როცა ვიღაცის ბალიში ხარ ეს საშინელებაა, ამას გვიან მივხვდი. ამას გამოყენება უფრო ქვია ვიდრე ვიღაცის დახმარება.
ასე რომ კარგად დაფიქრდით, თქვენც ხომ არ ხართ ვიღაცის ბალიშები?

ფეისბუქზე ბოდიალის დროს აღმოვაჩინე ერთი გვერდი სახელად “არანორმალები”
სახელმა მიმიზიდა და შევაჭერი ))
დავალაიქე და გამოვედი.
ხშირად დებდნენ ლამაზ-ლამაზ და სასაცილო სურათებს, როგორებსაც თითქმის ყველა იდიოტი გვერდი დებს.
მაგრამ!!
მაგრამ დრო გავიდა და დღეს როცა შევედი მომეწონა იქაურობა.
კრეატიული სურათები, აზრიანი და გამოსადეგი. ის რაც ფეისბუქის უაზრო გვერდებს აკლია..
სამწუხაროდ ამ გვერდს ძალიან ცოტა “ლაიქი” აქვს და ესაჭიროება რეკლამა, როგორც მე, აღფრთოვანებულმა მომხმრებელმა გადავწყვიტე მათი დახმარება..
მათი რა, ერთი უსაყვარლესი გოგოსია, რომელსაც აღმოჩნდა რომ ვიცნობ ))
სტიმული და წახალისება სჭირდება და ამიტომ რეკლამის მსურველები დაჯილდოვდებიან ღიმილით და მადლობებით..
მოკლედ, გირჩევთ შეხვიდეთ და დაათვალიეროთ..
წარმატებები.

მე არ ვარ მარტო. არვც ვყოფილვარ და არც ვიქნები. უბრალოდ უნდა მოვეშვა მიჯაჭვას, ჩაციკვლას და გაჭედვებს.
ბევრ ადამიანზე უნდა გავანაწილო ერთისთვის განკუთვნილი სიყვარული.
რა უფრო კარგია? როცა გტოვებენ და გატყუებენ, თუ როცა შენ ატყუებ და ტოვებ? როცა მართლა სათამაშოებივით არიან ადამიანები შენთვის..
ქინდერში ამოსული, ასაწყობი ადამიანები.

ვსო ბუძიტ ოკ.
მე და მე კარგად ვიქნებით უთქვენოდ.
და როცა მარტოობა შეგვაწუხებს ჩავრთავთ “მეგობრებს” და ჩვენც გავჩნდებით იქ, ცენტრალურ კაფეში, რეიჩელთან, ფიბისთან, მონიკასთან, როსთან, ჯოუისთან და ჩენდლერთან ერთად <3
თუ ესეც არ გვიშველის მაშინ ჩვენ პატარა, მათ მსგავს მეგობრებს მივმართავთ.

ვსო ბუძიტ ოკ..
მოგონებებს ჩავტენი ერთ პაწაწინა ყუთში, რომელსაც შემოვდებ კარადის თავზე და აღარ მივაქცევ ყურადღებას.
არ დავიწყებ ძველი ამბების ამოქექვას და აღარ ვიტყვი "ეჰ, მაშინ რა ბედნიერი ვიყავი"
ბევრი დღე მექნება, უფრო ბედნიერი. არაა საჭირო წარსულით ტკბობა.

გავიდა შენი აქ ყოფნის დროც.
ანუ 1 თვე ზუსტად..
1 თვის წინ, აეროპორტში ვიყავი და მოუთმენლად ველოდი შენს გამოჩენას.
წარმოვიდგენი ამ 1 თვეს, რეები მოხდებოდა, როგორი იყავი და რას ჩამომიტანდი..
დრო ძალიან მალე გავიდა, უმეტესი დღეები კარგი იყო, ზოგჯერ ნევრებსაც მიშლიდი..
შენი წყალობით ბევრ ლამაზ ადგილას ვიყავი, ვიყავი ზღვაზეც, ჰო, პირველად ვიყავი ზღვაზე… “სურათი”
შენი მეგობრებიც გავიცანი, ვიცნობდი მაგრამ უფრო ახლოს.. გავერთეთ, დავლიეთ, მეგობრებიც შევიძინე..
რამდენიმე დღის წინ ღამის თბილისიც დავათვალიერე, თურმე რა კარგი ყოფილა ღამე თბილისი ;დ
ყველაფერზე გელაპარაკებოდი და ჩემი მეგობარიც გახდი, რაც არასდროს ვყოფილვართ… ჩვენ უბრალოდ დები ვიყავით..
მაგრამ ხშირად მეჩხუბებოდი, მეუბნებოდი რომ ლამაზი ვარ მაგრამ დებილი და უზრდელი. არადა მე არაფერი გამიკეთებია ეგეთი.. თუმცა მესმის შენი, არაფერს გპასუხობდი და..

რაცარუნდა ცუდი ყოფილიყო მაინც კარგი იყო… დღეს მიდიხარ.. აეროპორტის გზაზე ვართ ახლა და მალე გაფრინდები..
მომენატრები ძალიან..
თითქმის ყოველ დღე თაკო რჩებოდა ჩვეთან, დილით 12 საათზე მაღვიძებდა თქვენი ბუტბუტი <3..
მომენატრება შენი ჩხუბიც და მზრუნველობაც..
მოკლედ მალე გაფრინდები და შევხვდებით რამდენიმე წელში.
იმედი მაქვს ყვეალფერი კარგად გექნება და აისრულებ ოცნებებს. ვამაყობ შენით და მიყვარხარ..

