Take me

ასე მგონია, სადღაც მიწის ქვეშეთში მე და შენ ვისჯებოდით დიდი ცოდვებისთვის,
ბევრი წამების მერე კი დავნებდით და უბრალოდ მივესალმეთ ერთმანეთს.
ჩვენი სიამაყე ერთადერთ იყო რაც მაშინ გვქონდა,

ვიტანდით ყველა დარტყმას მხრებზე და ყველა ცეცხლმოკიდებულ საღამოებს.
მერე დავმეგობრდით.
ფრთები წავართვით ვიღაცას, ვიფიქრეთ რომ ის არ იმსახურებდა ფრენას,
ხელები ჩავჭიდეთ ერთმანეთს მაგრად,
სადღაც შუაში გვინდოდა ორივეს რომ ხელი გაგვეშვა ერთმანეთისთვის და მარტო დაგვეწყო ახალი ცხოვრება მიწის–ზემოთ.
მაგრამ, რატომღაც, ბოლომდე მაგრად მიჭერდი ხელს და არ მაძლევდი უფლებას მომეშორებინე.
ჩვენ გადავრჩით.
გიყურებდი და ვფიქრობდი, რომ თურმე ჩემს სიბოროტესაც ჭირდება თანამგზავრი.
ალბათ, მართლა ასეა ყველაფერი მოწყობილი,
მარტოობა არავის არ უნდა.
ყველგან მოიძებნება შენი წილი მეორე ნახევარი,
რომესაც შეხედავ და ეტყვი,
“იცოდე შენს გამო თუ ცეცხლში დამწვეს, ფერფლისგან ავღსდგები და მერე მე დაგწვავ”

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s