იყო და.. აღარ არის..

მეშინია – სხვისი სიკვდილის

მე-ში მიწერია ეს და აი..
ყველაფერს გადავიტან, ოღონდ ვინმეს გარდაცვალება არა რა… უცხოსიც კი ძნელად გადამაქვს და ჩემი საკთარის.. ეჰ..
ბიძია, სოფელში ცხოვრობს, უფრო სწორედ ცხოვრობდა.. და არ ვიყავით ძმაკაცები, მაგრამ იმდენად მიყვარდა..
არშემიძლია ტირილი, როცა ვინმეა სახლში და მოკლეთ არ შემიძლია! დასაფლავებაზეც შეიძლება ვერ ვიტირო,
ცრემლების არ მცხვენია, უბრალოდ ვერ და რა ვქნა?!
შიგნით ვიკლავ ყველაფერს, არ შევიმჩნევ არავისთან, მაგრამ, ეჰ..

რაუნდა დავწერო? შენი საკადრისი, შენ რო შეგეფერება ისეთ? ან ჩემი გრძნობები როგორ ჩავტიო აქ?
ჯობს, წავალ, შენს ძღვისფერ თვალებზე ვიფიქრებ..

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s