ყველას ძინავს, ტელევიზორი დაბალ ხმაზე ბუტბუტებს, გამათბობელი ღუღუნებს, საათი კი 2ს უკაკუნებს.
მე.. მე ამდროს ვზივარ კომპიუტერთან და ვცდილობ გავაანალიზო რა საერთო აქვს ბანანა თევზის ამინდს პერსონაჟის სიკვდილთან..
ქართულის თემას ვწერ და..
ჩემი ლურჯი დათვების ქვეყანა გამახსენდა, რაღაცით გავს..

სიყვარულით, გამორჩეულად მე.

ეს ჯადოსნური ამბავი, რომელიც ახლა უნდა გიამბოთ, ერთ უძველეს სამეფოში მოხდა, შობის წინა ღამეს. სამეფოს უდარდელა ერქვა. აბა, რა დაადარდიანებდათ მის მაცხოვრებლებს, როცა ყველაფერი ჰქონდათ, სულო და გულო – რას ინატრებდი. ჰოდა, მუდმივად ზეიმობდნენ და მხიარულობდნენ, არაფერი სწყინდათ და არც სხვას აწყენინებდნენ რამეს, დღენიადაგ მღეროდნენ და ცეკვავდნენ, მაგრამ იმ ღამეს უდარდელელების სიმშვიდესა და ბედნიერებას საფრთხე დაემუქრა. საფრთხე უბრალო ამბავი არ გეგონოთ. შობა-ახალი წლის დადგომისას უდარდელაში ასეთი ტრადიცია იყო – ყველა ოჯახი აკეთებდა გოზინაყს და შემდეგ ერთმანეთს აჭმევდნენ, თან ეუბნებოდნენ: „ასე ტკბილად დამიბერდი“, მაგრამ ეს უფრო ტრადიცია იყო, რადგან ამ ჯადოსნური გოზინაყის წყალობით – არც ბერდებოდნენ უდარდელელები.. ახლა კი, თუ გოზინაყს ვერ გააკეთებდნენ – დიდი ხნის სიცოცხლე აღარ ეწერათ. მთავარი გასაჭირი კი იმაში მდგომარეობდა, რომ სამეფოში დაბრუნებას აგვიანებდა ყვავილების მტვრის შესაგროვებლად წასული 3 ფუტკარი – ბი, ლა და ინი. უდარდელას სამეფო დროშაზეც ხომ სწორედ ეს სამი ფუტკარი ქმნიდა ფიჭის გვირგვინს. თუ ფუტკრები დროულად ვერ დაბრუნდებოდნენ და ვერ გააბამდნენ ფიჭურ კავშირს – უდარდელელები თაფლის და შესაბამისად გოზინაყის გარეშე დარჩებოდნენ. ასეთ გასაჭირში იყვნენ სამეფოს კეთილი და სიმშვიდის მოყვარული მაცხოვრებლები, როცა მათგან რამდენიმე მთის დაშორებით ბი და ლა უიმედოდ დაეძებდნენ ინს. ინი დაიკარგა. სად აღარ ეძებეს, ტყეში, მდინარეებთან, ფუღუროებში, ბალახებში – ინი არსად ჩანდა. წუხდნენ ბი და ლა, არ იცოდნენ რა ექნათ. ისინი ახლა მოჯადოებულ ტყეში იმყოფებოდნენ და თუ შებინდებამდე ვერ იპოვიდნენ ინს, მაშინ ტყის ავსულებთან მოუწევდათ გამკლავება. ბზუოდნენ ბი და ლა, მაგრამ რას გააწყობდნენ. არსაიდან არ მოისმოდა ინის ბზუილი. მხოლოდ მომაჯადოვებელი სიჩუმე. მზე კი უკანასკნელ სხივებს ანათებდა დედამიწას და ის ის იყო სულ მიინავლა, რომ მოულოდნელად ტყეში ხმა გაისმა, არა ფუტკრის, არა ადამიანის, არამედ რაღაც არარეალური, ზებუნებრივი შიშინი. და თქვა ხმამ: მე ვიცი სადაა ინი. მზის უკანასკნელ სხივს გაჰყევით.. იფრინეთ, იფრინეთ და ზუსტად 96 ხისა და 7 ბუჩქის შემდეგ ჯადოსნურ ქოხმახს ნახავთ. თუ არ დაიდარდებთ – შეძლებთ დაიხსნათ ინი. იცოდეთ რთული დაბრკოლება გელით და თუ ერთი თქვეგანი მაინც დადარდიანდება – ინი სამუდამოდ დარჩება იმ ქოხმახში. აბა მიდით, მზე აღარ იცდის..

გაინტერესებთ როგორ დამთავრდება ზღაპარი?

აი აქ შედით > ” <3 <3 <3 <3 “

წაიკითხეთ გაგრძელება, ისიამოვნეთ და რათქმაუნდა დაულაიქეთ ნიჭიერ გოგონას <3