არავის აღარ ვენდობი.
ყველაფრის დაკიდებაც ნიჭია. თითქოს და არაფერი, მაგრამ ისეთი ძნელია უბრალოდ დაივიწყო, ყურადღება არ მიაქციო.
მე ეს ნიჭი ნამდვილად არ გამაჩნია, სამწუხაროდ თუ სასიხარულოდ ვერ გავარკვიე ჯერ.
ყველას პრობლემა– ჩემი პრობლემაა.. ყველას ტკივილი და მწუხარებაც ჩემია..
მინდა ყველას დავეხმარო, ბოროტებსაც, კეთილებსაც, საშვალოდ კეთილებსაც, ყველას, ყველას.
როცა ვხედავ რომ ვიღაცას სჭირდება დახმარება, შემიძლია თუ არ შემიძლია მაინც ვთავაზობ და ყველანაირად ვცდილობ დავეხმარო. მინდა ყველას სითბო ვაჩუქო და თავი რაღაცად ვაგრძნობინო.. მინდა სულ უმნიშვნელო რაღაცეებით მაინც გავაღიმო და გავამხიარულო..
ჩემი გლობარული გეგმა რამდენად შევასრულე არვიცი.. “გავაღიმო ხალხი”
ჩემს ‘მზეს’ სურათებს ვჩუქნი ხოლმე, ერთი ღიმილის სანაცვლოდ, ფორუმზეც ვუდებ ერთ გოგოს სურათებს და ისიც იღიმის. სასაცილო ამბებს ვუყვები ხოლმე ერთ მეგობარს და ვამხიარულებ.. გეგმა თავიდან წარმატებით მიდიოდა.. ახლა კი.. მეგოაბრს მობეზრდა უკბილო ხუმრობები, ფორუმი დახურეს.. მარტო ანი დარჩა და არვიცი დღემდე თუ “მაძლევს” ჩემს კუთვნილ ღიმილს..
პოსტი რას მოვაყოლე? უჰ ნევრები მეშლება სულ ჩემზე რო ვწერ, ტვინი გავბურღე ალბათ.. თუმცა სადმე ხომ უნდა გადმოვანთხიო ჩემი ემოციები და ეს ყველაზე კარგი ადგილია.
მინდოდა რამე ზე სევდიანი დამეწერა, ჩემი ხასიათივით, მაგრამ ვერ დავწერე..

ყველაზე მეტად კი მაინც ის მზე და იმედი მიყვარს, ბნელი ღამის მერე რომ გამოანათებს..
ბენ ოთახში რომ ზიხარ და უკვე ვეღარ ამჩნევ თვალებს როდის ახელ, ისეთი სიბნელეა, კუთხეში ხარ მიყუჟული, მოხრილი და საკუთარ თავს ათბობ.. უცებ კი კარებს შემოაღებს ვიღაც, გვედითა ოთახიდან სინათლე მოჩანს და შენც გინათებს იმ სიბნელეს, რომელსაც ასე შეეჩვიე, თვალები გტკივა, მთელი ოთახი ნათდება ნელ–ნელა, კარები ბოლომდე გაიღო და შენ ლამის დაბრმავდი.. თუმცა ძალას მოიკრებ, გაახელ თვალებს, წამოდგები და სინათლეს შეეჩვევი, თვალებიც აღარ გტკივა.
მე დაველოდები ამ შუქვს, იქნებ ვინმემ შემომიღოს კარები და გამინათოს ჩაბნელებული ოთახი.